مقرى
(
meqr
) ص . ع . مهمانى كننده و بسيار نوازندهء مهمان .
مقرى
(
meqr
) ا . ع . كاسهء بزرك . ج : مقارى .
مقرى
(
moqr
) ا . ع . نام شهرى در نوبه .
مقرى
(
moqri
) ص . ع . زن حايض .
مقرئ
(
moqri '
) ص . ع . آنكه حكم به خواندن مىكند و خواندن مىفرمايد .
مقرى
(
maqriyy
) و
مقرية
(
maqriyyat
) ص . ع . خوانده و خوانا .
و صحيفة مقرية : نامهء خوانده .
مقزح
(
moqazzah
) ا . ع . درختى شبيه بدرخت انجير .
مقزحة
(
meqzahat
) ا . ع . ديگ افزار دان و ظرفى كه در آن توابل و ديك افزار نگاه مىدارند .
مقزع
(
moqazza '
) ص . ع . سبك و شتابرو . و نويدرسان كه وى را مجرد و از شغلهاى ديگر فارغ كرده باشند . و اسب بركنده موى و تنكموى پيشانى . و مردى كه از سرشت موى پيشانى وى تنك باشد . و مرد تنكموى و سبكرفتار . و اسب آمادهء در دوانيدن .
مقزعل
(
moqza'ell
) ا . ع . سريع از هر چيزى . و مرد تيزرو . و آنكه بر بلندى و شرف مطمئن نباشد .
مقس
(
maqs
) ا . ع . نام موضعى بر نيل مصر .
مقس
(
maqs
) م . ع . مقس فلانا فى الماء مقسأ ( از باب نصر ) : فرو برد فلان را در آب . و مقس القربة : پر كرد آن خيك را . و مقس الشئ : شكست آن چيز را . و مقس الماء : روان شد آب .
و نيز مقس : شعر گفتن .
مقس
(
maqas
) م . ع . مقست نفسه مقسا ( از باب سمع ) : شوريد دل او .
مقساة
(
maqs t
) ا . ع . سبب درشتى و سختى و سنگدلى . يق : الذنب مقساة للقب .
مقسط
(
moqset
) ص . ع . عادل و دادگر .
مقسم
(
maqsam
) ا . پ . مأخوذ از تازى - جاى قسمت كردن و بخشش نمودن .
مقسم
(
maqsam
) و (
meqsam
) ا . ع . بهره و نصيب از هر چيزى .
مقسم
(
maqsem
) ا . ع . جاى قسمت . ج : مقاسم .
مقسم
(
moqsam
) ا . ع . سوگند .
و جاى سوگند .
مقسم
(
moqsam
) ص . ع . سوگند ياد كرده .
مقسم
(
moqsem
) ص . ع . آنكه سوگند ياد مىكند .
مقسم
(
moqassam
) ص . ع . مرد اندوهگين و صاحب جمال . و هو مقسم الوجه : او خوشگل است . و شئ مقسم :
چيزى داراى حسن . و نيز مقسم : بخش بخش شده و تقسيم شده . و پراكنده گشته .
مقسم
(
moqassem
) ص . ع .
بخش بخشكننده و تقسيمكننده و پراكنده نماينده .
مقسمة
(
moqassamat
) ص . ع .
زن اندوهگين و صاحب جمال .
مقسوح
(
maqsuh
) ص . ع . خشك كرده .
مقسوم
(
maqsum
) ص . ع . بخش بخش شده و قسمت شده .
مقش
(
moqecc
) ص . ع . آنكه شتاب مىكند و آنكه بسرعت مىرود . ج : مقشون .
مقشب
(
moqaccab
) ص . ع . حسب مقشب : حسبى كه خالص نباشد . و رجل مقشب الحسب : مردى كه حسب و نسب وى خالص نباشد .
مقشر
(
meqcar
) ا . ع . ستيهنده و الحاحكنندهء در سؤال .
مقشر
(
moqaccar
) ص . ع . پوست كنده شده و قشر برآورده شده .
مقشر
(
moqaccar
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - پوست برآورده شده و پوست كنده شده و سپيد شده . و بادام مقشر : مغز بادام پوست دور كرده . و جو مقشر :
جو سپيد كرده .
مقشر
(
moqaccer
) ص . ع . آنكه قشر و پوست از چيزى برميگيرد .
مقشعر
(
moqca'err
) ص . ع .
فراخه گرفته و آنكه از ترس لرزه گرفته باشد .
ج : قشاعر .
مقشقش
(
moqacqec
) ص . ع .
به شده از خارش و گرو سرخجه و چيچك . و آنكه ازين جاى و آنجاى مىخورد .
مقشقشتان
(
moqacqecat ne
) ا . ع . به صيغه تثنيه : سوره قل يا ايها الكافرون و سوره قل هو اللّه احد .
مقشم
(
maqcam
) ا . ع . چراگاه .
و مرك .
مقشو
(
maqcovv
) و
مقشور
(
maqcur
) ص . ع . پوست دور كرده .
مقشورة
(
maqcurat
) ا . ع . زنى كه روى را بخراشد تا تابان و روشن گردد .
و زن بركنده پوست روى جهة صفاى رنك .
مقشون
(
moqeccuna
) ع . ج .
مقش .
مقشى
(
maqciyy
) ص . ع . پوست