اى كريم المخبر و كذا كريم المحسر .
محسر
(
mohser
) ص . ع .
كسى كه مانده و خسته مىكند و خيره مىنمايد چشم خود را از ديدن دور . و آنكه مانده مىكند شتر را از راندن .
محسر
(
mohassar
) ص . ع .
آزرده و حقير و ذليل .
محسرة
(
mehasrat
) ا . ع .
جاروب .
محسك
(
mohassak
) ا . ع . مرد بسيار بخيل .
محسل
(
mohassel
) ص . ع .
كسى كه بقدرى كه بايد خود را خوار و زبون مىكند . و آنكه خود را بر مىاندازد .
محسمة
(
mahsamat
) ا . ع . چيزى كه سبب مىشود قطع چيزى را . يق : هذا محسمة للداء : يعنى اين سبب قطع درد مىگردد . و نيز آن چيزى كه داغ مىكند .
محسن
(
mohsen
) ص . ع . نيكى كننده . و آنكه نيكى و احسان مىكند . و آنكه به خوبى مىداند . و آنكه بر پشتهء بلند مىنشيند . و مردى كه فرزندهاى حسان مىآورد .
محسن
(
mohsen
) و (
mohasian
) ا . ع . از اعلام است .
محسن
(
mohassan
) ص . ع .
وجه محسن : روى خوب و نيكو .
محسن
(
mohassen
) ص . ع .
كسى كه بطور لياقت كارى مىكند . و تحسين كننده .
محسنات
(
mohsan t
) و (
mohsen t
) ا . ع . زنهاى صاحب حسن و جميل و زيبا و خوش صورت و پارسا و پاكدامن .
محسنات
(
mohassan t
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - نيكوئيها و خوبيها و خصلتهاى نيك .
محسنة
(
mahsanat
) ص . ع .
هر چيزى كه سبب شود سلامتى و خوش صورتى را . يق : هذا طعام محسنة للجسم .
محسنة
(
mahsenat
) ص . ع .
هر چيز نيك و زيبا و جميل .
محسنى
(
mohseni
) ص . پ .
منسوب به محسن . و اخلاق محسنى :
كتابى در اخلاق از تصنيفات ملا حسين كاشفى معاصر با شاه سلطان حسين بايقراى گوركانى كه براى ابو المحسن ميرزاى پسر وى تأليف گردد .
محسنين
(
mohsenin
) ا . پ . مأخوذ از تازى - نيكوكاران و احسان كنندگان .
محسوب
(
mahsub
) ص . ع .
شمرده شده .
محسوب
(
mahsub
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - حساب كرده شده و شمرده شده . و به حساب آمده و بخرج آمده .
محسود
(
mahsud
) ص . ع . رشك برده شده .
محسور
(
mahsur
) ص . ع .
خيره چشم . و مانده . و دريغ خورنده .
محسوس
(
mahsus
) ص . ع .
دريافت شده و لمس شده . و دانسته شده .
و جراد محسوس : ملخ مرده و سوختهء از سرما .
محسوس
(
mahsus
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - حس كرده شده و دريافت شده و معلوم و معين و آشكارا و دشسته و سترسائى .
محسوسات
(
mahsus t
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - دشستهها و چيزهاى حس كرده شده .
محسوف
(
mahsuf
) ص . ع .
توانگر كرده . و افزون نموده . و خرماى بدرا از خرماى خوب دور كرده . و رد كرده و ساقط نموده .
و فرومايه و بلابه .
محسول
(
mahsul
) ص . ع .
هر چيز به كار نامدنى .
محسوم
(
mahsum
) ا . ع .
كودك بدغذا . و كودك بازداشته شدهء از شير .
محش
(
mahc
) ا . ع . سوزش .
محش
(
mahc
) م . ع . محش المرأة محشا : ( از باب فتح ) : سخت گائيد آن زن را . و محش الطعام : نيك خورد طعام را . و محش الجلد : پوست بر كند از گوشت : و محش السيل : كند توجبه زمين و جز آن را . و محشت النار الجلد : سوزانيد آتش پوست را . و محشه الشئ : مجروح كرد او را آن چيز . و مرت بىغرارة فمحشتنى اى سحجتنى .
محش
(
mahacc
) ا . ع . جاى بسيار حشيش . و جاى بسيار خير .
محش
(
mahacc
) و (
mehacc
) ا . ع . كاهدان . و جوال و يا چيز ديگرى كه در وى حشيش و كاه نهند . و فراهم آمد نگاه پليدى مردم و ستور و جز آن . و داس .
محش
(
mehacc
) ا . ص . ع .
دلاور و بهادر و دلير و بىباك . و سيخ آتشكاو .
و داسى كه بدان علف درو مىكنند . و چابك در نبرد . و هو محش حرب : او برانگيزاننده و افروزندهء جنك است .
محش
(
mohecc
) ص . ع . دست خشك شده و شل شده . و كسى كه مىرود براى فراهم آوردن حشيش و كاه و امرأة محش :
زنى كه بچه در شكم وى خشك شده باشد .
محشأ
(
mehca '
) و
محشاء
(
mehc '
) ا . ع . گليم درشت . و گليم سپيد خرد كه بدان لنك بندند . و چادرى كه خود را بدان در پيچند . و فوتهء سپيد . ح : محاشئ .
محشاة
(
mahc t
) ا . ع . پستتر جائى