و امراة لعين . و الرجل اللعين : مترس و خوسهاى كه جهة گريختن سباع در ميان فاليز به شكل مردم برپا سازند .
لعين
(
la'in
) ا . ع . كسى كه وى را همه كس لعنت مىكند و شيطان . و ديو سركش و مردود . و گرگ .
لعين
(
la'in
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - رانده شده و ملعون و لعنت كرده شده . و شيطان لعين : شيطان رانده شدهء از درگاه خداى تعالى .
لعينة
(
la'inat
) ا . ع . زن لعين و اين را در صورتى گويند كه موصوف آن ذكر نشده باشد . ج . لعائن .
لغ
(
laq
) ص . پ . صاف و بىموى . و بيابان خشك بىعلف . و تخم مرغ ضايع شده و گنديده . و نيز نااستوار و غير محكم و لق .
لغا
(
laq
) م . ع . لغا فى قوله لغا و لغوا و لاغية و ملغاة ( از باب سمع و فتح و نصر ) : بيهوده گفت و خطا كرد در سخن .
و لغى لغا ( از باب سمع ) : شيفتگى كرد به چيزى و آزمند آن شد . و لغى بالشراب و الماء : بسيار خورد از شراب و آب و سير نشد . و لغى فلان : آواز كرد فلان . و لغا لغوا مر . لغو .
لغا
(
laq
) ا . ع . آواز و صوت و سخن بيهوده . و هيچكارهء از هر چيزى . و خطا .
و آنچه از شتر بچگان كه در ديت بواسطهء خردى و كوچكى بشمار نيايد .
لغاب
(
loq b
) ا . ع . تير هيچكارهء تباه نيكو ناتراشيده . و پرهاى زرد ريزهء مرغ .
لغاب
(
loq b
) ص . ع . سهم لغاب :
تيرى كه پر آن ملتئم نباشد .
لغابة
(
laq bat
) م . ع . لغب لغابة و لغوبة ( از باب كرم ) : سخن فاسد گفت .
و سست و گول گرديد .
لغابة
(
loq bat
) ا . ع . سستى و گولى .
لغات
(
loq t
) ع . ج . لغت (
loqat
) .
لغات
(
loq t
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - زبان و گفتار و سخن و لفظهائى كه معنى آنها شهرت ندارد و محاوره . و اصطلاح و طريقهء گفتار و طريقهء تلفظ و تحرير كلمات .
لغاثين
(
laq sin
) ع . ج . لغثون (
loqsun
) .
لغاديد
(
laq did
) ع . ج . لغدد و لغديد .
لغاز
(
laqq z
) ص . ع . رجل لغاز :
مرد نيك غيبتكنندهء مردم .
لغاط
(
leq t
) ا . ع . بانگ خروش و آوازهاى مبهم كه فهميده نشوند .
لغاط
(
loq t
) ا . ع . نام كوهى . و آبى .
لغاف
(
laqq f
) ص . ع . لاف زدن و نزاعكننده و ستيهنده .
لغام
(
loq m
) ا . پ . لگام .
لغام
(
loq m
) ا . ع . كف دهان شتر .
و قسمى از نقاب .
لغانين
(
laq nin
) ع . ج : لغنون (
loqnun
) .
لغايت
(
le - q yat
) پ . كلمهء مأخوذ از تازى كه در تعيين انتهاى مدت استعمال مىكنند مانند لغايت يك ماه يعنى تا انتهاى مدت يك ماه .
لغب
(
laqb
) ا . ع . رنج و تعب و ماندگى و ماندگى سخت . و سخن تباه و فاسد . و مرد سست و گول . و گوشت پارهء ما بين دو دندان پيشين . و پر تباه زرد و ريزهء مرغ . و تير هيچكارهء نيكو ناتراشيده . و ريش بلغب ( مجهولا ) :
نام برادر تابط شرا .
لغب
(
laqb
) ص . ع . سهم لغب : تيرى كه پر آن غير ملتئم باشد .
لغب
(
laqb
) م . ع . لغب لغبا و لغوبا و لغوبا ( از باب نصر و فتح ) : سخت مانده گرديد و در رنج و تعب افتاد و از باب سمع و كرم لغتى است ضعيف . و لغب القوم لغبا ( از باب فتح ) : خبر دروغ پيدا كرد نزد آن گروه . و لغب عليهم : تباهى انداخت ميان ايشان . و لغب الكلب : به زبان آب خورد آن سگ از خنور .
لغب
(
laqab
) ا . ع . موى گردن . و اخذ بلغب رقبته : دريافت و درك كرد آن را .
لغة
(
loqat
) ا . ع . آوازهائى كه بدان هر قوم و گروهى مقصد و غرض خود را بيان مىنمايند . ج : لغات و لغون و لغى (
loq
) .
لغت
(
laqat
) ا . پ . لگد .
لغت
(
loqat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - طريقهء مخصوصى كه هر گروهى از مردمان بدان تكلم مىكنند . و زبان و گفتار و سخن .
و اصطلاح و محاوره . و دازه و كلمه و لفظ . و كتابى كه در آن معنى الفاظ يك زبانى را بيان مىكنند و فرهنگ . و اهل لغت : مصنفين اين كتاب . و علم لغت : معرفت و شناسائى اين الفاظ . و كتاب لغت : فرهنگ و كتابى كه اين الفاظ در آن نوشته شده .
لغت پرداز
(
loqat - pard z
) ص . پ .
داناى بعلم لغت .
لغتتراشى
(
loqat - tar ci
) ا . پ .
استعمال لغتهاى مشكل و غير مانوس .
لغتدان
(
loqat - d n
) ص . پ .
زباندان .
لغت ساز
(
loqat - s z
) و لغت نويس (
loqat - navis
) ص . پ . كسى كه فرهنگ و كتاب لغت مىنويسد .
لغثون
(
loqsun
) ا . ع . اندرون بينى و بن آن . ج : لغاثين .
لغد
(
laqd
) م . ع . لغد الابل لغدا