لقح
(
loqqah
) ص . ع . ج . لقوح .
لقحة
(
leqhat
) ا . ع . نفس . ج : لقاح .
و عقاب . و زاغ . و زن شيرده .
لقحة
(
leqhat
) و (
laqhat
) ا . ع . بار دار و آبستن . و شتر شيرده . ج : لقح (
leqah
) و لقاح .
لقز
(
laqz
) م . ع . مشت بر سينه زدن و يا بر هر جا كه باشد . و لگد زدن ( و الفعل من نصر ) .
لقس
(
laqs
) ا . ع . گرى و جرب .
لقس
(
laqs
) م . ع . لقسه لقسا ( از باب ضرب و نصر ) : عيب كرد آن را .
لقس
(
laqas
) م . ع . لقست نفسه الى الشىء لقسا ( از باب سمع ) : كشيد او را دل وى بسوى آن چيز و مايل ساخت . و لقست نفسه من الشيىء : شوريد دل او از آن چيز . و لقست نفسه اى خبثت . و قال صلى اللّه عليه و آله : لا تقولن احدكم خبثت نفسى و ليكن ليقل لقست لانه صلى اللّه عليه و آله كره لفضة خبثت لقبحه لئلا ينسب المسلم الخبث الى نفسه .
لقس
(
laqes
) ا . ع . مردم را لقب نهنده .
و فسوسكننده . و بدى اندازندهء ميان مردم .
و آنكه بر يك روش نپايد . و دانا و دريابندهء چيزى .
لقش
(
laqec
) ص . ع . شن لقش : خيك خشك كهنه .
لقص
(
laqs
) م . ع . لقص جلده لقصا ( از باب فتح ) : سوزانيد پوست آن را .
لقص
(
laqas
) م . ع . لقص لقصا ( از باب سمع ) : تنگ گرديد . و لقصت نفسه :
شوريده دل گرديد و تباه شد و خبيث گشت .
لقص
(
laqes
) ص . ع . تنگ و ضيق .
لقص
(
laqes
) ا . ع . مرد بسيار سخن و بسيار شر و بدى انگيز .
لقصة
(
laqesat
) ص . ع . شوريده دل و خبيث .
لقط
(
laqt
) م . ع . لقطه لقطا ( از باب نصر ) : از زمين برگرفت آن را . و لقطت اصابعه :
بريدم انگشتهاى آن را بدون كف . و لقط الثوب :
در پى كرد آن جامه را و رفو نمود . و لقط الطائر الحب : برچيد آن مرغ دانه را از اين جا و آنجا . و لقط العلم من الكتب : گرفت علم را از اين كتاب و آن كتاب .
لقط
(
laqat
) ا . ع . آنچه برداشته و برچيده شود از خوشه و جز آن . يق : لقطت اليوم لقطا كثيرا : خوشهء بسيار چيدم امروز .
و نيز پارههاى زر كه دركان يافت گردد . و ترهء پاكيزه كه ستور برغبت آن را خورد . و نيز چيز كم و اندك . يق : فى هذا المكان لقط من المرقع اى شيئى قليل منه .
لقطاء
(
loqat '
) ع . ج . لقيط .
لقطة
(
loqtat
) و (
loqatat
) ا . ع . شكسته و ريزهء هر چيزى رايگان و بىبها . و آنچه از زمين برگرفته و برچيده شود . و هر چيز بىبها كه شخص در زمين پيدا كند . و كاه .
لقع
(
laq '
) م . ع . لقعه ببعرة لقعا ( از باب فتح ) : پشكل انداخت بجانب آن . و لقع فلانا بعينه : چشم كرد فلان را . و لقعت الحية : گزيد آن مار . و لقع الذباب الشيىء : گرفت مگس آن چيز را بسر بينى خود . و نيز لقع : غالب آمدن بر كسى در كلام . يق : لا قعنى بالكلام فلقعته :
چيرگى كرد با من در سخن پس چيره شدم آن را .
لقعان
(
laqa ' n
) م . ع . لقع فلان لقعانا ( از باب فتح ) : شتابان رفت فلان .
لقعة
(
loqa'at
) ا . ع . آنكه دشنام دهد كسى را و تنها بسخن ترساند آن را .
لقف
(
laqf
) ص . ع . رجل ثقف لقف :
مرد چست و چالاك زيرك .
لقف
(
laqf
) م . ع . لقفت الشيىء لقفا و لقفانا ( از باب سمع ) : بشتاب و سرعت گرفتم آن چيزى را كه بسوى من انداخته شده بود . و نيز لقفت الشيىء : بشتاب و سرعت بلعيدم آن چيز را .
لقف
(
leqf
) ا . ع . آب گوارا و شيرين چند چاه در جانب اعلاى قوران .
لقف
(
laqf
) ا . ع . جانب و كرانهء حوض و چاه . ج : القاف .
لقف
(
laqaf
) م . ع . لقف الحائط لقفا ( از باب سمع ) : افتاد ديوار و خراب شد . و لقف الحوض : از زير فرو ريخت آن حوض بسبب نااستوارى بنا و فراخ شد .
لقف
(
laqef
) ص . ع . حوض فرو ريخته از زير . و رجل ثقف لقف : مرد چست و چالاك و زيرك .
لقف
(
laqef
) ا . ع . حوض نااستوار از كلوخ برآورده . و چاهى كه چون مىكنند پر از آب گردد و آب در آن بند نشود و روان گردد .
لقفان
(
laqaf n
) م . ع . لقف لقفا و لقفانا مر . لقف .
لقفة
(
loqfat
) ا . ع . آنچه يك مرتبه بلعيده شود .
لققة
(
laqaqat
) ا . ع . آنان كه با مشت بر چشم مردم زنند . و چاههاى سر تنگ .
لقلاق
(
laql q
) ا . ع . مرغى كه به فارسى لكلك گويند . و صدا و آواز . و رجل لقلاق بقباق : مرد پرگو .
لقلق
(
laqlaq
) ا . ع . لكلك . و زبان . ج : لقالق .
لقلقة
(
laqlaqat
) ا . ع . آواز لكلك .
و هر بانگ و آواز با اضطراب . و سختى بانگ . و پيوسته جنبش زنخ مار و برآوردگى زبان خود را و جنبانيدن آن را .
لقلقة
(
laqlaqat
) م . ع . لقلقت الشيىء لقلقة : جنبانيدم آن چيز را .
لقم
(
laqm
) م . ع . لقمت الطريق لقما ( از باب نصر ) : بستم دهانهء راه را و بند كردم