و منه قولهم : اشجع من ليث عفرين .
و جانوركى در خاك نرم بن ديوار . و جانورى مانند چلپاسه كه بر سوار پيش آمده و با دنب او را مىزند . و مردم تمام اندام و ضابط توانا و زيرك و رسا و بغايت رسانندهء هر چيزى .
عفرين
(
eferrin
) ص . ع . اسدة عفرين :
شير مادهء درشت و توانا .
عفز
(
afz
) ا . ع . جوز و گردو .
عفز
(
afz
) م . ع . عفز الرجل عفزا ( از باب نصر ) : ملاعبه كرد آن مرد با اهل خود .
و نيز عفز : خوابانيدن شتر را .
عفزر
(
afzar
) ا . ع . سبقت گيرندهء شتاب رو . و مرد بسيار شور و غوغاى در باطل . و نام مردى . و نام اسبى .
عفس
(
afs
) م . ع . عفسه عفسا ( از باب ضرب ) : بازداشت آن را و حبس كرد . و عفس الشيئ : خوار و حقير ساخت آن چيز را . و عفس الابل : راند آن شتران را . و عفس الاديم : بدست ماليد آن پوست را . و عفس فلانا : بسوى زمين كشيد فلان را با فشار سخت . و عفس زيدا : بپاى زد بر سرين زيد . و عفس الثوب : استعمال كرد آن جامه را روزهاى بسيار .
عفش
(
afc
) م . ع . عفشه عفشا ( از باب ضرب ) : گرد آورد آن را .
عفشال
(
efc l
) ص . ع . رجل عفشال :
مرد شوخ بىباك و بىاحتياط .
عفشج
(
afcaj
) ا . ع . دراز ستبر .
عفشل
(
afcal
) ا . ع . مرد گرانجان ثقيل .
عفشليل
(
afcalil
) ا . ع . مرد سنگين گران درشت خوى . و پيره زن فروهشته گوشت .
و گليم بسيار پشم . و كفتار . و كفتار نر .
عفص
(
afs
) ا . ع . مازو .
عفص
(
afs
) م . ع . عفصه عفصا ( از باب ضرب ) : بركند آن را . و عفص فلانا :
غالب آمد بر فلان در كشتى و سست گردانيد آن را . و عفص يده : پيچ داد دست او را . و عفص جاريته : جماع كرد با كنيزك خود . و عفص القاروة : عفاص بست بر سر شيشه . و عفص الشيئ :
دو تا كرد آن چيز را و پامال گردانيد آن را .
عفص
(
afas
) ا . ع . پيچيدگى بينى و گرفتگى آن .
عفص
(
afes
) ص . ع . تند مزه . و طعام عفص : طعام گس و داراى عفوصت .
عفضاج
(
efz j
) و عفضج
(
afzaj
) ا . ع . فربه سست گوشت .
عفضج
(
afzaj
) ا . ع . سخت درشت گوشت .
عفضجة
(
afzajat
) م . ع . هو معصوب ما عفضج ( مجهولا ) : او فربه نيست .
عفط
(
aft
) م . ع . عفطت العنز عفطا و عفيطا و عفطانا ( از باب ضرب ) :
تيز داد آن بز . و عفط الراعى بغنمه :
خواند شبان گوسپندان را . و عفط فلان بشفته : تيز داد فلان بالبهاى خود . و عفط الضأن : بينى افشاند آن ميش . و عفط فى كلامه عفطا : درماند بسخن . و نيز عفط : راندن شبان گوسپندان را به همان روش كه عطسه دهند .
عفط
(
aft
) ا . ع . آب بينى ميش .
عفط
(
afet
) ص . ع . رجل عفط :
مرد تيز دهنده .
عفطان
(
afat n
) م . ع . عفط عفطا و عفطانا : مر . عفط .
عفطة
(
aftat
) ا . ع . يك مرتبه عفط ( در همهء معانى ) .
عفطلة
(
aftalat
) م . ع . عفطل الشيئ بالشيئ عفطلة : آميخت آن چيز را بآنچيز .
عفطى
(
eftiyy
) ا . ع . درماندهء بسخن والكن .
عف عف
(
af'af
) ا . پ . بانگ و فرياد سگ .
عفعف
(
af'af
) ا . ع . بار درخت موز .
عفعفة
(
af'afat
) م . ع . عفعف عفعفة :
خوردبار موز را .
عففة
(
afafat
) ع . ج . عف .
عفق
(
afq
) ا . ع . بسيار دوشيدن ماده شتر . و تندى در رفتار . و سرعت ايراد و بسيارى آن .
عفق
(
afq
) م . ع . عفق الرجل عفقا ( از باب ضرب ) : غايب گرديد آن مرد به خودى خود و سپس باز آمد . و منه قولهم : فلان لا يزال يعفق العفقة يعنى فلان هميشه خودش غيبت مىكند و سپس بر مىگردد . و عفقه بالسوط : بسيار زد آن را بتازيانه . و عفق عن الامر : بند نمود از آن كار و بازداشت از ارادهء وى . و عفق الشيئ : فراهم كرد آن چيز را . و عفقت الابل : بسيار آمد و رفت كردند هر روز شتران بر آب . و انك لتعفق : تو بسيار رجوع مىكنى . و عفق الحمار الاتان : بسيار رفت خر نر بر خر ماده و بسيار نمود ضراب را . و عفق العمل : نااستوار كرد آن كار را . و عفقت الريج الشيئ : پراكنده نمود باد آن چيز را . و عفق بالاست : تيز داد .
و عفقت الابل عفقا و عفوقا : فرستاده شدند شتران در چراگاه و بر سر خود گذاشته شده و هر كجا كه خواستند رفتند . و نيز عفق :
اندك خوابيده بيدار شدن . و بسيار دوشيدن ماده شتر . و شتاب روى كردن .
عفق
(
afaq
) ا . ع . آمد و شد شتران بر آبخور .
عنق
(
ofoq
) ا . ع . مگس .
عفقة
(
afqat
) ا . ع . غيبت و اختفا . و بازى مرتازيان را كه در آن خاك گرد آورند .
عفقسة
(
afqasat
) م . ع . تباه ساختن و بد كردن . و ما عنفقسه : چه چيز بد خلق