معروك
(
ma'ruk
) ص . ع . ماء معروك : آبى كه بر آن انبوهى و ازدحام باشد .
معروكة
(
ma'rukat
) ص . ع .
ارض معروكة : زمين ازدحام و انبوهى رسيده . و زمين رنديده و پاسپر كرده ستوران چندان كه تباه و بىگياه گردد .
معرون
(
ma'run
) ص . ع . شترى كه بينى آن از نهادن چوب عران دردناك باشد .
و سقاء معرون : خيك پيراستة با عرنة .
معرى
(
ma'r
) ا . ع . آنجاى از زن كه برهنه باشد مانند دست و پاى و روى و رخسار . و آنجايىكه چيزى را نروياند . ج :
معارى .
معرى
(
mo'r
) ص . ع . كسى كه باريك ساله خرمابن را ببخشد .
معرى
(
mo'arr
) ا . ع . جاى برهنگى مانند دست و پا و روى . يق : جارية حسنة المعرى .
معرى
(
mo'arr
) ص . ع . برهنه و عريان و ناپوشيده . و بىمو و معاف و آزاد .
و اسمى كه عامل بر آن داخل نشده باشد مانند مبتدا . و شعرى كه از ترفيل و اذالة و اسباغ سالم باشد . و فرج معرى : كسى كه گوشت پاره پايين تلاق آن باريك شده بكنارش چفسيده باشد .
معرى
(
ma'arriyy
) ص . ع .
منسوب به شهر معرة النعمان .
معز
(
ma'z
) ا . ع . بر خلاف ضان و مونث استعمال مىگردد و اسم جنسى است كه واحدى از لفظ خود ندارد . ج : امعز و معيز .
معز
(
ma'z
) ع . ج . ماعز .
معز
(
ma'z
) م . ع . معزت المعزى و ضانت الضان معزا ( از باب فتح ) :
جدا كردم بز را از گوسپند .
معز
(
mo'z
) ع . ج . امعز و معزاء .
معز
(
ma'az
) ا . ع . بز . ج :
امعز . و درشتى و سختى . و زمين درشت .
معز
(
ma'az
) م . ع . معز المكان معزا ( از باب سمع ) : سخت گرديد آنجاى .
و معز فلان : بسيار بز گرديد فلان .
معز
(
mo'ezz
) ص . ع . كسى كه تعظيم مىكند و عزيز مىدارد . و معز الدله :
احمد پور بويه سيومين پادشاه ديلمى كه پس از بيست و يك سال امارت و سلطنت در سال 356 هجرى در بغداد وفات نمود .
معزاء
(
ma'za ' ?
) ص . ع . مونث امعز . يق . ارض معزاء : زمين درشت سخت سنگناك . ج : معز .
معزاء
(
me'z '
) ا . ع . جنس بز .
معزاب
(
me'z b
) ا . ع . آنكه مواشى خود را جاى دور از مردم چراند .
معزابة
(
me'z bat
) ا . ع . مرد بىزن و مردى كه بىزنى وى دراز كشيده باشد . و زنى كه بىشويى وى دراز كشيده باشد .
و آنكه مواشى خود را جاى دور از مردم چراند .
معزاز
(
me'z z
) ص . ع . رجل معزاز المرض : مردى كه بيمارى آن سخت و شديد باشد .
معزال
(
me'z l
) ا . ع . شبان منفرد و تنها . و آنكه از سفر در ناحيهاى فرود آيد .
و آنكه ستوران خود را در چرا بگوشهاى برد .
و مرد بىنيزه . و كسى كه از لامت و خساست از قمار بازان بر كنار باشد . و مرد ضعيف احمق و گول . ج : معازيل .
معزب
(
mo'zeb
) ص . ع . طالب آب و گياه دور دست و آنكه به آب و گياه دور دست رسيده باشد . ج : معزبون .
معزب
(
mo'azzab
) ص . ع . آنكه وى را از خانه دور كرده باشند .
معزبة
(
me'zabat
) ا . ع . زن مرد .
و داه و كنيز .
معزبة
(
mo'azzebat
) ا . ع .
زن مرد .
معزبون
(
mo'zebuna
) ع . ج .
معزب .
معزز
(
mo'azzaz
) ص . ع . توانا كرده شده و استوار كرده شده و ارجمند گردانيده شده .
معزز
(
mo'azzaz
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - تعظيم شده و توقير شده و ستوده شده و سرفراز و بزرگوار و محترم و با شوكت و جلال و جاه و با عزت .
معزف
(
me'zaf
) ا . ع . چغانه .
معزف
(
me'zaf
) و (
ma'zef
) و
معزفة
(
me'zafat
) ا . ع . آلت لهو و بازى مانند رود جامه و طنبور و جز آن . ج :
معازف .
معزق
(
me'zaq
) و
معزقة
(
me'zaqat
) ا . ع . آلت كاويدن زمين مانند تيشه و كلنك و يا كلانتر از آن . و آلتى كه بدان گندم را باد داده پاك نمايند . ج : معازق .
معزل
(
ma'zel
) ا . ع . يك سو و كناره . يق : انا بمعزل من هذا . ج :
معازل .
معزم
(
ma'zam
) و (
ma'zem
) م . ع . عزم عزما و معزما و معزما .
. ر . عزم .
معزم
(
mo'azzem
) ص . ع .
افسونگر .
معزوزة
(
ma'zuzat
) ص . ع .
سخت و درشت . و ارض معزوزة : زمين باران رسيده . و نيز زمين درشت . و بلغت اهل مراكش : القمح المعزوزه نوعى