نااميدى و نامرادى و احتياج . و زيان و نقصان .
محرى
(
mahr
) ا . ع . سزاوار .
يق : انه لمحرى ان يفعل : او سزاوار است كه بكند .
محرى
(
mehr
) ا . ع . فرج و كس .
محرى
(
mahari
) ا . پ . مأخوذ از تازى - قسمى از شتر تيزدو و بختى .
محز
(
mahz
) م . ع . محز فلانا محزا و محازا ( از باب فتح ) : مشت زد بر سينهء فلان . و محز الجارية : گائيد آن دخترك را .
محز
(
mahazz
) ا . ع . وقت و هنگام . و ناو و شكاف و بريدگى .
محز
(
mehazz
) ا . ع . مرد درشت كلام .
محزان
(
mehz n
) ص . ع .
اندوهناك .
محزب
(
mohazzeb
) ص . ع .
كسى كه گرده گرده مىكند . و آنكه قرآن مجيد را به شصت حزب تقسيم مىنمايد . و گرد آورندهء گروهان و طوائف .
محزرة
(
mahzarat
) م . ع .
حزر حزرا و محزرة . ر . حزر .
محزرق
(
mohazraq
) ا . ع .
محرزق و در تنگى و بند مانده .
محزز
(
mohazzaz
) ص . ع .
دندان تيز كرده و دندانهدار .
محزز
(
mohazzez
) ا . ع .
دندانهساز . و حكاك و كندهگر . و آنكه نقب مىكند و سوراخ مىكند .
محزم
(
mahzem
) ا . ع . جاى تنك بستن از ستور . ج : محازم .
محزم
(
mohzem
) ص . ع .
كسى كه تنك اسب مىبندد .
محزم
(
mehzam
) و
محزمة
(
mehzamat
) ا . ع . تنك و آنچه بوى بندند .
محزن
(
mohzan
) ص . ع . اندوهگين و اندوهگين شده و دلتنك .
محزن
(
mohzen
) و (
mohazzen
) ص . ع . هر آنچه سبب اندوه و آزردگى مىگردد .
محزن
(
mohazzan
) ص . ع .
اندوهگين شده و دلتنك گشته .
محزور
(
mohazver
) ص . ع .
برانگيخته شده از خشم و خشمناك .
محزوزى
(
mahzuziyy
) ص . ع .
افراخته . و بىآرام . و شكسته .
محزوق
(
mahzuq
) ص . ع .
ابريق محزوق العنق : ابريق تنك گردن .
محزوم
(
mahzum
) ص . ع .
بسته شده . و اسب تنك بسته شده .
محزون
(
mahzun
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - اندوهگين .
محزونى
(
mahzuni
) ا . پ . مأخوذ از تازى - غم و اندوه و اندوهگينى و ملالت .
محزئل
(
mohza'el
) ص . ع . مجتمع و گرد آمده و با هم فراهم شده .
محس
(
mahs
) م . ع . محس الجلد محسا ( از باب فتح ) : بدست ماليد پوست را و پيراست .
محس
(
mehass
) ا . ع . قشو و شانهء ستور خار و كبيچه و اخكلنده و محسة .
محس
(
mohess
) ص . ع . در يابنده و حسكننده . و نگرنده و بيننده . و لمس كننده . و شانهكننده .
محسا
(
mahs
) ا . ع . دهان .
المثل : ما اقرب محساه من مفساه اى فمه من استه .
محساب
(
mehs b
) ا . ع . پيش تختهء صراف .
محساة
(
mehs t
) ا . ع . گاو آبكشى .
محسان
(
mehs n
) ص . ع .
آلت نيكوكارى . و نيكوكننده و نيكوكار .
محسب
(
mohseb
) ص . ع . كفايت كننده و كافى . و خشنودكننده . و بسيار عطا كننده .
محسب
(
mohassab
) ص . ع .
تكيه داده به و ساده و پشتى . و تعظيم و تكريم شده . و كافى شده . و عطا كرده شدهء به قدر كفايت .
محسب
(
mohasseb
) ص . ع .
كسى كه عطا مىكند به قدر كفايت يعنى چندان مىدهد كه گيزنده مىگويد حسبى ، يعنى بس است مرا .
محسبة
(
mahsabat
) و (
mahsebat
) م . ع . حسبه محسبة و محسبة و حسبانا ( از باب سمع ) : پنداشت آن را و حسب يحسب بكسر سين در هر دو نيز جايز است .
محسبة
(
mehsabat
) ا . ع . بالش خرد و كوچك .
محسة
(
mahassat
) ا . ع . كون و دبر . و سبب سوختن .
محسة
(
mehassat
) ا . ع .
قشو و شانهء ستور خار و محس و كبيچه و اخكلنده .
محسد
(
mohassad
) ص . ع . كسى كه ويرا بسيار حسدكننده .
محسد
(
mohassed
) ص . ع . حسد برنده .
محسر
(
mahsar
) و (
mahser
) ا . ع . روى و طبيعت و باطن و درون مرد ضد منظر . يق : فلان كريم المحسر اى