آن را كباب كرده و خورد .
عفاقة
(
aff qat
) ا . ع . است . و كون .
و چون كسى ضرطه زند گويند : كذبت عفاقتك .
عفال
(
af le
) ا . ع . دشنام است مر زنان را .
عفان
(
aff n
) ا . ع . ( منصرف و غير منصرف هر دو آيد ) نام پدر عثمان خليفهء سيوم رضى اللّه عنه . و پسر ابو العباص . و نام چند نفر ديگر .
عفان
(
eff n
) ا . ع . عفان الشيئ :
وقت آن چيز . و جاء على عفانه : يعنى در وقتش آمد .
عفانش
(
of nec
) ا . ع . انه لعفانش اللحية : او داراى ريش انبوه و ستبر و بسيار موى مىباشد .
عفاوة
(
af vat
) و (
ef vat
) و (
of vat
) ا . ع . كف ديگ . و خوراك سر ديگ از روغن و مانند آن . و اول آبگوشتى كه از ديگ برميدارند .
و بهترين آبگوشت .
عفاوة
(
of vat
) ا . ع . باقى ماندهء خوراك در بن ديگ . و طعامى كه كودكان هديه فرستند .
عفاهم
(
of hem
) ا . ع . ماده شتر تواناى چست و تيزرو . و فراخى عيش . و دويدگى سخت .
عفاهن
(
of hen
) ا . ع . ماده شتر زورمند چست و چالاك .
عفاهية
(
of hiyat
) ا . ع . ستبر دفزك .
عفائف
(
af ef
) ع . ج . عفيفة .
عفة
(
affat
) ص . ع . زن پارسا . يق :
امراة عفة .
عفة
(
effat
) م . ع . عف عفا و عفة .
مر . عف .
عفة
(
offat
) ا . ع . باقى ماندهء شير در پستان .
و زن پير و پيره زال . و نوعى از ماهى بىپشيز سپيد رنگ .
عفت
(
aft
) م . ع . عفته عفتا ( از باب ضرب ) : برتافت آن را . و عفت العظم :
شكست استخوان را بىآنكه متفرق و جدا سازد . و نيز عفت : دست برتافتن كسى را .
و شكسته گفتن سخن از لكنت زبان . و تكلف نمودن در عربيت .
عفت
(
effat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - پاكدامنى و پارسائى و پرهيزگارى و پاكى و طهارت و زهد و تقوى . و حيا و شرمسارى .
و احتراز و اجتناب از محرمات و از شهوات حرام . و با عفت : پارسا زاهد و پاكدامن و با شرم و حيا و پرهيزگار .
عفتان
(
effet n
) ص . ع . رجل عفتان :
مرد تواناى فربه . و مرد پرگوشت گرد اندام .
و مرد درشت خلقت زورمند .
عفتانى
(
effet niyy
) ا . ع . زورمندى .
يق : فيه عفتانى .
عفج
(
afj
) م . ع . عفج عفجا ( از باب ضرب ) : زد . و عفجته بالعصا : زدم او را بعصا . و عفج جاريته : گائيد كنيزك خود را . و عفج القصار الثوب : زد كازر جامه را بمعفاج . و نيز عفج : عمل قوم لوط كردن .
عفج
(
efj
) و (
afaj
) و (
afej
) ا . ع . آن رودهاى كه طعام از معده در آن داخل مىگردد .
ج : اعفاج .
عفج
(
afaj
) م . ع . عفج الرجل عفجا ( از باب سمع ) : بزرگ و فربه شد رودهء آن مرد .
عفجة
(
afejat
) ا . ع . حوض خرد در كنار حوض بزرگ كه چون آب حوض بلند گردد و برآيد از آن آب گيرند و خورند .
عفد
(
afd
) ا . ع . كبوتر . و مرغى شبيه بكبوتر .
عفد
(
afd
) و عفدان
(
afd n
) و (
afad n
) م . ع . عفد عفدا و عفدانا و عفدانا ( از باب ضرب ) : هر دو پاى را جمع كرده و فراهم آورده برجست .
عفر
(
afr
) ا . ع . گرد و خاك . و روى خاك .
و نام شهرى .
عفر
(
afr
) م . ع . عفره فى التراب عفرا ( از باب نصر ) : در خاك غلطانيد آن را و خاك آلوده كرد آن را . و زير خاك دفن نمود آن را و پنهان كرد . و عفرته : بر زمين زدم آن را .
عفر
(
efr
) ص . ع . رجل عفر : مرد نيك خبيث و پليد كربز . و اسد عفر : شير درشت .
و فلان عفر نفر يعنى فلان خوك نر است و يا بچهء خوك است و يا بطور عام گويند .
عفر
(
ofr
) ا . ع . شب هفتم و هشتم و نهم از ماه . و مرد دلير چست و شاطر . و ستبر درشت اندام و توانا . ج : اعفار و عفار . و بازار نارواج و كاسد . و خوك نر : و نام ريگهاى چند در باديه . و لقيت فلانا عن عفر :
ديدار كردم به همان را پس از يك ماه و يا پانزده روز .
عفر
(
ofr
) ص . ع . ج . اعفر و عفراء .
عفر
(
afar
) ا . ع . خاك . و روى خاك .
ج : اعفار . و اول آبى كه بكشت دهند . و تيرهائى كه آنها را مخاط الشيطان نيز نامند .
و سختى و اشكال و دشوارى . يق : كلام لا عفر فيه .
عفر
(
afar
) م . ع . عفر الظبى عفرا ( از باب سمع ) : سپيد مايل بسرخى گرديد آهو و يا سرخ پشت و سپيد شكم گشت .
عفر
(
ofor
) ا . ع . روزگار و هنگام .
و ماه .
عفر
(
eferr
) ا . ع . مرد پليد و ناپاك .
عفرا
(
afr
) ا . پ . نام معشوق عروه .
عفرا
(
afr
) ا . ع . پرهاى گردن خروس .
عفراء
(
afr '
) ا و ص . ع . مؤنث اعفر : ماده آهوئى كه بر سپيدى وى سرخى غالب باشد .