محجب
(
mohjjeb
) ص . ع . در پردهكننده و بازدارنده .
محجة
(
mahajjat
) ا . ع . ميانهء راه و وسط راه . ج : محاج . و هر چيز اقامه شد با دليل .
محجحج
(
mohajhej
) ص . ع .
منصرف شونده و بازگردنده . و كسى كه باز مىايستد از سخن .
محجر
(
mahjar
) ا . ع . هر چيز حرام و ممنوع .
محجر
(
mahjar
) م . ع . حجر حجرا و حجرا و حجرا و حجرانا و حجرانا و محجرا . ر . حجر .
محجر
(
mahjar
) ا . ع . علفزارى كه حكام براى چارپايان خود از غير منع كنند . ج : محاجر . و منه محاجر ملوك اليمن .
محجر
(
mahjer
) و (
mehjar
) ا . ع .
بوستان و باغ كه داراى اشجار باشد . و چشم خانه . و چشم نمايان از برقع . و گوشهء چشم كه از نقاب زنان و پيچهاى عمامهء مردان نمايان باشد .
و گرداگرد ده . ج : محاجر .
محجر
(
mahajjar
) ص . ع . ماه هالهدار و خرمن كرده . و شترى كه گرداگرد چشم وى را با آهن مدور داغ كرده باشند .
محجر
(
mohajjar
) و (
mohajjer
) ا . ع . نام آبى .
محجر
(
mohajjar
) ا . پ . مأخوذ از تازى - نردهاى كه در پيش در اطاق و يا در جلو صفه و ايوان سازند و داربدين نيز گويند .
محجل
(
mohjel
) ص . ع . كسى كه بند بر دست راست شتر مىنهد .
محجل
(
mohajjal
) ص . ع .
ضرع محجل : ماده شترى كه داغ پستانبند وى سپيد باشد . و فرس محجل : اسبى كه دست و پاى وى سپيد باشد و اگر هر چهار دست و پاى وى سپيد باشد آن را محجل اربع گويند و اگر سپيدى در دو پاى وى بود محجل الرجلين و هرگاه در پاى راست آن باشد محجل الرجل اليمنى و چون در پاى چپ بود محجل الرجل اليسرى و اگر در دو دست و يك پاى باشد محجل ثلث نامند .
محجلين
(
mohajjalina
) ع . ج .
محجل . و در صفت امير المؤمنين على بن ابي طالب عليه السلام گويند قائد الغر المحجلين قال فى المعيار اى من آثار الوضوء و هو جمع محجل من الحجل او التحجيل و هو بياض اليدين الى المرفقتين و بياض الرجلين فى موضع المسح .
محجم
(
mehjam
) ا . ع . شيشهء حجامت و شاخ حجامت و نيشتر حجامت . ج :
محاجم .
محجم
(
mehjam
) ص . ع . رقيق و تنك .
محجم
(
mohjem
) ص . ع . جبان و ضعيف القلب . و كسى كه پسپا مىشود و باز مىايستد از كسى .
محجمة
(
mahjamat
) ا . ع . محل حجامت و موضعى كه در آن حجامت كنند . ج :
محاجم .
محجمة
(
mehjamat
) ا . ع . شيشهء حجامت و شاخ حجامت .
محجن
(
mehjan
) ا . ع . عصاى كج و هر چوب كه سر آن خميده و كج باشد مانند چوگان . ج : محاجن . و نيز محجن از اعلام است .
محجن
(
mohjan
) ص . ع . گياه خرد و ضعيف .
محجن
(
mohjen
) ص . ع . گياه ثمام برك برآورده .
محجنة
(
mehjanat
) ا . ع . هر چوبى كه سر آن را خمانيده و كج كرده باشند .
محجوب
(
mahjub
) ص . ع . باز داشته و در پرده و در حجاب و بازداشته شده از بيرون آمدن .
محجوب
(
mahjub
) ا . ع .
نابينا .
محجوب
(
mahjub
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - با حجاب و با حيا و شرمگين .
محجوبه
(
mahjube
) ا . پ .
چوبى كه در پس در اندازند تا در گشوده نشود .
و بينى در و دماغهء در .
محجوبه
(
mahjube
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - زن با حجاب و با حيا و شرمگين . و محجوبهء احمد : حرف اول كلمهء احمد كه الف باشد .
محجوبى
(
mahjubi
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - حيا و خجالت و شرمسارى و شرمگينى .
محجوج
(
mahjuj
) ص . ع . آمد و رفت كرده شده . و رجل محجوج : مرد مقصود و قصد كرده شده و اراده كرده شده .
محجوج
(
mahjuj
) ا . ع . خانهء كعبه زادها اللّه شرفا .
محجور
(
mahjur
) ص . ع . باز داشته شده و منع كرده شده . و بندهء بازداشته شده .
محجوز
(
mahjuz
) ص . ع .
پاى بسته . و ضربت رسيدهء بر كمر . و كمر بستهء با كمربند .
محجوف
(
mahjuf
) ص . ع .
گرفتار درد بن فك اسفل .
محجول
(
mahjul
) ص . ع . حايل شده . و فرس محجول : اسبى كه در دست و پاى وى سپيدى باشد .