لفيفة
(
lafifat
) ا . ع . گوشت بدبوى زير پى شتر .
لفيك
(
lafik
) ا . ع . بدخوى و گول و احمق .
لفيئة
(
lafi'at
) ا . ع . كوشتپارهء بىاستخوان .
لق
(
laq
) ص . پ . لغ و دك و لك و بىموى و صاف . و كل و اقرع . و تخم مرغ گنديده و ضايع شده . و هر چيز نااستوار و نامحكم . و لق :
و تق : بيابان خالى غير مزروع . و دق و لق مر . دق .
لق
(
laq
) و (
loq
) ا . پ . فريب و بازى .
لق
(
laqq
) ا . ع . شكافتگى زمين .
لق
(
laqq
) م . ع . لق عينه لقا ( از باب نصر ) : زد بر چشم آن بدست و با پنجه .
لقا
(
leq
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - روى و چهره و صورت و سيما و پيكر و شكل . و ملاقات و ديدار . و حورلقا : آنكه چهرهء وى مانند فرشته باشد . و خورشيد لقا : آنكه چهرهء وى مانند خورشيد باشد .
لقا
(
laq
) و (
laqq
) ا . پ . كبوتر چترى كه دم آن مانند چتر است .
لقا
(
loq
) و (
loqq
) ص . پ . بيهوده و بيكاره . و مكار و شرير و نابكار .
لقاء
(
leq '
) م . ع . لقيه لقاء و لقاءة و لقاية و لقيا و لقيانا و لقيانة و لقيا و لقيانا و لقية و لقيانة و لقيا و لقى و لقاة ( از باب سمع ) : ديدار كرد او را و در اين جمله مصادر لقاة را مولده دانند . و لاقاه ملاقاة و لقاء مر . ملاقاة .
لقاء
(
leq '
) ا . ع . لقاء البيت : جلو خانه و استقبال بيت و لقاء الله : روز قيامت .
لقاء
(
leq '
) ا . ع . ج . لقوة (
laqvat
) و (
leqvat
) .
لقاءة
(
leq 'at
) م . ع . لقى لقاء و لقاءة : مر . لقاء . و لقاءة بمعنى لقيانة و يك بار ديدار كردن مولده است و از كلام عرب نيست .
لقاة
(
laq t
) ا . ع . لقاة الطريق :
ميان راه .
لقاة
(
laq t
) م . ع . لقى لقاء و لقاة مر . لقاء .
لقات
(
laq t
) ا . پ . لكات و زبون و ناتوان .
لقاح
(
laq h
) ا . ع . آنچه بدان خرمابن را گشن دهند . و غورهء خرمابن نر . و آب نر . و گروهى از مردم سركش كه فرمانبر پادشاه نباشند .
و آنان كه در جاهليت گاهى نوبت سباء به آنها نرسيده .
لقاح
(
laq h
) م . ع . لقحت الناقة لقحا و لقحا و لقاحا ( از باب سمع ) :
آبستن شد آن ماده شتر و باردار گرديد .
لقاح
(
leq h
) ا . ع . تلقيح و گشن دادگى .
و آب نره و ماده شتر شير ده . و ماده شتر بچه آورده تا دو ماه و يا سه ماه و سپس آن را لبون گويند .
لقاح
(
leq h
) ع . ج . لقحة (
leqhat
) و (
leqhat
) و (
laqhat
) و لقوح .
لقاح
(
laqq h
) ا . ع . كسى كه گشن مىدهد ماده شتر و يا خرمابن را .
لقاس
(
leq s
) ا . ع . اسم است ملاقسة و همديگر را لقب نهادن .
لقاط
(
laq t
) ا . ع . عياب و عيبكنندهء مردم .
لقاط
(
laq t
) ا . ع . خوشهاى كه در درودن بماند و داس آن را خطا كند .
لقاط
(
leq t
) ا . ع . محاذات و مقابل . و باقى ماندگى خوشه در درودن اسم است مصدر را .
و داره بلقاط دارى : خانهء او روبا روى خانهء من است .
لقاط
(
loq t
) ع . ج . لقاطة .
لقاط
(
laqq t
) و لقاطة
(
laqq tat
) ص . ع . بسيار برچيننده و از زمين برگيرنده .
لقاطة
(
loq tat
) ا . ع . شكسته و ريزهء هر چيزى رايگان و بىبها و از زمين برگرفته . و خوشهء برچيده . ج : لقاط (
loq t
) .
لقاع
(
leq '
) ا . ع . گليم ستبر .
لقاع
(
laqq '
) ا . ع . مگس .
لقاعات
(
loqq ' t
) ع . ج . لقاعة . و فى كلامه لقاعات يعنى از اقصاى حلق سخن مىگويد .
لقاعة
(
loqq 'at
) ا . ع . گول و احمق . و لقب دهندهء مردم را . و فسوسكننده . و مرد نيك زيرك سخنساز حاضر جواب .
لقاق
(
laq leq
) ع . ج . لقلاق .
لقانة
(
laq nat
) و لقانية
(
laq niyyat
) م . ع . لقن لقنا و لقانة و لقانية مر . لقن .
لقانة
(
laq nat
) و لقانية
(
laq niyyat
) ا . ع . تيز دريافتى و زود فهمى .
لقاية
(
leq yat
) م . ع . لقى لقاء و لقاية مر . لقا .
لقب
(
laqab
) ا . ع . نامى كه در آن معنى مدح و يا ذم منظور باشد . ج : القاب (
alq b
) .
لقب
(
laqab
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - نامى كه دلالت بر مدح و يا ذم شخص كند . و نام افتخارى و پاژنامه و پاچنامه . و تخلص و خطاب .
لقث
(
laqs
) م . ع . لقثه لقثا ( از باب سمع ) : آميخت آن را و مخلوط كرد . و لقث فلانا : بشتاب گرفت فلان را . و لقث الشيىء :
فراز گرفت آن چيز را و گرفت همهء آن چيز را .
لقح
(
laqh
) م . ع . لقحت النخلة لقحا ( مجهولا از باب فتح ) : گشن داده شد خرمابن .
لقح
(
laqh
) و (
laqah
) م . ع . لقح لقحا و لقحا و لقاحا مر . لقاح .
لقح
(
laqah
) ا . ع . كوه . و آب منى كه از گشن گيرند تا بماده شتر ديگر در كنند . و آنچه خرمابن را بدان گشن دهند .
لقح
(
leqah
) ع . ج . لقحة (
leqhat
) .