و دولتمند .
مغتهب
(
moqtaheb
) ص . ع . آنكه در تاريكى مىرود و سير مىكند .
مغث
(
maqs
) ا . ع . شر و بدى و قتال و جنك .
مغث
(
maqs
) م . ع . مغث الدواء فى الماء مغثا ( از باب نصر ) : ماليد آن دوا را در آب و سود تا بگدازد . و مغث فلانا : سبك زد فلان را . و مغث عرض فلان : دريد ناموس فلان را و رسوا و زشت كرد آن را و برد آبروى فلان را . و مغث فى الماء : در آب فرو برد . و مغث الشئ :
آميخت آن چيز را و آميخت بعض آن چيز را ببعضى .
و نيز مغث : كار بيهوده كردن و كشش و قتل كردن و بد شدن .
مغث
(
maqes
) ص . ع . رجل مغث : مرد سخت مروسنده و توانا و سخت بر زمين زننده .
مغثر
(
meqsar
) ا . ع . شلم مانندى گنده بوى و شيرين كه از درخت ثمام و رمث و عشرين گيرند و خورند . ج : مغاثر .
مغثرى
(
moqsari
) ص . ع .
وجد الماء مغثريا عليه يعنى لبريز يافت آب را .
مغثرية
(
moqsariyat
) ص . ع .
ارض مغثرية : زمين گياه سبزناك .
مغثمر
(
moqsamar
) ا . ع . جامه درشت و خشن و پست بافته . و گندم پاك ناكرده و نابيخته .
مغثمر
(
moqsamer
) ا . ع . آنكه تلف مىكند حقوق را و ظلم و ستم مىكند .
مغثور
(
moqsur
) ا . ع . شلم ماننذى گنده بوى شيرين . ج : مغاثير . ر .
مغثر .
مغثوم
(
maqsum
) ص . ع . هر چيز آميخته .
مغج
(
maqj
) م . ع . دويدن و رفتن .
و الفعل من فتح او نصر .
مغچه
(
moq - ce
) ا . پ . دمبل زير بغل .
مغد
(
maqd
) ا . پ . يك نوع گياهى دوايى كه بتازى لفاح گويند . و نيز بادنجان . و ازگيل . و نوعى از كماة .
مغد
(
maqd
) ا . ع . نرم و نازك .
و شتر پر گوشت . و هر چيز ستبر دراز . و دول بزرك . و لفاح و ميوه شبيه بخيار . و صربة يعنى چيزى به مقدار سر گربه كه در آن مايعى است مانند دوشاب و آن را مكيده و مىخورند .
و اغضه الله بسغد مغد بمعنى تر و تازه دارد آن را خداى تعالى بباران نرم .
مغد
(
maqd
) م . ع . مغدامه مغدا ( از باب فتح ) : شير دادن آن بچه را مادرش . و مغد الشئ : مكيد آن چيز را .
و مغد النبات و غيره : دراز شد آن گياه و جز آن . و مغد الرجل فى ناعم عيش : بناز و كامرانى زيست آن مرد . و مغد امراته : جماع كرد با زن خود . و مغد فلانا العيش : بناز و نعمت پرورد فلان را .
و مغد التنضب : چيد آن ميوه نارس كم آب را . و نيز مغد بركندن موهاى ميان پيشانى اسب را تا موى سپيد در جاى آنها برآيد .
مغد
(
maqd
) و (
maqad
) ا . ع . بادنجان .
مغد
(
maqd
) و (
maqad
) م .
ع . مغد البدن مغدا و مغدا ( از باب فتح ) : فربه و پر گوشت گرديد .
مغد
(
moqedd
) ص . ع . مرد خشمناك . و شتر غده برآورده طاعون زده .
مغداة
(
maqd t
) ا . ع . مغدى .
يق : فلان ما ترك من ابيه لا مراحة و لا مغداة يعنى فلان در همه چيز مشابه پدر خودست .
مغداد
(
meqd d
) ص . ع .
رجل مغداد : مرد بسيار خشم و پيوسته در خشم . و كذلك : امراة مغداد .
مغداد
(
maqd d
) و
مغدان
(
maqd n
) ا . ع . لغة فى بغداد .
مغدر
(
maqdar
) و (
maqder
) ا . ع . بيوفا و خاين و بيشتر بطور دشنام گويند : يا مغدر و يا بن مغدر .
مغدرة
(
moqderat
) ص . ع .
ليلة مغدرة : شب تاريك .
مغدف
(
meqdaf
) ا . ع . بيل كشتى .
مغدود
(
maqdud
) ص . ع . شتر طاعون زده . و قيل لا يقال مغدود .
مغدودن
(
moqdavdan
) ص . ع .
گياهى كه از بسيارى سبزى ميل بسياهى زند . و درخت نرم دو تا شونده . و جوان نرم و نازك و ظريف .
مغدى
(
maqd
) ا . ع . جاى آمد شد كردن در پگاه . و يق : فلان ما ترك من ابيه مغدى و لا مراحا يعنى فلان در همه چيز مشابه به پدر خودست .
مغذمر
(
moqazmer
) ا . ع .
مهتر . و مرتكب در كارها كه از يكى بگيرد و به ديگرى دهد و از حق آن براى كسى بگذارد . و آنكه حقوق را باهلش مىرساند و به صاحبش مىبخشد . و آنكه در قوم خود و كسان خود هر چه مىخواهد حكم مىكند و كسى را يارايى رد حكم او نيست .
مغر
(
maqr
) م . ع . مغرفى البلاد مغرا ( از باب فتح ) : رفت در شهرها و بشتاب رفت . و رايته يمغر به بعيره : ديدم او را با شترش كه بشتاب مىرفت . و مغرت