از شكم كه در آن غذاى هضم شده آمادهء خارج شدن مىگردد . و چرب رودهء چارپايان .
محشة
(
mahaccat
) ا . ع . دبر و كون .
ج : محاش . و زمين بسيار حشيش .
محشة
(
mehaccat
) ا . ع . آتشكاو آهنين . و آنچه در آن كاه نهند .
محشر
(
mahcar
) و (
mahcer
) ا . ع . گرد آمدن جاى در روز قيامت . و اتلاف ستور از سختى فصل .
محشر
(
mahcar
) ا . پ . مأخوذ از تازى - گرد آمد نگاه مردم و جاى اجتماع و ازدحام مردم و جمعيت بسيار از مردم و شوروغاى مردمان . و روز محشر : روز قيامت و روز رستخيز .
محشرآراى
(
mahcar - r y
) ص . پ . زينت دهنده و آرايشكنندهء محفلها و مجمعها .
محشرپناه
(
mahcar - pan h
) ص .
پ . ملجاء و پناه روز رستخيز .
محشرخرام
(
mahcar - xer m
) ص . پ . زنى كه رفتار و سلوك وى موجب هيجان و برانگيختكى مردمان مىگردد مانند روز رستخيز .
محشرستان
(
mahcarest n
) ا . پ .
روز قيامت و روز رستخيز .
محشرقد
(
mahcar - qad
) ص . پ .
محشرخرام .
محشف
(
mohcef
) ص . ع . خرمابنى كه خرماى پست بار آورد .
محشف
(
mohaccef
) ص . ع .
كسى كه پلكهاى چشم را بهم گذاشته از رخنههاى مژگان بدقت مىنگرد .
محشم
(
mahcam
) ا ع . جائى كه در آن خدم و حشم مردمان بزرگ گرد مىآيند .
محشم
(
mohcem
) ص . ع . داراى حشمت و احترام و بزرگى .
محشم
(
mohaccem
) ص . ع .
بخشم آورنده . و آنكه مىكند كارى و يا چيزى مىگويد كه ديگرى را به زحمت و ملالت مىاندازد .
و آنچه سبب مىشود شرمگينى و خجلت را .
محشن
(
mohcen
) ص . ع .
كسى كه بد بو مىكند خيك را باينكه شير را مدتى در وى مىگذارد .
محشو
(
mahcov
) ص . پ . مأخوذ از تازى - انباشته و آگنده و پر كرده .
محشو
(
mahcovv
) ص . ع .
پر كرده و انباشته و آگنده .
محشود
(
mahcud
) ص . ع .
رجل محشود : مرد مطاع كه مردمان به خدمت وى شتابند .
محشور
(
mahcur
) ص . ع . گرد كرده و فراهم آورده . و كلان و بزرگ . و استوار .
و تير بهم پيوسته پر .
محشور
(
mahcur
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - حشر كرده شده . و برانگيخته شده . و با هم گرد آمده . و محشور بودن :
با هم بودن و مصاحبت كردن و معاشرت نمودن .
محشوش
(
mahcuc
) ص . ع . شتر آماسيده پهلو .
محشى
(
mahc
) ا . ع . جاى طعام در شكم .
محشى
(
mehc
) ا . ع . بالشچهاى كه زنان بر پستان و يا سرين بندند تا كلان نمايد .
ج : محاشى .
محشى
(
mahacc
) ص . ع . بيان شده و شرح كرده شدهء بواسطه حاشيه .
محشى
(
mohacc
) ص . پ . مأخوذ از تازى - داراى حاشيه .
محشى
(
mohacci
) ص . ع .
كسى كه مىآرايد كنار جامه را با ريشه و يا حاشيه و يا يراق و طراز گلابتون .
محشى
(
mahciyy
) ص . ع . انباشته و آگنده . و خرماى پر گوشت .
محشية
(
mohacceiyat
) ص . ع .
ارنب محشية الكلاب : خرگوشى كه سگان را در دويدن به تاسه افگند .
محشئن
(
mohca'enn
) ص . ع .
خشمناك .
محص
(
mahs
) ص . ع . فرس محص : اسب توانا و استوار اندام .
محص
(
mahs
) م . ع . محص الذهب بالنار محصا : ( از باب فتح ) :
خالص كرد زر را بگداز . و محص منى :
گريخت از من . و محص الظبى : دويد آهو . و محص المذبوح برجله : پا برزد آن مذبوح . و محص فلان برجله الارض :
بر زمين زد فلان پاى خود را . و محص الصبى و غيره بغائطه : ريد كودك و جز آن . و محص السراب و البرق :
درخشيد سراب و برق . و محص السنان :
جلا داد نيزه را . و نيز محص : كوشيدن در رفتن .
محص
(
mahes
) ص . ع . حبل محص : ريسمان مستعمل نرم و سست شده .
محص
(
mohess
) ص . ع . كسى كه بهره و حصهء ديگرى مىدهد . و آنكه كسى را از كار معزول مىكند .
محصاة
(
mahs t
) ص . ع .
ارض محصاة : زمين سنگريزهناك .
محصاف
(
mehs f
) ص . ع . فرس محصاف : اسب بشتاب گذرنده . و اسبى كه سنگريزهها را به سم خود پرتاب كند . و اسبى كه گامهاى خرد نهاده بشتاب رود .
محصال
(
mehs l
) ا . ع . آهنى كه بدان تير تراشند .