لبث
(
labes
) ص . ع . درنككننده . ج :
لبثون . قوله تعالى :
لابِثِينَ فِيها أَحْقاباً
.
لبثة
(
labsat
) ا . ع . يك مرتبه درنگ و توقف .
لبثة
(
lebsat
) ا . ع . نوع درنگ و هيئت درنگ .
لبثة
(
lobsat
) ا . ع . درنگى و توقف .
لبثون
(
labesuna
) ص . ع . ج . لبث .
لبج
(
labj
) م . ع . لبج به الارض لبجا ( از باب نصر ) : بر زمين زد آن را . و لبجه بالعصا : بچوبدستى زد آن را . و لبج به ( مجهولا ) : بر زمين افگنده شد .
لبج
(
labaj
) و (
lobaj
) ع . ج . لبجة (
lobjat
) و (
labajat
) و (
lobojat
) .
لبجة
(
lobjat
) و (
labajat
) و (
lobojat
) ا . ع . دام آهنين شاخدار سركج كه بدان گرگ را شكار كنند .
لب چرا
(
lab - car
) ا . پ . تنقل از قبيل نخود و كشمش و بادام و پسته و نقل و تخمه و ميوههاى خشك و جز آن كه در انجمن دوستان صرف مىشود . و مطلق خوردنى . و علوفهء چاروا .
لبح
(
labh
) م . ع . لبح لبحا ( از باب فتح ) : پير و بزرگ سال و شيخ گرديد .
لبح
(
labah
) ا . ع . دليرى و شجاعت . و پير سالخورده . و نام مردى .
لبخ
(
labx
) م . ع . زدن . و گرفتن . و كشتن .
و دشنام دادن . و فريفتن جهة گرفتن ( و الفعل من فتح ) .
لبخا
(
lab - x
) ص . ب . آن كه لب خود را بگزد . و غضبناك و خشمناك . و گستاخ .
و طرار و دزد .
لبخة
(
labaxat
) ا . ع . درختى بزرگ كه باز آن مانند خرما شيرين ولى نامطبوع است .
لبخند
(
lab - xand
) و لبخنده
(
lab - xande
) ا . پ . تبسم و خندهء در زير لب .
و لبخند زدن : تبسم كردن .
لبد
(
labd
) م . ع . لبد الصوف لبدا ( از باب ضرب ) : زد پشم ا . و نيز تر كرد پشم را به آب و بر نيام شمشير دوخت تا حمايل پاره نگردد .
لبد
(
lebd
) ا . ع . نمد و عرقگير زين . و هر پشم و موى برهم نشستهء بهمچسبيده . و كار و بار و شأن . ج : الباد و لبود .
لبد
(
labad
) ا . ع . پشم گوسپند . و ما له لبد و لا سبد : نيست او را پشم و موئى يعنى هيچ ندارد .
لبد
(
labad
) م . ع . لبد بالمكان لبدا و لبودا ( از باب سمع و نصر ) : مقيم شد در آنجاى و لازم گرفت آن را . و لبد الشيئى بالارض : چسبيد آن چيز به زمين . لبد البعير :
گرفت حلق و سينهء آن شتر از بسيار خوردن صليان .
لبد
(
lobad
) و (
labed
) ا . ع . آنكه پيوسته در خانه باشد و جاى را نگذارد و براى طلب معاش به سفر نرود . و ابو لبد و يا ابو لبد :
شير بيشه .
لبد
(
lobad
) ا . ع . نام آخرين كركس لقمان عاد .
لبد
(
lobad
) ص . ع . مال لبد : مال بسيار . و الناس لبد : مردمان مجتمع و فراهم شدهاند .
لبد
(
labed
) ص . ع . بعير لبد : شتر گلو و سينه گرفتهء از بسيار خوردن صليان .
لبد
(
lebad
) ع . ج . لبدة (
lebdat
) .
لبدا
(
labadan
) ا . ع . مجتمع و درهم و برهم مانند نمد .
لبد
(
lobbad
) ص . ع . مال لبد : مال بسيار .
لبدة
(
lebdat
) ا . ع . نمد . و هر پشم كه در يكديگر در آمده و برهم چسبيده باشد . و جامهء پارهاى كه بر سينهء پيراهن دوزند . و رشته فتيله مانندى كه در گريبان پيراهن در آورند . و باطن ران . و ملخ . و نسال صليان . و يال شبر . ج :
لبد (
lebad
) المثل : هو امنع من لبدة الاسد يعنى او بيشتر سزاوار نزديك نشدن است تا يال شير . و ذو لبدة : كنيهء شير بيشه . و نيز لبدة : گروه مجتمع از مردمان .
لبدة
(
lobdat
) . ا . ع . نمد و هر پشم درهم شده و بهم چفسيده . و گروه مردم . يق : صار الناس لبدة واحدة اى اجتمعوا .
لبدة
(
labedat
) ص . ع . مونث لبد . يق :
ناقة لبدة : ماده شتر گلو و سينه گرفتهء از بسيار خوردن صليان .
لبدى
(
l bade '
) و (
lobbad
) ا . ع . نام مرغى . مر . لبادى (
lob d
) و لبادى (
lobb d
) .
لبدى
(
lobbad
) ا . ع . گروه مجتمع از مردمان .
لبريز
(
lab - riz
) ص . پ . پر و لبالب و سرشار . و لبريز شدن : پر شدن .
لبريزى
(
lab - rizi
) ص . پ . سرشارى و بىنهايت پرى و بسيارى و فراوانى .
لبز
(
labz
) م . ع . نيك خوردن و فرو بردن .
و بينى بند بربستن . و بر پشت زدن بدست . و سخت زدن . و راندن . و لقب دادن . و لگد زدن شتر . و سخت زدن ماده شتر سپل را بر زمين و يا به آرامى زدن ( و الفعل من ضرب ) .
لبز
(
lebz
) م . ع . ضماد بستن به زخم ( و الفعل من ضرب ) .
لبس
(
labs
) ا . ع . آميختگى . يق :
فى رايه لبس اى خلط . و آشفتگى كار . يق :
امره لبس .
لبس
(
labs
) م . ع . لبس عليه الامر لبسا ( از باب ضرب ) : پوشانيد بر وى كار را و مشتبه ساخت . و نيز لبس : آميختن تاريكى بروشنائى .
قوله تعالى :
وَ لَلَبَسْنا عَلَيْهِمْ ما يَلْبِسُونَ
.