كرد او را پس از آنكه نيكو خوى بود .
عفقل
(
afqal
) ا . ع . مرد كلان روى .
عفك
(
afk
) م . ع . عفك الكلام عفكا ( از باب ضرب ) : نااستوار كرد سخن را و سخن ناسره گفت . و نيز عفك : باز داشتن از حاجت . و مماطله كردن حق كسى را .
عفك
(
afk
) و (
afak
) م . ع . عفك عفكا و عفكا ( از باب سمع ) : سخت گول و احمق گرديد .
عفك
(
afek
) ص . ع . گول و احمق .
عفكاء
(
afk '
) ا . ع . ماده شترى كه در وى اندك سركشى بود
عفكل
(
afkal
) ا . ع . مرد گول و احمق .
عفل
(
afl
) و (
afal
) ا . ع . بسيارى پيه در ما بين دو پاى تكه و گاو نر و بيشتر آن را در اخته استعمال مىكنند .
و خط ميان دبر و ذكر . و پيه هر دو خايهء قچقار و گرداگرد آن . و جاى دست زدن در قچقار و گوسپند جهة دانستن فربهى و گرانى و سبكى .
عفل
(
afal
) ا . ع . چيزى شبيه به گوشت زائد كه از فرج زن و ماده شتر برآيد و يا خروج رحم است از فرج مانند فتق در مردان كه روده در پوست بيضه مىريزد .
عفل
(
afal
) م . ع . عفلت المراة عفلا ( از باب سمع ) : مبتلا بيمارى عفله گرديد آن زن .
عفلاء
(
afl '
) ص . ع . زن و يا ماده شترى كه مبتلا بعفلة بود .
عفلاء
(
afl '
) و عفلاة
(
afl t
) ا . ع .
لب بالائين كه در وقت خنده برگردد .
عفلة
(
afalat
) ا . ع . عفل و گوشت زائد كه از فرج زن و ماده شتر برآيد . و خروج رحم از فرج .
عفلط
(
eflet
) و (
afallat
) ا . ع . احمق و گول .
عفلطة
(
aflatat
) م . ع . عفلطه عفلطة :
آميخت آن را .
عفلق
(
aflaq
) و (
afallaq
) ا . ع . هر چيز ستبر فروهشته . و فرج فراخ فروهشته و سست .
و زن گول بدزبان بدكردار .
عفلقة
(
afallaqat
) ا . ع . زن گول بد زبان بدكردار .
عفلوق
(
ofluq
) ا . ع . احمق و گول و كم خرد .
عفله
(
afale
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - چيزى شبيه به گوشت زائد كه از فرج زن و ماده شتر برآيد . و فتق رحم .
عفله زده
(
afale - zade
) ص . پ . زنى كه مبتلا ببيمارى عفله بود .
عفليط
(
eflit
) ا . ع . احمق و كم خرد .
عفن
(
afn
) م . ع . عفن فى الجبل عفنا ( از باب نصر ) : برآمد بر كوه . و عفن اللحم : برگردانيد مزه و رنگ گوشت را .
عفن
(
afan
) م . ع . عفن الشيئ عفنا و عفونة ( از باب سمع ) : پوسيده شد آن چيز از ترى و نداوت چندان كه ريزه ريزه برآمد وقت گرفتن . و عفن اللحم : برگرديد بوى آن گوشت .
عفن
(
afen
) ص . ع . گوشت برگرديده بوى و پوسيده . و هر چيز پوسيده . و رسن پوسيده و تباه شدهء از آب كه ريزه ريزه از هم جدا گردد .
عفن
(
afen
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - هر چيز بدبوى و گنده و گنديده .
عفنجج
(
afanjaj
) ا . ع . ستبر گول .
و ماده شتر شتابرو .
عفنجش
(
afanjac
) ا . ع . مرد درشت و بدخوى .
عفنجل
(
afanjal
) ا . ع . مرد ثقيل گرانجان و بد خوى كه صحبت وى را ناحوش دارند .
و مرد بسيار هرزه گوى و فضول .
عفنش
(
afannac
) ا و ص . ع . مرد پير كلانسال . و انه لعفنش اللحية : او ستبر و انبوه ريش است . و عفنش العنين :
ستبر ابرو است .
عفنشة
(
afnacat
) م . ع . عفنشت لحيتة عفنشة : انبوه گرديد ريش او و دراز شد .
عفنشل
(
afancal
) ا . ع . مرد تخمه زدهء سنگين .
عفنط
(
afannat
) ا . ع . ناكس زشت خوى .
و حيوانى كه دابة الارض نيز گويند .
عفنقس
(
afanqas
) ا . ع . دشوارى خوى و لئيم .
عفنقس
(
afanqas
) ص . ع . خلق عفنقس : خوى دشوار .
عفو
(
afv
) ا . ع . محو . و ترك عقوبت مستحق . و پاكترين مال و بيشترين آن . و برگزيدهء از هر چيزى و نيكوترين آن . و زيادتى مال از نفقه . و فضل و معروف و احسان . و وسط . و باقى ماندهء آب پس از نوشيدن . و شهرى كه در آن علامت ملك كسى نباشد . و زمينى كه پاسپر نشده و در آن اثرى نبود و آسان و سهل از هر چيزى . و اعطيته عفوا : بىسؤال و درخواست دادم او را . و عفو الله : آمرزش خدا .
عفو
(
afv
) م . ع . عفا المنزل عفوا و عفوا و عفا ( از باب نصر ) : ناپديد گرديد منزل . و عفته الريح : ناپديد كرد آن را باد . و عفا الشيئ عفوا : بسيار شد آن چيز . و عفوته : بسيار كردم آن را . و عفوت الشعر : واگذاشتم مويها را تا زياد شده و بلند گردد . و منه : احفوا الشوارب و اعفوا اللحى : نيك بستريد بروت را و واگذاريد ريش را . و عفا الشيئ :
افزون گرديد آن چيز . و عفا فلانا :
سؤال كرد فلان را . و عفت الابل