معشاب
(
me'c b
) ص . ع . ارض معشاب : زمين گياهناك . ج : معاشيب .
معشار
(
me'c r
) ا . ع . ده يك .
و قيل ان المعشار عشر العشير و العشير عشر العشر فيكون المعشار واحدا من الف .
معشار
(
me'c r
) ص . ع . ناقة معشار : ماده شترى كه شيرش كم شده باشد .
معشب
(
mo'ceb
) و
معشبة
(
mo'cebat
) ص . ع . جايى كه گياه آن فراوان باشد . يق :
ارض معشبة و مكان معشب .
معشة
(
ma'accat
) ا . ع . زمين درشت .
معشر
(
ma'car
) ا . ع . گروه مردم .
و زن و فرزند و اهل مرد . و مردم و جن . ج :
معاشر .
معشر
(
ma'car
) ا . پ . مأخوذ از تازى - گروه مردمان و گروه خويشان و گروه دوستان .
معشر
(
mo'accer
) ا . ع . آنكه شترانش بچه آورده باشند . و خداوند شتران عشار شدن .
معشر معشر
(
ma'cara - ma'cara
) ا . ع . جاؤا معشر معشر : آمدند ده تا ده تا .
معشش
(
mo'accac
) ا . ع . جايى كه مرغ در آن آشيانه مىسازد .
معشف
(
mo'cef
) ا . ع . كسى كه پيش وى چيزى مىآورند كه مطبوع وى نباشد و نخورد آن را . و شترى كه تازه از بيابان آورده باشند و اسپست و هسته خرما و جو نخورد .
معشق
(
ma'caq
) م . ع . عشق عشقا و عشقا و معشقا . ر . عشق (
'ecq
) و (
'acaq
) .
معشوش
(
ma'cuc
) ا . ع . بخشش اندك .
معشوق
(
ma'cuq
) ص . ع . دوست داشته شده .
معشوق
(
ma'cuq
) ا . پ . مأخوذ از تازى - دوست داشته و توره و ريكا و تاز و رايكا و فغ (
faq
) و فغ (
foq
) و كسى و يا چيزى كه آن را دوست مىدارند و آنكه از كسى دلربايى كند و و دلبر . و معشوق تنك دل و يا معشوق سنكدل : دلبر سختدل و دنيا و عالم .
معشوقانه
(
ma'cuq ne
) ص - م - ف . پ . مانند معشوق و بطور معشوقى و دلربايى و دلبرانه .
معشوقة
(
ma'cuqat
) ص . ع .
مونث معشوق .
معشوقگان
(
ma'cuqag n
) پ .
ج . معشوقه يعنى فغان و يژدان .
معشوقه
(
ma'cuqe
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - فغ و محبوب و دلبرى كه زن باشد و يژد نيز گويند و معشوق خرد و كوچك . ج : معشوقگان .
معشوقهباز
(
ma'cuqe - b z
) ص . پ . معشوقه پرست و طالب و راغب بعشق بازى و شهوت پرست .
معشوقهبازى
(
ma'cuqe - b zi
) ا . پ . عشق بازى و شهوت پرستى و رغبت و ميل بعشق بازى با زنان .
معشوقى
(
ma'cuqi
) و
معشوقيت
(
ma'cuqiyyat
) ا . پ . مأخوذ از تازى - دلبرى و دلربايى و حسن و جمال .
معص
(
ma'as
) ع . ج . امعص و معصاء .
معص
(
ma'as
) ا . ع . شتر برگزيده و گرامى . و پيچيدگى در پى پاى به نحوى كه آن پى كوتاه شده باشد و پا را كج كرده باشد و مىتوان آن را با دست راست نمود . و نيز در پى پاى از بسيارى راه رفتن و شكستگى كه در كنار بدن از بسيارى اسب تاختن و مانند آن حس مىگردد . و جهجهان رفتن و الفعل من سمع .
معص
(
ma'as
) م . ع . معص الرجل معصا ( از باب سمع ) : پيچيد بند اندام و يا دست و يا پاى آن مرد . و معصت الاصبع : برگرديد آن انگشت .
معصاء
(
ma's '
) ص . ع . مونث امعص : زنى كه جهجهان مىرود . و آنكه احساس شكستگى مىكند در طرف بدن از بسيارى اسب تاختن و جز آن . و آنكه درد پاى دارد از بسيارى راه رفتن . و آنكه پىپاى وى پيچيده شده باشد .
معصار
(
me's r
) ا . ع . آلتى كه در آن چيزى گذارند و بفشرند . ج : معاصير .
معصال
(
mes l
) ا . ع . عصاى سر كج كه بدان شاخههاى درخت را گيرند و چوگان .
معصب
(
mo'assab
) ص . ع . لاغر شكم از گرسنگى . و تنگدست شده و مفلس گشته از خشكسالى .
معصب
(
mo'asseb
) ا . ع . مهتر و سيد . و كسى كه از گرسنگى كمر بسته باشد .
و مرد نيازمند و فقير . و مردى كه شتران وى از خشكسالى مرده باشند . و آنكه عصابه بر سر مىبندد .
معصر
(
ma'sar
) ا . ع . رجل كريم المعصر : مرد كريم در هنگام سؤال از وى .
معصر
(
me'sar
) ا . ع . چرخشت و ظرفى كه در آن انگور فشارند . ج : معاصر .
معصر
(
mo'ser
) ص . ع . دخترى كه برسيدگى و بلوغ و حيض نزديك باشد . ج :
معاصر و معاصير .
معصر
(
mo'assar
) ا . ع . پناهگاه و ملجأ .
معصرات
(
mo'ser t
) ا . ع .
ابر و ابر بارنده و ابر بسيار باران و ابر باد تندانگيز .