با او مضاربه كرد و كشتى گرفت .
لباخية
(
lob xiyyat
) ا . ع . زن گوشت ناك و تمام اندام .
لباد
(
lab d
) ا . پ . جامهء بارانى . و جامهاى كه در باران پوشند .
لباد
(
lob d
) ا . پ . چوبى كه بر گردن گاو اراده و گاو گردون و گاو زراعت گذارند .
لباد
(
labb d
) ا . ع . نمد مال و نمد فروش .
لبادة
(
labb dat
) ا . ع . بالاپوش نمدى كه در باران پوشند .
لباده
(
lab de
) ا . پ . جامهء بارانى . و جامهاى كه در باران پوشند .
لباده
(
lob de
) ا . پ . چوبى كه بر گردن گاو قلبه و گاو گردون گذارند .
لبادى
(
lab d
) ص . ع . ابل لبادى :
شتران گلو و سينه گرفتهء از بسيار خوردن صليان .
لبادى
(
lob d
) و (
lobb d
) ا . ع .
نام مرغى كه چون مكرر به آن لبادى البدى ( بصيغة الامر ) گويند به زمين فرود آمده و بر آن مىدوسد و آن را مىگيرند . و نيز گروه فراهم آمدهء از مردم .
لباس
(
leb s
) ا . ع . جامه و پوشش و پوشاك . ج : لبس و البسة . و لباس الباس :
دلتنگى و پريشانى سخت . و لباس التقوى :
ستر عورت . و ايمان . و شرم و جامهء درشت و ستبر .
و لباس الجوع : گرسنگى سخت . و قوله تعالى :
فَأَذاقَهَا اللَّهُ لِباسَ الْجُوعِ
يعنى گرسنگى آنها بنهايت رسيد . و لباس الرجل : زن مرد . و لباس المراة : شوى زن . قوله تعالى :
هُنَّ لِباسٌ لَكُمْ وَ أَنْتُمْ لِباسٌ لَهُنَّ
.
لباس
(
leb s
) م . ع . آميختن و فراهم آمدن . مر . ملابسة .
لباس
(
leb s
) ا . پ . - مأخوذ از تازى پوشاك و هر چيز كه بدن انسانى را بپوشاند و آن را از حر و برد عالم حفظ كند . و لازم است كه لباس زمستانى را در تابستان نپوشند و لباس تابستانى را در زمستان و نوعا لباسهاى كتانى سفيد و لباسهائى را كه رنگشان روشن باشد در تابستان بايد پوشيد . و لباس راهب و يا لباس عنبرسا : پوشاك سياه . و لباس مزين ظريف را بليار و لباس بىزينت ساده را بلياد گويند .
لباس
(
labb s
) ص . ع . مرد نيك نهان دارندهء عيب مردمان . و آميزنده . و مرد بسيار لباس .
لباسى
(
lab si
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تلبيس و تزوير .
لباش
(
lab c
) و لباشن (
lab can
) و لباشه
(
lab ce
) ا . پ . لواشه .
لباقة
(
lab qat
) م . ع . لبق لباقة و لبقا .
مر . لبق .
لباكة
(
lob kat
) ا . ع . گروه و جماعت .
و گوسپندان باهم آميخته گوسپندان ديگر .
لبالب
(
lab - lab
) ص . پ . پر و لب ريز و مالا مال و سرشار . و لب بر لب و لب به لب .
لبالب
(
lab leb
) ا . ع . لبالب الغنم :
غوغا و آواز گوسپندان .
لبان
(
lab n
) پ . ج . لب .
لبان
(
lab n
) ا . پ . شريك در زحمت و محنت مانند غلام و حيوان باركش و آن كه مدتى در خدمت اشتغال داشته باشد . و نام يك قسم صمغى كه كندر نيز گويند .
لبان
(
lab n
) ا . ع . سينه . و ميانهء سينه و ما بين دو پستان و بخصوص سينهء ستور شكافته سم .
لبان
(
leb n
) ع . ج . لبون (
labun
) .
لبان
(
leb n
) ا . ع . رضاع و شير دادن .
يقال : هو اخوه بلبان امه و لا يقال :
بلبن امه .
لبان
(
lob n
) ا . ع . كندر . و صنوبر .
لبان
(
lob n
) ع . ج . لبانة .
لبان
(
labb n
) ا . ع . خشت زن و خشت مال . و شير فروش .
لبانات
(
lob n t
) ع . ج . لبانة .
لبانة
(
lob nat
) ا . ع . حاجت و نياز نه از روى درويشى بلكه از روى همت . ج :
لبانات و لبان .
لباية
(
lob yat
) ا . ع . نوعى از درخت امطى .
لبائن
(
lab 'en
) ع . ج . لبون (
labun
) .
لبب
(
labab
) ا . ع . سر سينه و حمايل جاى از سينه . و ريگ تنك . و سينه بند پالان ستور .
ج : الباب . و فلان فى لببب رخى اى فى حال واسعة .
لب بر لب
(
lab - bar - lab
) ص . پ . پر و سرشار و لبالب و مالامال و لبريز .
لب بسته
(
lab - baste
) ص . پ . ساكت و خاموش و دهن بسته .
لب بلب
(
lab - be - lab
) ص . ع . لبالب .
لبة
(
labat
) ا . ع . شير ماده .
لبة
(
labbat
) ص . ع . امراة لبة : زن لازم گيرندهء كار .
لبة
(
labbat
) ا . ع . زن پاكيزه . و زن پاكيزه خوى . و زن شوى دوست . و سر سينه . و محل نحر . ج : لبات .
لبت
(
labt
) م . ع . لبت يده لبتا ( از باب نصر ) : پيچيد دست او را . و لبت فلانا :
بچوبدستى زد بر سينه و شكم و تهيگاه فلان .
لبث
(
labs
) م . ع . لبث لبثا و لباثا و لباثة و لبيثة ( از باب سمع ) : درنگ كرد و توقف كرد و اين مصدر نادر است زيرا مصدر از قعل ( بكسر ) قياس آن فعل بتحريك است درصورتىكه متعدى نباشد .
لبث
(
labs
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - درنگ و . توقف .