محصب
(
mohassab
) ا . ع .
جاى سنگريزه انداختن در منى . و گرفتار بيمارى سرخجه .
محصب
(
mohasseb
) ص . ع .
كسى كه سنگريزه پراكنده مىكند . و آنكه ريك مىاندازد در جائى و يا در چيزى .
محصبة
(
mahsabat
) ص . ع .
ارض محصبة : زمين سنگريزهناك .
محصد
(
mehsad
) ا . ع . داس و ابزار دروگرى .
محصد
(
mohsad
) ا . ص . ع . زراعت نادرودهء خشك شده . و حبل محصد : ريسمان محكم تافته شده . و رجل محصد الراى :
مرد استوار رأى .
محصد
(
mohsed
) ص . ع .
كشت آمادهء درو و بهنگام درو رسيده . و استوار كننده . و آنكه سخت مىتابد ريسمان را .
محصد
(
mahassad
) ص . ع .
محكم و برقرار . و استوار رأى .
محصر
(
mohsar
) ص . ع . باز داشته شده و متعرض شده و ممنوع و مزاحم شده . و محاصره شده و احاطه شده . و قبض شده و منقبض .
محصر
(
mohser
) ص . ع . ماده شترى كه سوراخ پستان وى تنك شده باشد . و محاصرهكننده . و بازدارنده و متعرض شونده و مزاحمتكننده .
محصر
(
mohassar
) ا . ع .
چكمهبند و جاىبند بستن از كفش .
محصرة
(
mahsarat
) ا . ع .
هر چيزى كه كشك و پينو را در روى آن گذاشته در آفتاب خشك كنند .
محصرة
(
mehsarat
) ا . ع . پالان خرد . و نوعى از پالان شتر .
محصرم
(
mohasram
) ص . ع .
شاعر محصرم : شاعرى كه زمان جاهليت و اسلام هر دو را دريافته باشد . و زبد محصرم :
مسكهاى كه از سختى سرما فراهم نيايد و مجتمع نگردد .
محصرم
(
mohasrem
) ا . ع . مرد سخت بخيل و كمخير .
محصف
(
mehsaf
) و (
mohsef
) ص . ع . فرس محصف : اسب بشتاب گذرنده . و اسبى كه باسم خود سنگريزه پرتاب مىكند . و اسبى كه در تند رفتن گامهاى خرد مىنهد .
و كذلك فرس محصف .
محصف
(
mohsef
) ص . ع . كسى كه ريسمان را محكم مىتابد . و آنكه نيكو مىبافد .
و آنكه كارى را از روى عقل و فراست استوار مىكند .
محصل
(
mohsel
) و (
mohassel
) ص . ع . خرمابن غورهكننده .
محصل
(
mohassal
) ص . ع . گرد كرده شده و حاصل شده و يافته شده و فراهم كرده شده .
و محصل الكلام : نتيجهء كلام و ما حصل كلام .
محصل
(
mohassal
) و
محصلا
(
mohassalan
) پ . كلمهء مأخوذ از تازى كه در اختصار كلام استعمال مىكنند مانند فىالجمله و القصه و الغرض و حاصل كلام .
محصل
(
mohassel
) ص . ع .
گردآورنده و حاصلكننده و جمعكننده . و رجل محصل : مردى كه خاك معدن را تميز مىكند در طلب زر .
محصل
(
mohassel
) ا . پ . مأخوذ از تازى - تحصيلكننده و گردآورنده و جمع كننده و بسيار تحصيلكننده . و جمعكنندهء ماليات و باج و خراج و مستأجر باجگزارى . و مأمورى كه مجبور مىكند كسى را بر اجراى كارى . و آنكه مشغول تحصيل علم و جز آن است . و آنكه به سختى طلب وام مىكند .
محصلانه
(
mohassel ne
) م . ف .
پ . مأخوذ از تازى - بطور محصلى و اجبار و بطور مأموريت .
محصلانه
(
mohassel ne
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - قلق و خدمتانه .
محصلة
(
mohasselat
) ص . ع .
امراة محصلة : زنى كه خاك معدن را تميز مىكند در طلب زر .
محصل كلام
(
mohassele - kal m
) پ . كلمهء مأخوذ از تازى كه در اختصار كلام استعمال مىكنند يعنى نتيجهء گفتگو و غرض از گفتگو و ما حصل كلام .
محصلى
(
mohasseli
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - مأموريت در اجراى كار .
محصلين
(
mohasselin
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - مردمان محصل .
محصمة
(
mehsamat
) ا . ع .
چكش آهنگرى .
محصن
(
mehsan
) ا . ع . قفل . و زنبيل . و از اعلام است .
محصن
(
mohsan
) ص . ع .
محفوظ و نگاهداشته شده . و رجل محصن :
مرد پارسا . و نيز مرد زن گرفته و نكاح كرده .
محصن
(
mohsen
) ص . ع .
نگهبان و محافظ . و پارسا و پاكدامن . و زن گرفته . و ماديان حصان زائيده .
محصن
(
mohassan
) ص . ع .
محاط شدهء از ديوار و محصور و استوار .
محصن
(
mohassen
) ص . ع .
كسى كه استوار مىكند و نگهبانى مىكند و گرداگرد چيزى ديوار مىكشد و حافظ و نگهبان . و پارسا .
و آنكه زن مىگيرد و خود را پارسا نگاه مىدارد .
محصنات
(
mohsan t
) ع . ج .
محصنة .