لقيف
(
laqif
) ص . ع . رجل ثقيف لقيف : مرد چست و چالاك و زيرك . و نيز لقيف : چاه فرو ريختهء از زير .
لقيف
(
laqif
) ا . ع . حوض نااستوار بنا كردهء از كلوخ برآورده . و چاه پر آب كه بكندن آب جارى گردد .
لقيم
(
laqim
) ا . ع . لقمهء از هر چيزى كه ماكول باشد .
لقيم
(
loqaym
) ا . ع . نام دهى در طايف .
و از اعلام است .
لقيمية
(
loqaymiyyat
) ص . ع . حنطة لقيمية : گندم بزرگ دانهء منسوب بلقيم طايف .
لك
(
lak
) ا . پ . عدد صد هزار . و ابله و احمق و نادان . و سخن بيهوده و هرزه و هذيان .
و جامه و لتهء كهنهء پاره پاره شده . و رخت و پوشاك مردم روستا خواه نو باشد و يا كهنه .
و داغ و لكهء جامه و جز آن . و بىموى و صاف . و نام طايفهاى از كردان صحرانشين .
و لك شدن : داغدار شدن و لكه شدن .
لك
(
lek
) ا . پ . نام مرغى كه گوشت لذيذى دارد و خرچال نيز نامند .
لك
(
lok
) ا . پ . هر چيز گنده و ناتراشيده .
و گلوله و گره و برآمدگى كه در اعضا بهم رسد . و رنگى سرخ كه از درخت كنار و جز آن گيرند و ثفل و نخالهء آن اكنون معروف بلاك است . و گياهى سرخ شبيه بمرو . و كعب و شتالنگ . و نام ريشى در شكم كه بتازى دبيله گويند .
لك
(
laka
) ع . يعنى از براى تو .
لك
(
lakk
) ا . ع . گوشت . و آميزش .
و صمغ درختى كه بدان رنگ سرخ نمايند .
لك
(
lakk
) م . ع . لكه لكا ( از باب نصر ) :
زد آن را و راند و دور كرد . و زد آن را و كوفت و مشت زد بر پشت گردن آن . و لك اللحم :
باز كرد گوشت را از استخوان و جدا نمود .
و لك الشيئى : آميخت آن چيز را .
لك
(
lokk
) ا . ع . دردى لك و كنجارهء آن .
و درشت اندام پرگوشت .
لك
(
lokk
) و (
lakk
) ا . ع . پارههاى پوست رنگ كردهء با لك كه نيام دستهء كارد سازند
لكء
(
lak '
) م . ع . لكا لكا ( از باب فتح ) : زد آن را و همهء حق آن را داد به آن .
و لكابه الارض : بر زمين افگند آن را .
لكأ
(
laka '
) م . ع . لكى لكا ( از باب سمع ) : مقيم شد و لازم گرديد .
لكا
(
lak
) ا . پ . كفش و پا افزار و چاروق . و چرمى كه دباغت نشده و مسافران بر كف پاى بندند و روند . و تيماج و سختيان و پوستى كه بغايت نرم و پيراسته باشد . و گل سرخ .
لكا
(
lak
) م . ع . لكى به لكا : آزمند و حريص آن گرديد . و لكى بفلان : لازم شد مر فلان را .
لكا
(
lak
) و (
lok
) ا . پ . كنجارهء لك كه بدان دستهء كارد و جز آن را محكم كنند .
لكا
(
lok
) ا . پ . رنگ لاك . و زمين و بوم و ولايت و الگا . و دريچه .
لكاء
(
lakka '
) ا . ع . پوستهاى رنگ كردهء به لك .
لكات
(
lak t
) ا . پ . هر چيز ضايع و زبون .
و نام چهار برگ پنجم از بيست برگ بازى آس .
مر . آس .
لكاته
(
lak te
) ا . پ . زن بدكار و بدعمل .
لكاث
(
lok s
) ا . ع . سنگى درخشان و لغزان براى گچ كارى . و آبلهء ريزه مانندى كه در دهان شتر برآيد .
لكاث
(
lokk s
) ا . ع . گچگر .
لكاثى
(
lok siyy
) ص . ع . سخت ستپيد .
لكاز
(
lek z
) ا . ع . چوب و كهنه و جز آن كه در سوراخ بكره داخل كند تا تنگ گردد .
لكاع
(
lak 'e
) ص . ع . امراة لكاع :
زن لئيم و خوار و ناكس .
لكاعة
(
lak 'at
) م . ع . لكع لكعا و لكاعة ( از باب كرم ) : لئيم و خوار و ناكس و احمق گرديد .
لكاف
(
lek f
) ا . ع . گليم ستبر كه زير پالان بر پشت خر نهند . و عرقگير .
لكاك
(
lek k
) ا . ع . انبوهى و فشردگى و مزاحمت . و ماده شتر سخت گوشت . ج :
لكك و نيز لكاك بر لفظ واحد .
لكاك
(
lek k
) ع . ج : لكيك .
لكالك
(
lok lek
) ص . ع . شتر سخت گوشت ستبر فربه ( مذكر و مؤنث در وى يكسان است ) . يق : جمل لكالك و ناقة لكالك .
لكام
(
lok m
) ا ص . پ . بىادب و بىشرم و بىحيا و گستاخ و بىباك . و نام كوهى .
لكام
(
lok m
) و (
lokk m
) ا . ع .
نام كوهى .
لكام
(
lakk m
) ص . ع . خف لكام :
سپل سخت شتر كه سنگ شكند .
لكامه
(
lak me
) و لكانه
(
lak ne
) ا . پ . رودهء گوسپند پر كردهء از مصالح و پخته كه بتازى عصيب گويند . و نره و آلت تناسل .
لكائى
(
lak 'i
) ا . ص . پ . سرخى و رنگ سرخ .
لكث
(
laks
) م . ع . لكثه لكثا ( از باب نصر ) : زد آن را و رنجانيد . و لكث فلانا :
بار كرد فلان را فوق طاقت وى .
لكث
(
lakas
) ا . ع . آبلهء ريزه مانندى كه در دهان شتر برآيد .