و كاش .
لغنون
(
loqnun
) ا . ع . گوشت پارهء كرانهء گردن و گوش و اندرون بينى و بن آن .
ج : لغانين (
laq nin
) .
لغنى
(
laqanni
) و لغننى
(
laqannani
) ع . لغتى در لعلى و لعلنى يعنى كاش من .
لغو
(
laqv
) ا . ع . اختلاط كلام و شوريدگى آن . يق : فلان تكلم باللغو . و سخن بيهوده . قوله تعالى :
لا يَسْمَعُونَ فِيها لَغْواً وَ لا كِذَّاباً
. و نيز سخنى كه شخص ارادهء آن را نكرده باشد . و لعب . و معصيت و گناه .
و سخن باطل و سخن فحش . و دروغ . و لهو و غنا . و سقط و سخنى كه معتد به نباشد . قوله تعالى :
وَ الَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ
اى كل لعب و معصية . و قولة :
وَ إِذا سَمِعُوا اللَّغْوَ أَعْرَضُوا عَنْهُ
. و اما قوله تعالى :
لا يُؤاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمانِكُمْ
لغو در يمين سوگند بطريق لغط است كه شخص معتقد بر وى نباشد مانند قول كسى كه بگويد : لا و اللّه و بلى و اللّه . و نيز لغو : هيچكارهء از هر چيزى . و خطا .
و آنچه از شتران ريزه كه بسبب خردى و حقارت در شمار و حساب ديه نيايد .
لغو
(
laqv
) م . ع . لغا لغوا ( از باب نصر ) : سخن گفت و نااميد گرديد . و لغا ثريده :
تر كرد اشكنه را از چربش . و لغا الكلب :
بانگ كرد آن سگ . و لغا لغوا و لغا و لاغية و ملغاة مر . لغا .
لغو
(
laqv
) ا ص . پ . - ماخوذ از تازى - بيهوده گوئى و سخن بيهوده و باطل . و هر چيز هيچكاره و هر چه به كار نيايد . و سخن لغو :
سخن بيهوده . و كار لغو : كار باطل كه براى كسى فايدهاى نداشته باشد .
لغوب
(
laqub
) ا . ع . مرد سست و گول و احمق .
لغوب
(
laqub
) و (
loqub
) م . ع . لغب لغبا و لغوبا و لغوبا مر . لغب .
لغوب
(
laqub
) و (
loqub
) ا . ع . رنج و تعب و ماندگى و سخت ماندگى .
لغوبة
(
loqubat
) م . ع . لغب لغابة و لغوبة مر . لغابة .
لغوس
(
laqus
) ا . ع گرگ . و مرد سبك چست در خوردن و آزمند و حريص در آن . و دزد بسيار فريبندهء پليد طبع . و گياهى كه ستور آن را چرد . و گياه سبك و تنك . و نهالى كه از ترى و نازكى بجنبد .
لغوسة
(
laqvasat
) ا . ع . خبرى كه حقيقت آن محقق نباشد . يقال : هو لغوسة من خبر .
لغون
(
loqun
) ع . ج . لغة (
loqat
) .
لغونه
(
laqune
) ا . پ . آرايش و زينت و زيب .
لغوى
(
laqv
) ا . ع . سخن بيهوده . و هر چيز هيچكاره . و خطا . و بانگ و خروش مرغ سنگخوار .
لغوى
(
loqavi
) ص پ - ماخوذ از تازى - منسوب بلغت و اهل لغت و عالم بعلم لغت .
لغوى
(
loqaviyy
) ص . ع . منسوب بلغت و نيز اهل لغت . ج : لغويون .
لغويون
(
loqaviyyuna
) ع . ج : لغوى .
لغى
(
laqy
) م . ع . لغى الكلب لغيا :
بانگ كرد سگ .
لغى
(
laq
) م . ع . لغى لغى ( از باب سمع ) : شيفتگى كرد به چيزى و آزمند آن شد .
و لغى بالماء : بسيار خورد آب و سير نشد . و لغى فلان : آواز كرد فلان .
لغى
(
loq
) ع . ج : لغة .
لغيب
(
laqib
) ا . ع . پر تباه شده .
لغيب
(
laqib
) ص . ع . سهم لغيب :
تيرى كه پر آن غير ملتئم باشد .
لغية
(
loqayyat
) ا . ع . مصغر لغة (
loqat
) .
لغيث
(
laqis
) ا . ع . غليث و آنچه از زهر آميخته جهت شكار كركس گسترند . و نان از جو و گندم . و نيز گندم آميخته با جو .
لغيزاء
(
loqayz '
) و لغيزى
(
loqqayz
) ا . ع . چيستان .
لغيط
(
laqit
) م . ع . لغط لغطا و لغيطا مر . لغط .
لغيف
(
laqif
) ا . ع . آنكه هم طعام دزدان باشد و جامهء ايشان را نگاه دارد ولى دزدى نكند . و خاصهء مرد و نيت و مذهب نهانى آن .
ج : لغفاء .
لغيفة
(
laqifat
) ا . ع . يك نوع حلوائى كه بتابه گويند .
لف
(
laff
) م . ع . لف الشئ لفا ( از باب نصر ) : در نورديد آن چيز را و پيچيد ، خلاف نشره . و لف الكتيبتين : آميخت بهم دو لشكر را در جنگ . و لف فلانا حقه :
بازداشت از فلان حق وى را . و لف الشئ :
فراهم آورد آن چيز را ازين جا و آنجا . و لف فى الاكل : اقسام طعام را بهم آميخته خورد و يا خورد خوردنى زشت . و لف الشئ بالشئ : ضم كرد اين چيز را به آن چيز و متصل كرد بهم . و لفت الاشجار : درهم پيچيد شاخههاى درختان .
لف
(
laff
) و (
leff
) ا . ع . مرغزار درهم پيچيده گياه . و بستان انبوه درخت . ج : الفاف .
و گروه گرد آمدهء از هر جاى . و جاؤا بلفهم اى اخلاطهم و كذا : بلفهم .
لف
(
laff
) و (
leff
) ص . ع . حديقة لف : بستان انبوه درخت . ج : الفاف (
alf f
) . قوله تعالى :
وَ جَنَّاتٍ أَلْفافاً
. و كذلك : حديقة لف .
لف
(
leff
) ا . ع . نوع و صنف از مردم .
و گروهى از مردم . و گروه گرد آمدهء مجتمع گشته . ج : لفوف (
lofuf
) . و آنچه از اين جا و آنجا فراهم كنند مانند گواهان دروغ كه كسى