قف
(
qaff
) ا . ع . تره . و سبزى خشك .
قف
(
qaff
) م . ع . قف قفا ( از باب نصر ) : فراهم آمد بعض چيزى با بعض و درهم شد چندان كه شبيه بقفة گرديد .
قف
(
qoff
) ا . ع . زمين بلند . و كوتاه بالا . و پشت هر چيزى . و چيزى مانند تبر .
و حلقهء تبر . و مردم اوباش . و مردم با هم آميختهء از هر جنس . و ابر سياه شبيه بكوه . و كوه مانندى از سنگهاى روى هم ريختهء بهم چسپيده كه زمين سست بدانها مخلوط نباشد و به قدر كوه بلندى . آن نبود و بعضى از قطعه سنگهاى بزرگ آن مانند شتر خفته باشد و بزرگتر و كوچكتر و در ميان آنها مرغزارها و آبهاى ايستاده باشد . ج : اقفاف و قفاف .
قفء
(
qaf '
) م . ع . قفئت الارض قفء ( از باب سمع ) : برگرديد و تباه گشت گياه آن زمين از باريدن باران . و خاك آلود كرد توجبه و يا باران گياه آن زمين را و ستور نچريد آن را ( لغه فى فقء ) .
قفا
(
qaf
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - پس گردن و هيره . و عقب و پس . و وقت غيبت كسى . و قفاى فلك : حوادث فلكى .
قفا
(
qaf
) و قفاء
(
qaf '
) ا . ع . پس سر . و پس گردن . ج : اقفى و اقفية و اقفاء و قفى (
qofiyy
) و (
qefiyy
) و قفين (
qefin
) ، و مذكر و مؤنث هر دو آيد ، و چون بضمير متكلم اضافه شود گويند : قفاى و مردم هذيل قفى گويند . و نيز قفا : درازى چيزى .
يق : لا افعله قفا الدهر : اى طوله . و قولهم : رد فلان قفا او على قفاه يعنى پير شد فلان .
قفاخ
(
qef x
) م . ع . قفخه قفخا و قفاخا ( از باب فتح ) : بر سر آن زد و يا زد بر هر چيز ميان كاواك ( لغة فى فقخ ) .
قفاخ
(
qof x
) ا . ع . زن گرد اندام نيكو خلقت متناسب اعضا .
قفاخر
(
qof xer
) ا . ع . بزرگ اندام .
قفاخرة
(
qof xerat
) ص . ع . امراة قفاخرة : زن نيكو خلقت .
قفاخرى
(
qof xeriyy
) ا . ع . بزرگ اندام . و فايق و بهتر از نوع خود . و نازك اندم پر گوشت .
قفاخرية
(
qof xeriyyat
) ا . ع . زن شگرف بزرگ جثه .
قفادار
(
qaf - d r
) ص . پ . معاون و مددگار و دستگير .
قفار
(
qaf r
) ص . ع . سويق قفار :
پست ناشورانيده . و خبز قفار : نان بىنان خورش . و اكل خبزه قفارا :
بىنان خورش نان خورد .
قفار
(
qaf r
) ا . ع . لقب خالد بن عامر بدانجهت كه در ميهمانى وليمه نان و شير خورانيده و چيزى ذبح نكرده بود .
قفار
(
qef r
) ع . ج . قفر (
qafr
) .
قفاز
(
qaf z
) م . ع . قفز قفزا و قفزانا و قفازا و قفوزا ( از باب ضرب ) :
برجست . و قفز فلان : بمرد فلان .
قفاز
(
qaff z
) ص . ع . نيك برجهنده .
قفاز
(
qoff z
) ا . ع . نوعى از غلاف دست پر از پنبه كه زنان در سرما پوشند . و نوعى از زيور دست و پاى . و آهنى شبكه دار كه باز بر آن نشيند . و سپيدى موى گرداگرد سم اسب .
قفاز
(
qoff z
) ا . ع . - مأخوذ از تازى - نوعى از دستكش ينبهدار و آستين مانندى كه در سرما دستها را در ميان آن گذارند .
قفاس
(
qaf s
) ا . ع . زن فرومايهء ناكس .
قفاص
(
qof s
) ا . ع . بز كوهى . و بيمارى كه پاى ستور را خشك گرداند .
قفاص
(
qaff s
) ا . ع . قفص ساز .
قفاع
(
qef '
) ع . ج . قفعة (
qaf'at
) .
قفاع
(
qof '
) ا . ع . بيمارى كه پاى گوسپند را كج گرداند .
قفاع
(
qaff '
) ص . ع . كسى كه مال را خرج نكند . يق : فلان قفاع لماله اى اى لا ينفقه .
قفاع
(
qoff '
) ا . ع . بيمارى كه پاى گوسپند را كج گرداند . و نام گياهى درهم كشيده و در سختى شبيه بسرون و خشك آن را كف الكلب نامند .
قفاعة
(
qof 'at
) و (
qoff 'at
) ا . ع .
دامى كه از شاخ خرما سازند و بدان مرغان را شكار كنند .
قفاعى
(
qof 'iyy
) ا و ص . ع . مرد سرخ كه از شدت سرخى پوست بينى وى بركنده باشد . و احمر قفاعى : سخت سرخ ( لغه فى فقاعى ) .
قفاف
(
qef f
) ع . ج . قف (
qoff
) . و ج . قفة (
qoffat
) .
قفاف
(
qaff f
) ص . ع . صيرفى قفاف : صراف پول دزد ميان انگشتان .
قفاگاه
(
qaf - g h
) ا . پ . پس گردن .
قفاگيران
(
qaf - gir n
) ا . پ . مظلومان و ستم ديدگان .
قفال
(
qaff l
) ا . ع . قفلگر . و نام مردى از علماى شافعى .
قفال
(
qoff l
) ع . ج . قافل .
قفان
(
qaff n
) ا و ص . ع . پى و نشان .
يق : اتيته على قفان ذاك و قافيته :
آمدم او را برنشان و پى اين . و هو قفان :
او امين و امانت دار است . و نيز قفان :
گرد آمد نگاه هر چيزى و نهايت كوشس در شناسائى آن .
قفان
(
qaff n
) ا . ع . مأخوذ از كپان پارسى و بمعنى آن .