محقلة
(
mahqalat
) ا . ع . كشتزار و زمين قابل كشتكارى . ج : محاقل .
محقن
(
mehqan
) ا . ع . مشك كه در آن شير دوشيده بر شير خفته ريزند . و لولهاى كه بر سر خريطهء چرم بسته بدان حقنه كنند .
محقن
(
mohqen
) ص . ع . كسى كه نگاهدارى مىكند از كميز . و آنكه جمع مىكند اقسام مختلف شيرها را و آنها را بهم مىآميزد .
محقنه
(
mahqane
) ا . پ . مأخوذ از تازى - ابزارى كه بدان حقنه مىكنند .
محقو
(
mahqovv
) ص . ع . گرفتار درد تهيگاه . و گرفتار درد شكم از خوردن گوشت .
محقور
(
mahqur
) ا . ع . نام پنج حرف از حروف الفبا مجموع در اين كلام جد قطب .
محقوق
(
mahquq
) ص . ع .
لايق و سزاوار . يقال : هو محقوق به .
محقون
(
mahqun
) ص . ع .
بازداشته شده و نگاهداشته شده .
محقى
(
mohqiyy
) ص . ع . گرفتار درد تهگاه و گرفتار درد شكم از خوردن گوشت .
محك
(
mahk
) م . ع . محك محكا ( از باب فتح ) : ستيهيد .
محك
(
mahek
) ص . ع . ستيهنده .
محك
(
mehakk
) ا . ع . آلت سودن . و سنگى كه بر آن زر و سيم عيار كنند .
محك
(
mehak
) و (
mehakk
) ا . پ . مأخوذ از تازى - سنگى كه بدان زر و سيم عيار كنند . و آزمايش و امتحان . و محك زر ايمان : حجر الاسود . و محك زرين :
سنگى كه بدان زر و سيم عيار كنند . و حجر الاسود .
و محك صبر : هر چه بدان شكيبائى را آزمايش كنند .
محكان
(
mahk n
) ص . ع . ستيهنده و لجوج . و رجل محكان : مرد دشوار خوى و بدخلق .
محكان
(
mohk n
) ا . ع . از اعلام است .
محكد
(
mahked
) ا . ع . اصل و نژاد . و پناهجاى .
محكد
(
mohked
) ص . ع .
كسى كه به دو اعتماد مىكنند . و كسى كه بازپس مىشود .
محكك
(
mohakkak
) ص . ع .
الجذل المحكك : چوبى كه در عطن نهاده تا شتران گرگين خود را بدان درمالند . و قولهم : انا جذيلها المحكك و عذيقها المرجب اراد انه يشتفى برأيه و تدبيره : يعنى سودمند مىگردد برأى و تدبير او .
محكك
(
mohakkek
) ص . ع .
كسى كه بسيار سخت مىخارد .
محكل
(
mohkel
) ص . ع .
كار دشوار و پوشيده . و برانگيزانندهء بدى و دشوارى .
محكم
(
mohkam
) ص . ع .
استوار . استوار شده و بازداشتهشدهء از فساد . و منع كرده شده .
محكم
(
mohkam
) ص . م - ف .
پ . مأخوذ از تازى - استوار و خبوره و خبره و خبوك . و مقرر و برقرار و قايم . و توانا و قوى و مضبوط . و چسبيده و سخت و سفت و پيچ شده . و محكم بودن : استوار بودن و سخت و توانا بودن و مضبوط بودن . و محكم شدن :
سخت شدن و مضبوط گشتن و استوار شدن . و محكم كردن : استوار كردن و مضبوط كردن و سخت پيچانيدن پيچ و سفت كردن .
محكم
(
mohkem
) ا . ع . استوار كننده .
محكم
(
mohakkam
) و (
mohakkem
) ا . ع . عاقل و با تدبير . و خود انصاف دهنده . و بىجنبش در هنگام شهادت . ج : محكمون و محكمون . الحديث ان الجنة للمحكمين و هم قوم من اصحاب الاحذور الذين خيروا بين القتل و الكفر فاختاروا الثبات على الاسلام مع القتل .
محكم
(
mohakkem
) ا . ع . پير كار آزمودهء با حكمت .
محكم
(
mohakkem
) ص . ع .
بازدارنده و منع كننده . و كسى كه با قدرت و توانائى تقليد مىكند .
محكمات
(
mohkam t
) ع . ج .
محكمة .
محكمة
(
mahkamat
) ا . ع . محل قضاوت و سراى قاضى و عدالتخانه و داورى خانه .
محكمة
(
mohkamat
) ص . ع .
مؤنث محكم . ج : محكمات . و السورة المحكمة : سورهاى از قرآن مجيد كه عمل به آن واجب باشد و سورهء غير منسوخه و سورهاى كه محتاج تأويل نباشد مانند قصص انبياء و آيات محكمات : آيات واضح كه سامع را محتاج بتاويل نيفند و يا از قل تعالوا اتل ما حرم ربكم عليكم تا آخر سوره .
محكمة
(
mohakkemat
) ا . ع .
گروهى از خوارج .
محكمون
(
mohakkamuna
) و (
mohakkemuna
) ع . ج محكم (
mohakkam
) و (
mohakkem
) .
محكمه
(
mahkame
) ا . پ . مأخوذ از تازى - جاى حكم كردن و قضاوت نمودن .
و محكمهء شرع : جاى حكم كردن قاضى و حاكم شرع . و محكمهء طبيب : جاى حكم كردن طبيب . و محكمهء عرف : عدالتخانه