عيبدار و نشاندار .
محفور
(
mahfur
) ا . ع . نام شهرى در كنار بحر الروم كه در آنجا بساط هاى نيكو بافند .
محفورى
(
mahfuriyy
) ا . ع .
بساطهائى كه در شهر محفور مىبافند .
محفوظ
(
mahfuz
) ص . ع .
نگاه داشته شده و حفظ شده . و بخاطر سپرده شده .
محفوظ
(
mahfuz
) ص . م .
ف . پ . مأخوذ از تازى - نگاهداشته و حراست شده و حفظ شده و محروس و مصون .
و محفوظ بودن : مصون بودن و نگاه داشته بودن . و محفوظ شدن : نگاهداشته شدن .
محفوف
(
mahfuf
) ص . ع . محاط شده و احاطه كرده شده . و مفلس و حاجتمند .
ج : محفوفون .
محفوفون
(
mahfufuna
) ع . ج .
محفوف . يق : هم قوم محفوفون اى محاويج .
محفه
(
mahaffe
) ا . پ . مأخوذ از تازى - نوعى از هوده و كجاوه .
محفى
(
mohfi
) ص . ع . كسى كه پاى را برهنه مىكند . و خداوند ستور سوده پاى . و آنكه نيك مىبرد و مىتراشد بروت را . و آنكه در سؤال و پرسش سخت و درشت باشد و مبرم در سؤال . و خيرخواه و نيكانديش و مهربان .
محق
(
mahq
) م . ع . محقه محقا :
( از باب فتح ) : باطل و ناچيز كرد آن را .
و محو و پاك كرد آن را . و محق الله الشئ :
برد خدا بركت . آن چيز را و كاهانيد آن را .
قوله تعالى :
يَمْحَقُ اللَّهُ الرِّبا وَ يُرْبِي الصَّدَقاتِ
. و محق الحر الشئ :
سوزانيد گرما آن چيز را .
محق
(
moheqq
) ص . ع . ثابت كننده ضد مبطل .
محق
(
moheqq
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - داراى حق و حق دارنده و حق و راست گوينده .
محقان
(
mehq n
) ا . ع . كسى كه كميز را نگاه مىدارد و سپس كميز بسيار مىاندازد .
محقانه
(
moheqq ne
) ص - م ف .
پ . مأخوذ از تازى - بطور حق و از روى حق و منسوب به حق .
محقب
(
mohqab
) ا . ع .
روباه .
محقب
(
mohqab
) ص . ع .
آنكه در سوارى رديف كسى باشد .
محقب
(
mohqeb
) ص . ع . فصل خشك و بىباران . و آنكه در كان چيزى نيابد .
و سوارى كه در ترك خود چيزى بندد و يا آنكه كسى را در رديف خود كند در سوارى .
محقد
(
mahqed
) ا . ع . محتد و طبع و اصل و نژاد .
محقد
(
mohqed
) ص . ع .
كسى كه كينه مىآورد و سبب مىشود كينه را . و آنكه در كان تفحص نكرده چيزى نيابد .
محقر
(
mohaqer
) ص . ع . ذليل و خوار كننده .
محقر
(
mohaqqar
) ص . ع . ذليل و خوار و حقير و فرومايه و ناچيز .
محقر
(
mohaqqar
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - حقير و فرومايه و ناچيز .
محقر
(
mohaqqer
) ص . ع . ذليل و خواركننده .
محقرات
(
mohaqqar t
) ا . ع .
ناچيزها و چيزهاى خرد و ريزه .
محقرة
(
mohqarat
) م . ع .
حقر حقرا و محقرة . ر . حقر .
محقرة
(
mahqarat
) ا . ع . سوارى .
و پستى و خوارى و ذلت و دونى .
محقرة
(
mohaqqarat
) ص . ع .
مؤنث محقر : ذليل و خوار و حقير و فرومايه و ناچيز .
محقف
(
mehqaf
) ا . ع . كسى كه نخورد و ننوشد .
محقق
(
mohaqqaq
) ص . ع . تحقيق شده و معين شده . و ثابت شده . و درست و راست كرده و بدرستى دانسته شده .
محقق
(
mohaqqaq
) ا . ع . سخن استوار . و جامهء محكم بافت . و نام خطى از شش خط كه ابن مقله وضع كرده بود .
محقق
(
mohaqqaq
) ص - م . ف .
پ . مأخوذ از تازى تحقيق شده و آشكار گشته و ثابت شده .
محقق
(
mohaqqeq
) ص . ع .
تحقيق كننده و ثابت كننده . و كسى كه بدرستى مىداند و كسى كه بدرستى و خوبى مىداند و تدريس مىكند و مىآموزاند . و كسى كه قرآن مجيد را با تفسير آن به خوبى فرا گرفته باشد . و واجب كنندهء چيزى .
محقق
(
mohaqqeq
) ا . پ . مأخوذ از تازى - تحقيق كننده و كسى كه مطلب را بدليل ثابت و مبرهن مىكند . و معلم و مدرس و حكيم و فيلسوف . و باصطلاح صوفيه كسى كه حقيقت اشيا كما ينبغى به روى مكشوف شده باشد .
محققانه
(
mohaqqeq ne
) م .
ف . پ . مأخوذ از تازى - بدرستى و راستى و بطور تحقيق .
محققين
(
mohaqqeqin
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - مردمان تحقيق كننده كه بدليل و برهان چيزى را ثابت مىكنند .