جمع كند و فراهم آرد . و قولهم : و كنالفا يعنى بوديم ما مجتمع در موضعى .
لف
(
leff
) و (
laff
) و (
loff
) ا . ع . جاؤا من لف لفهم : آمدند با كسى كه شمرده شد در آنها . و كذلك لفهم و لفهم .
لف
(
loff
) ع . ج . الف (
alaff
) . و ج .
لفاء (
laff '
) .
لف
(
laf
) و (
laff
) ا . پ . - ماخوذ از تازى - در پيچيدگى . و لف نشر : در پيچيدن پراكندهها . و لف نشر مركب : آنكه دو لفظ ايراد كنند و سپس دو معنى كه لفظ اول بمعنى اول باشد و لفظ دويم بمعنى دويم .
و لف نشر مشوش : آنكه لفظ اول بمعنى دويم و لفظ دويم بمعنى اول باشد و در لف :
يعنى ملفوف و پيچيده در لفافه و در جوف لفافه .
لفء
(
laf '
) م . ع . لفأه لفأ و لفاء ( از باب فتح ) : پوست كند آن را و برهنه كرد و باز گشاد . و لفأ فلانا بالعصا : زد فلان را به چوب دستى . و لفا زيدا : برگردانيد زيد را و مايل كرد آن را از راى وى . و غيبت كرد زيد را . و داد حق زيد را همهء حق او را و يا كمتر از حق وى . و لفئ لفأ ( از باب سمع ) :
باقى ماند .
لفاء
(
laf '
) ا . ع . تراب و خاك . و چيز اندك .
و كمتر از حق .
لفاء
(
laf '
) م . ع . لفأ لفأ و لفاء مر .
لفء .
لفاء
(
laff '
) ص . ع . مونث الف : زن گران سنگ بطئى الكلام و عاجز در ماندهء در سخن و در كار و گران زبان كه چون در سخن آيد دهان وى از زبانش پر گردد . و آنكه هر دو ابرويش با هم نزديك باشد . و نيز زن بزرگ ران كلان سرين آگنده گوشت . و دختر فربه بلند بالا . و درختان پيچيده شاخ . ج :
لف (
loff
) . و نيز لفاء : ران بزرگ .
لفات
(
laf t
) ا . ع . گول و احمق بدخوى .
لفأة
(
laf'at
) و (
lef'at
) ا . ع . نكهاى از گوشت بىاستخوان .
لفاح
(
loff h
) ا . ع . گياهى زرد رنگ كه ببادنجان ماند و يكى از مثمومات است .
و گياهى ديگر كه بيخ آن مردم گياه باشد .
لفاظ
(
lef z
) و (
lof z
) ا . ع . تره و بقل .
لفاظ
(
lof z
) ا . ع . آنچه از دهان بيرون اندازند . و سخن از دهان بيرون افتاده .
لفاظ
(
laff z
) ص . پ ماخوذ از تازى - زبانآور و سخنران .
لفاظة
(
lof zat
) ا . ع . آنچه از دهان بيرون اندازند . و سخن از دهان بيرون افتاده .
و بقيه و پس ماندهء از هر چيزى .
لفاظى
(
laff zi
) ا . پ . - ماخوذ از تازى - زبانآورى و سخنرانى .
لفاع
(
lef '
) ا . ع . چادر و گليم و نطع و گستردنى به روى ميز . و ردا و هر جامهاى كه زنان بر سر كشند . و پستان پيشين ستور .
لفاعة
(
lef 'at
) ا . ع . قطعهء از پارچه كه بر قميص زياد كنند .
لفافة
(
lef fat
) ا . ع . آنچه را كه بر پاى و جز آن پيچند از جامه و غير آن . ج : لفائف .
لفافه
(
laf fe
) و (
laff fe
) ا . پ .
ماخوذ از تازى - آنچه از پارچه و جز آن كه بر وى چيزى درپيچند . و هر آنچه چيزى را از طرف خارج احاطه نمايد و بپوشاند و فرغل .
و پاكت و پوشش نامه .
لفاق
(
lef q
) ا . ع . دو جامهء دوخته شدهء بر روى هم .
لفام
(
lef m
) ا . ع . روبند و نقاب كه بر بينى اندازند .
لفاوان
(
laff v ne
) ص . ع . بصيغهء تثنيه : دو ران ستبر . يق : فخذان لفاوان .
لفائف
(
laf 'ef
) ع . ج . لفافة .
لفة
(
laffat
) و (
leffat
) ص . ع .
حديقة لفة : باغچهاى كه درختان آن درهم و پيچيده و انبوه باشند . و كذلك : حديقة لفة .
لفة
(
leffat
) ص . ع . امرأة لفة : زن سبك مليح .
لفت
(
laft
) م . ع . لفته لفتا ( از باب ضرب ) :
در نوشت و پيچيد آن را . و لفت القشر عن الشجر : پوست باز كرد از درخت و پوست كند درخت را . و لفت فلانا : منصرف كرد و برگردانيد فلان را از راى و اراده و قول خود . و لفته عنه : برگردانيد وى را از آن . و لفته :
منصرف كرد آن را به طرف راست و يا چپ . و لفت وجهه عن فلان : برگردانيد روى خود را از فلان . و لفت الريش على السهم :
چسبانيد پر را بر تير بهر طور كه اتفاق افتد بدون آنكه متلائم باشد . و هو يلفت الماشبة :
او مىزند ستور را و پروا ندارد بهر كه خواهد برسد .
لفت
(
tfal
) و (
left
) ا . ع . پشتهء كوه قديد بين حرمين .
لفت
(
left
) ا . ع . نيمهء چيزى و كرانهء آن .
و يار . و ميل . و گاو . و كس ماده شير . و زن گول و احمق . و لفت الشئ : شق آن چيز .
و لفتاه اى شقاه . و معه لفتهاى ميله . و لا تلتفت لفت فلان : يعنى نگاه نكن فلان را .
و نيز لفت : شلغم .
لفتاء
(
laft '
) ا . ع . زن كج چشم . و بز مادهء هر دو شاخ كج .
لفتة
(
lofatat
) ص . ع . آنكه بزند . ستور را و پروا نكند بهر كه خواهد رسد .
لفتره
(
laftare
) ا . پ . مردم سفله و فرومايه و كمينه و اراذل .
لفتية
(
leftiyyat
) ا . ع . آش شلغم .