مقطوع .
مقطوف
(
maqtuf
) و
مقطوفة
(
maqtufat
) ص . ع . چيده شده . يق :
ثمر مقطوف و ثمار مقطوفة .
مقطول
(
maqtul
) ص . ع . بريده و كشته .
مقطئر
(
moqta'err
) ص . ع .
خشمناك .
مقع
(
maq '
) م . ع . مقع مقعا ( از باب فتح ) : سخت آشاميد شراب و آب را . و مقع الفصيل امه : شير داد بچه شتر را مادرش . و مقع بسوءة ( مجهولا ) :
دشنام داده شد و تهمت كرده شد .
مقعار
(
meq ' r
) ا - ص . ع .
رجل مقعار : مردى كه از بن حلق حرف مىزند . و قدح مقعار : قدح فراخ و دورتك . و بنو المقعار : بطنى از تازيان .
مقعاص
(
meq ' s
) ا . ع . شيرى كه شكار را زود بكشد .
مقعالة
(
moq ' llat
) ص . ع .
صخرة مقعالة : سنگ بزرك جدا ايستاده از زمين .
مقعب
(
moqa''ab
) ص . ع . آنكه از بن حلق حرف مىزند و كسى كه از بن حلق سخن مىگويد و در وقت حرف زدن دهن خود را مانند كاسه باز مىكند . و حافر مقعب :
سم گرد شبيه بكاسه .
مقعبة
(
moqa''abat
) ص . ع .
سرة مقعبة : ناف گرد مانند كاسه .
مقعبل
(
moqa'bal
) ص . ع .
رجل مقعبل القدمين : مردى كه در رفتن پيش پايها را از هم سخت دور مىگذارد .
مقعثل
(
moq'asell
) ا . ع . تيرى كه خوب و نيكو تراشيده نشده باشد .
مقعد
(
maq'ad
) ا . ع . نشستنگاه .
ج : مقاعد . و هو منى مقعد القابلة :
او نيك به من نزديك است .
مقعد
(
maq'ad
) م . ع . قعد قعودا و مقعدا . ر . قعود .
مقعد
(
maq'ad
) ا . پ . مأخوذ از تازى - دبر و سوراخ كون و نشستنگاه . و پند و كوسرون و هره .
مقعد
(
moq'ad
) ا . ع . بچه كركس .
و كركسى كه به آن سم داده تا وى را شكار كنند و پرهاى آن را برگيرند . و پستان فرو نشسته .
و باصطلاح عروض : هر بيت از شعر كه در آن زحاف واقع شود و يا آنچه در عروض آن نقصانى باشد . و نيز مقعد : نام مردى كه جهة تيرها پر مىساخت .
مقعد
(
moq'ad
) ص . ع . رجل مقعد الانف : مرد گسترده بينى و آنكه پره بينى وى فراخ باشد . و نيز مقعد : قعاد زده .
مقعد
(
moq'ad
) و (
moqa''ad
) ا . ع . سپاهى كه مدت خدمت را بانجام رسانيده و معاف از خدمت شده باشد .
مقعدات
(
moq'ad t
) ع . ج .
مقعدة .
مقعدات
(
moq'ad t
) ا . ع .
غوكها و بچههاى مرغ سنگخوار پيش از آنكه برخيزند .
مقعدان
(
moq'ad n
) ا . ع .
درختى كه چريده نمىشود .
مقعدة
(
maq'adat
) ا . ع . نشستنگاه .
ج : مقاعد .
مقعدة
(
moq'adat
) ا . ع . زنبيل از برگ خرما بافته . و چاهى كه هر چه بكنند به آب نرسد و آن را واگذارند . ج : مقعدات .
مقعدد
(
moqa'dad
) ا . ع . بچه كركس . و كركسى كه بوى سم داده تا آن را شكار كنند و پرهاى آن را برگيرند .
مقعده
(
maq'ade
) ا . پ . مأخوذ از تازى - دبر و كون .
مقعر
(
moqa''ar
) ص . ع . قدح مقعر : كاسهء مغاك .
مقعر
(
moqa''ar
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - مغاكدار و عمقدار و عميق .
و سطح درونى كرهء مجوف ضد محدب . و آيينه مقعر : آيينهاى كه سطح آن فرو رفته باشد ضد محدب .
مقعص
(
meq'as
) ا . ع . شيرى كه زود بكشد شكار خود را .
مقعط
(
moqa''at
) ا . ع . بار گذاشته شده بر پشت ستور .
مقعط
(
moqa''et
) ص . ع . سختى كنندهء در تقاضاى وام .
مقعطة
(
meq'atat
) ا . ع . دستار و دستار بزرك .
مقعقع
(
moqa'qa '
) ص . ع .
زمين خشك با صدا .
مقعقع
(
moqa'qe '
) ص . ع .
آنكه قداح را در ميسره مىگرداند .
مقعنسس
(
moq'anses
) ا . ع .
سخت و درشت . ج : مقاعس و مقاعيس .
مقعوصة
(
maq'usat
) ص . ع .
گوسپند قعاص زده .
مقعوطة
(
maq'utat
) ا . ع .
سرگينى كه جعل مىغلتاند .
مقعى
(
moq 'i
) ا . ع . بر كون نشسته . يق : اكل مقعيا .
مقفا
(
moqaff
) ص . پ . مأخوذ از تازى - داراى قافيه .
مقفار
(
meqf r
) ا . ع . بيابان بىآب و گياه .
مقفر
(
moqfer
) ص . ع . ويران شده و خراب و خالى از اهل .