لفج
(
lafj
) ا . پ . لب گنده و ستبر مانند لب شتر . و پارچهء گوشت بىاستخوان . و زن فاحشهء بدكاره . و لفج انداختن : لب فرو گذاردن در وقت اعراض و خشم .
لفج
(
lafj
) ا . ع . خوارى .
لفجان
(
lafj n
) ص . پ . كسى كه هنگام قهر و خشم لبهاى وى فروهشته گردد .
لفچ
(
lafc
) و لفچن
(
lafcan
) ا . پ .
لب گندهء ستبر مانند لب شتر . و پارچهء گوشت بىاستخوان . و زن بدكاره و فاحشه و لفج .
لفچن
(
lafcan
) و (
lafcen
) ص . پ .
كسى كه داراى لب گندهء ستبر باشد .
لفچه
(
lafce
) ا . پ . لب گندهء ستبر مانند لب شتر . و گوشت بىاستخوان . و كلهء بريان كرده .
لفح
(
lafh
) ا . ع . باد گرم .
لفح
(
lafh
) و لفحان
(
lafahan
) م . ع .
لفحته النار و السموم بحرها لفحا و لفحانا ( از باب فتح ) : سوزانيد آن را آتش و بادهاى سموم . و لفح فلانا بالسيف لفحة :
زد فلان را بشمشير زدنى خفيف .
لفحة
(
lafhat
) ا . ع . يك ضربت خفيف از شمشير .
لفخ
(
lafx
) م . ع . لفخه على راسه لفخا ( از باب فتح ) : به چوب دستى زد بر سر آن . و يا طپانچه زد .
لفظ
(
lafz
) ا . ع . سخن و آنچه از دهن برآيد . ج : الفاظ .
لفظ
(
lafz
) م . ع . لفظه من فيه و به لفظا ( از باب ضرب ) : از دهن بيرون افگند آن را و انداخت آن را . و لفظ بالكلام : سخن گفت و نطق كرد . و لفظ فلان : بمرد فلان . و لفظ البحر الدابة : بساحل انداخت دريا ستور را . و لفظت الارض الميت : بيرون انداخت زمين مرده را . و جاء و قد لفظ لجامه : آمد سخت رنجيده و سختى ديده از تشنگى و ماندگى .
لفظ
(
lafz
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - سخن و تكلم و تلفظ و گفتار و سروا .
لفظا
(
lafzan
) م ف . پ - مأخوذ از تازى - از حيثيت تلفظ و تكلم . و نيز تلفظ بطور آشكار و متمايز . و لفظا و معنى : از حيثيت تلفظ و از حيثيت معنى هر دو .
لفظ بلفظ
(
lafz - be - lafz
) م . ف . پ - مأخوذ از تازى - كلمه به كلمه و حرف به حرف .
لفظة
(
lafzat
) ا . ع . سخن و يك مرتبه سخن .
لفظى
(
lafzi
) ص . پ . منسوب بلفظ و متعلق بلفظ نه بمعنى و نيز زبانى و لغوى .
لفظى
(
lafziyy
) ص . ع . منسوب و متعلق بلفظ .
لفع
(
laf '
) م . ع . لفع الشيب راسه لفعا ( از باب فتح ) : فرا گرفت پيرى سر او را و سپيد گرديد .
لفف
(
lafaf
) ا . ع . پيچيدگى رگ در بازوى كاركننده چنان كه آن را از كار باز دارد . و گرانى زبان چندانكه از گفتار درماند . و نزديكى دو ابروى بهم ( و الفعل من نصر ) .
لفق
(
lafq
) م . ع . لفق الثوب لفقا ( از باب ضرب ) : دو شقهء جامه را روى هم گذاشته دوخت درز آنها را . و لفقت الامر :
طلب كردم آن كار را و نيافتم . و لفق الصقر :
رها كرده شد چرغ براى شكار و شكار نكرد . و لفق يفعل كذا ( از باب سمع ) : كردن گرفت و شروع در آن كار كرد . و لفق الشيئ :
رسيد به آن چيز و گرفت آن را .
لفق
(
lefq
) ا . ع . يك شقه از جامه . و ملاءة ذات لفقين : چادر دو شقه .
لفگر
(
lafgar
) ا . پ . دود و دخان . و دوده .
لفلاف
(
lafl f
) و لفلف
(
laflaf
) ص .
ع . رجل لفلاف : مرد سست . و كذا : رجل لفلف .
لفلفة
(
laflafat
) م . ع . لفلف الرجل لفلفة : نيك خورد آن مرد . و لفلف البعير :
مضطرب شد بازوى آن شتر از پيچيدگى رگ آن .
لفم
(
lafm
) م . ع . لفمت المراة لفما ( از باب ضرب ) : نقاب بست آن زن بر طرف بينى . و لفمت المراة ( از باب سمع ) :
محكم بست آن زن نقاب را .
لفوت
(
lafut
) ا . ع . زنى كه از شوى ديگر بچه دارد . و مرد گول و احمق بدخوى . و ماده شترى كه هنگام دوشيدن بانگ كند و بىآرامى نمايد . و زنى كه نگاهش بيك جا نماند و بر آن باشد كه هرگاه شخص غافل شود ديگرى را اشاره كند و چشمك زند .
لفوح
(
lafuh
) ا . ع . باد سوزان .
لفوف
(
lofuf
) ع . ج . لف (
laff
) .
لفيتة
(
lafitat
) ا . ع . تبايهء ستبر . و قسمى از شورباى غليظ .
لفيظ
(
lafiz
) ص . ع . ملفوظ و انداخته شده .
لفيتة
(
lafi'at
) ا . ع . قطعهاى از جامه كه بر پيراهن زياد كنند .
لفيف
(
lafif
) ا . ص . ع . گروه از مردمان مختلف و پراكندهء از هر جاى . قوله تعالى :
جِئْنا بِكُمْ لَفِيفاً
: اى مجتمعين مختلطين و من كل قبيلة . و طعام لفيف : خوراك آميختهء از دو جنس و زيادتر . و فلان لفيف فلان : فلان دوست و صديق فلان است . و جاءوا بلفهم و لفيفهم : اى اخلاطهم .
و باصطلاح صرف لفيف كلمهاى را گويند كه از سه حرف اصلى دو تاى آنها حرف علت باشد خواه آن دو حرف مقرون باشند چون طوى و يا مفروق چون وعى .