ج : عطايا . الحديث : لا يحل للرجل يعطى العطية فيرجع فيها الا الوالد فيما اعطى ولده . و نيز عطية : از اعلام است .
عطيد
(
atayyad
) ص . ع . عطود . مر .
عطود .
عطيف
(
atif
) ص . ع . امراة عطيف :
زن نرمخوى فرمانبر بىكبر و نخوت .
عطيل
(
atil
) ا . ع . خوشهء طلع خرما - من نر .
عطيم
(
atim
) ص . ع . هلاك شده . ج : عطم .
عطين
(
atin
) ص . ع . پوستى كه از جهة دباغت در دباغ گذارند و نرم سازند . و پوست بوى بد گرفته . و رجل عطين : مردى كه اندامش بوى بد دارد .
عطينة
(
atinat
) ص . ع . رجل عطينة :
مردى كه اندامش بوى بد داشته باشد .
عطيه
(
atiyye
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - دهش و بخشش و عطا .
عظ
(
azz
) م . ع . عظته الحرب عظا ( از باب نصر ) : سختى رسانيد آن را جنگ .
وعظ فلانا بالارض : چسپانيد فلان را بر زمين .
عظا
(
az
) م . ع . عظى الجمل عظا ( از باب سمع ) : آماسيد شكم آن شتر از خوردن گياه عنظوان .
عظاء
(
az '
) ع . ج . عظاءة و عظاية .
عظاءة
(
az 'at
) ا . ع . جانورى مانند كربسه . ج : عظاء . و بلغت تميم عظاية گويند .
ج : عظايات .
عظارة
(
ez rat
) ا . ع . پرى و امتلاى از شراب .
عظارى
(
az riyy
) ا . ع . ملخهاى نر .
عظاظ
(
ez z
) ا . ع . دشنام آشكارا .
و شدت مشقت و سختى در جنگ .
عظاظ
(
ez z
) م . ع . معاظة . مر . معاظة .
عظال
(
ez l
) ا . ع . تكرار قوافى .
عظال
(
ez l
) م . ع . عاظل فى القافية معاظلة و عظالا : تضمين كرد . و نيز عظال و معاظلة : بگشنى در پى ماده بر زبر يكديگر رفتن سگها و ملخها و جز آن .
عظالى
(
oz l
) ا . ع . يوم العظالى :
يكى از روزهاى تازيان كه به روى يكديگر سوار مىشوند .
عظام
(
ez m
) ع . ج . عظم . و ج .
عظيم . و ج . عظيمة .
عظام
(
ez m
) ا و ص . پ . - مأخوذ از تازى - استخوانها . و عظام رميم :
استخوانهاى پوسيده . و نيز بمعنى كلان و بزرگ .
و آقايان عظام : مردمان بزرگ .
عظام
(
oz m
) و (
ozz m
) ص . ع .
كلان و بزرگ .
عظامة
(
az mat
) م . ع . عظم عظما و عظامة ( از باب كرم ) : بزرگ و كلان شد .
عظامة
(
ez mat
) ا . ع . بالشچهاى كه زنان بر سرين بندند تا كلان نمايد . و ج عظم .
عظامة
(
ozz mat
) ا . ع . بزرگى و بزرگ منشى و گردنكشى و نخوت و ناز . و بالشچهاى كه زنان بر سرين بندند تا كلان نمايد .
عظايات
(
az y t
) ع . ج . عظاية .
عظاية
(
az yat
) ا . ع . بلغت تميم : جانورى مانند كربسه . ج : عظايات .
عظائم
(
az 'em
) ا . ع . چيزهاى بزرگ و قوى .
عظب
(
azb
) م . ع . عظب الطائر عظبا ( از باب ضرب ) : بسرعت جنبانيد آن پرنده دمغزه را . و عظب عليه عظبا و عظوبا : لازم گرفت آن را . و شكيب كرد .
و عظب على ماله : قيام نمود بر مال خود .
و عظب جلده : خشك گرديد پوست آن .
و عظبت يده : درشت گرديد دست آن را كار كردن .
عظب
(
azab
) م . ع . عظب عليه عظبا ( از باب سمع ) : لازم گرفت آن را و شكيب كرد بر آن . و عظب فلان : فربه شد فلان .
عظب
(
azeb
) ا . ع . كسى كه در جاى خشك و يا در ريگستان فرود آيد .
عظة
(
ezat
) م . ع . و عظه و عظا و عظة و موعظة ( از باب ضرب ) : پند داد او را بسخنان دل نرمكننده و نصيحت نمود او را . قوله تعالى :
إِنَّما أَعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ
اى اوصيكم و آمركم .
عظة
(
azzat
) ا . ع . سختى جنگ و شدت آن .
عظر
(
azar
) ا . ع . باردارى و آبستنى . و جنين . و عرق العظر : رگى كه بسبب آن ماده شتر باردار نشود و چون آن را قطع كنند باردار گردد .
عظر
(
azar
) م . ع . عظر الشيئ عظرا ( از باب سمع ) : ناپسند داشت آن چيز را . و عظر السقاء : پر كرد آن مشك را . و عظرت الناقة : باردار شد آن ماده شتر . و نيز باردار نشد .
عظر
(
azer
) ص . ع . ناپسند و مكروه .
عظر
(
ozor
) ع . ج . عظور .
عظرب
(
ezreb
) ا . ع . مار خرد .
عظرة
(
azerat
) ص . ع . مونث عظر يعنى ناپسند . و ناقة عظرة : ماده شترى كه آبستن گردد . و آنكه آبستن نشود .
عظرم
(
ezrem
) ا . ع . فضلهء شير بيشه .
عظعاظ
(
ez ' z
) و عظعظة
(
az'azat
) م . ع . عظعظ السهم عظعظة و عظعاظا :
لرزيد آن تير و چاوچاوان رفت و پيچيد در