همديگر دشمنى و عداوت داشتن .
مغالق
(
maq leq
) ا - ع . ج .
مغلق .
مغالق
(
maq leq
) ص . ع .
تيرهاى فائز .
مغالقة
(
moq laqat
) م ع . گرو بستن در تاختن اسب .
مغاليق
(
maq liq
) ع . ج . مغلاق .
و ج . مغلوق .
مغامة
(
moq mmat
) م . ع .
يكديگر را اندوهگين گردانيدن .
مغامر
(
moq mer
) ص . ع . آنكه حمله مىكند و جنك مىنمايد بىترس از مرك .
مغامر
(
moq mer
) ا . ع . بىباك و بيم خود را در سختى و ازدحام اندازنده .
مغامرة
(
moq marat
) م . ع .
غامره مغامرة : حمله كرد بر او و پيكار نمود و از مرك نترسيد . و غامر الرجل :
بناگاه در آمد آن مرد در مهلكها .
مغامز
(
maq mez
) ع . ج . مغمز (
maqmaz
) و (
maqmez
) .
مغامسة
(
moq masat
) م . ع .
يكديگر را در آب فرو بردن . و خود را در ميان جنك افكندن و ناگهان در آمدن در جنك .
مغامض
(
maq mez
) ع . ج .
مغمض .
مغان
(
moq n
) پ . ج . مغ .
مغان
(
moq n
) ا . پ . دختر خوشكل زيبا . و ميكده و شرابخانه . و نام ولايتى در آذربايجان كه اكنون محل نشيمن ايلات شاهسونست .
مغانم
(
maq nem
) ع . ج .
مغنم .
مغانه
(
moq ne
) ا . پ . آداب و طرز و روش و قاعده و قانون آتشپرستان .
مغانى
(
maq ni
) ع . ج . مغنى .
مغانى
(
moq ni
) ص . پ . منسوب بمغان كه جمع مغ باشد بمعنى آتشپرستان .
مغاوث
(
maq ves
) ا . ع . آبها .
مغاور
(
moq ver
) ص . ع .
غارتگر . و كسى كه تاخت و تاز بسيار مىكند براى غارت و تاراج .
مغاورة
(
mo qvarat
) م . ع .
تاراج كردن و غارت كردن . غوار مثله .
مغاولة
(
moq valat
) م . ع .
با هم پيشى گرفتى و شتافتن و هلاك كردن .
مغاوير
(
maq vir
) ع . ج . مغوار .
مغاياة
(
moq y t
) م . ع . غايا القوم فوق راس فلان بالسيف مغاياة : بشمشير سايه افكندند آن گروه بر سر فلان .
مغايبة
(
moq yabat
) م . ع .
در پس كسى سخن گفتن . خلاف مخاطبة .
مغائر
(
maq 'er
) ع . ج .
مغارة .
مغاير
(
moq yer
) م - ف . پ .
مأخوذ از تازى - بر خلاف و برعكس و بر ضد و مخالف و ناموافق . و مغاير صلح :
مخالف صلح و بر خلاف صلح .
مغايرة
(
moq yarat
) م . ع .
غايره مغايرة و غيارا : معاوضه كرد در خريد و فروخت آن را و مبادله نمود .
مغايرت
(
moq yarat
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - مخالفت و بيگانگى و جدايى .
مغايطة
(
moq yatat
) ا . ع .
سخن پراكنده .
مغايطة
(
moq yatat
) م . ع .
پراكنده گفتن .
مغايظة
(
moq yazat
) م . ع .
غايظه مغايظة : بخشم آورد آن را .
مغائير
(
maq i'r
) ع . ج . مغيار .
مغب
(
moqebb
) ص . ع دوستى كه هر سه روز يك دفعه دوست را ديدن مىكند . و آنكه به چيزى دو روز نمىپردازد . و شترى كه يك روز در ميان آب مىخورد . و گوشت بوى گرفته .
مغب
(
moqebb
) ا . ع . شير بيشه .
مغبار
(
meqb r
) ا . ع . ماده شتر بسيار شير از جمله ماده شترانى كه با هم بچه آوردهاند . و خرمابن گرد و غبار بر نشسته .
مغببة
(
moqabbabat
) ص . ع .
شاة مغببة : گوسپندى كه يك روز در ميان وى را دوشند .
مغبة
(
maqabbat
) ا . ع . پايان هر چيزى .
مغبچه
(
moq - bace
) ا . پ . بچه آتش پرست و بچه ميكده و شاگرد خانقاه .
مغبر
(
moqber
) ص . ع . تيره رنك .
و برانگيزاننده غبار . و بسيار بارنده . و آنكه سعى و كوشش مىكند در طلب چيزى .
مغبر
(
moqabbar
) ص . ع .
كسى كه موى و ريش آن گرد آلوده و چركين باشد .
مغبرة
(
moqabberat
) ا . ع .
نام گروهى كه پيوسته مشغول بذكر خدا مىباشند و مكرر مىكنند قرائت قرآن را و ترغيب مىكنند مردم را در اعمال اخروى . و نيز گروهى كه شعر مىخوانند بالحان مختلف و مردم را بطرب و رقص مىآورند .
مغبطة
(
maqbatat
) ص . ع .
ارض مغبطة : زمين پوشيده از گياه انبوه .
مغبن
(
maqben
) ا . ع . بغل . و بن ران . ج : مغابن .
مغبور
(
moqbur
) ا . ع . نوعى از صمغ كه از درخت ثمام و عشر و رمث برآيد .