قفقفان
(
qafqof ne
) ا . ع . بصيغهء تثنيه :
دو زنخ شتر . و دو بال شتر مرغ .
قفقفة
(
qafqafat
) م . ع . قفقف قفقفة :
لرزيد از سرما و جز آن . و جنبيد دو زنخ آن . و باهم در خورد دندانهاى آن . و قفقف النبت :
خشك شد آن گياه .
قفل
(
qafl
) ا . ع . آنچه خشك گردد از درخت . و نام پشتهاى .
قفل
(
qafl
) م . ع . قفل قفلا و قفولا .
مر . قفول .
قفل
(
qofl
) ا . ع . درفش . و نشان . و كليدانه . ج : اقفال و اقفل و قفول . و نام درختى حجازى . و نام قلعهاى در يمن .
قفل
(
qofl
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - كليدانه كه فلج و فلجم و بش و كلان نيز گويند .
و دربند . و قفل آسمان : كفر و شرك و زندقه . و قفل رومى : كليدانهاى كه بر در خانه و صندوق و جز آن زنند . و كليدانهء محكم . و نام لحن پانزدهم از سى لحن باربد .
و قفل سست كردن : گشاده داشتن در برسائل . و قفل فلك : قفل آسمان . و قفل وسواس : تكهء آهنى كه حلقههاى چند از آهن بر آن نصب كردهاند . و دو ميل آهنى كه هر دو سر آن را بهم وصل كرده از آن حلقهها گذرانيدهاند و بستن و گشودن آن خالى از اشكال نيست .
قفل
(
qafal
) ا . ع . باز گردندهء از سفر .
و يا ج . قافل .
قفل
(
qofol
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - كليدانه و قفل و فلجم .
قفلة
(
qaflat
) ا . ع . پس سر و گردن . و يك بار بخشيدن . و درم با سنگ .
قفلة
(
qaflat
) و (
qafalat
) ا . ع . درخت خشك .
قفلة
(
qofalat
) ا . ع . آنكه هر چه بشنود ياد گيرد .
قفلطة
(
qaflatat
) م . ع . قفلطه من يده قفلطة : ربود از دست وى آن را .
قفلگر
(
qofl - gar
) ا . پ . كسى كه قفل مىسازد .
قفلگرى
(
qofl - gari
) ا . پ . پيشهء قفل گر و قفل سازى .
قفلوط
(
qoflut
) ا . پ . نوعى از گندنا كه كراث شامى نيز گويند .
قفن
(
qafn
) ا . ع . تازيانه و شلاق .
قفن
(
qafn
) م . ع . قفنه قفنا ( از باب نصر ) : زد آن را بعصا و يا تازيانه . و قفن فلانا : مقاتله كرد فلان را .
قفن
(
qafan
) و (
qafann
) ا . ع . پس گردن و هيره .
قفن
(
qefann
) ا . ع . مرد درشت اندام بد زبان گول و جلف .
قفند
(
qafannad
) ا . ع . سخت سر و كلان سر .
قفندد
(
qafandad
) ا . ع . مرد بزرگ الواح و بزرگ دوش . ج : قفاند و قفنددون .
قفنددون
(
qafandaduna
) ع . ج .
قفندد .
قفندر
(
qafandar
) ا . ع . زشت پيكر ناخوش ديدار . و سخت سر . و خرد سر . و ستبر پا . و كوتاه بالاى گرد اندام و سپيد .
قفنزعة
(
qafanza'at
) ا . ع . زن نيك كوتاه بالا .
قفو
(
qafv
) ا . ع . سوزندگى كه وقت باران برانگيخته شود . و نام موضعى .
قفو
(
qafv
) و (
qofovv
) م . ع . قفوته قفوا و قفوا ( از باب نصر ) : پيروى كردم آن را و در پى آن رفتم . و قفوت فلانا :
زدم بر پس گردن فلان . و قفوت زيدا :
بز كار تباه انداختم زيد را . و بزناى صريح باز خواندم زيد را و متهم كردم او را و دشنام دادم بفحش و بدى صريح . الحديث :
لاحد الا فى القفو البين . و قفا فلانا بامر : برگزيد فلان را بآنكار . و قفا الله اثره : نابود گرداند خداى نشان وى را . و نيز قفو : نواله و بخش نهادن جهة مهمان و كودك .
قفوان
(
qafv ne
) ا . ع . بصيغهء تثنيه : دو قفا و دو پس گردن و دوهيره .
قفوة
(
qefvat
) ا . ع . گناه و بد كارى .
و تهمت . و به كسى چيزى را نسبت دادن خواه در وى باشد و يا نباشد . و افترا . و دشنام .
و بر گزيدگى مهمان . و بزرگوارى . و فلان قفوتى : فلان برگزيدهء من است و خاص است ببخشى كه جهة وى نهادهام . و ايضا :
فلان قفوتى اى تهمتى ، كانه من الاضداد .
قفور
(
qofur
) ع . ج . قفر (
qafr
) .
قفور
(
qaffur
) ا . ع . شاخهء خرمابن . و غلاف شكوفهء خرما . و نام گياهى . و غلاف خرماى نورسيده .
قفورا
(
qafur
) ا . پ . گياهى دوائى و مرغ سنگخوار آن را خورد .
قفوز
(
qafuz
) ص . ع . نيك برجهنده .
قفوز
(
qofuz
) م . ع . قفز قفزا و قفازا و قفوزا . مر . قفاز (
qaf z
) .
قفوس
(
qofus
) م . ع . قفس قفسا و قفوسا . مر . قفس (
qafs
) .
قفوص
(
qafus
) و (
qofus
) ا . ع . نام شهرى كه از آن خوشبوئى مىآورند و آن را از درختى مىگيرند موسوم به لبنى قفوص .
قفوف
(
qofuf
) م . ع . قف العشب قفوفا ( از باب ضرب ) : خشك گرديد آن گياه تر . و قف الثوب : خشك شد آن جامهء شسته . و قف شعر : در و اشد موى بر تن او و برخاست از ترس و جز آن . و قف