كشت آن جانور را . و قفس عن الامر :
رد كرد آن كار را .
قفس
(
qofs
) ا . ع . نام گروهى در كرمان مانند كردها .
قفس
(
qafas
) م . ع . قفس قفسا ( از باب سمع ) : بزرگ گشت كرانهء سربينى او .
قفس
(
qafas
) ا . پ . جائى باشد شبكهدار از چوب و يا برنج و يا آهن كه پرندگان و ماكيان را در آن كنند و كوفجان و چناك نيز گويند . و جائى كه جانوران وحشى را در آن كنند .
و قفس مركب
(
markab
) : سطح فوقانى كشتى خصوصا اگر دورهء آن شبكه داشته باشد . و قفس سيمابى : افلاك آسمان .
قفساء
(
qafs '
) ا . ع . معده و شكم . و زن فرومايهء ناكس .
قفسباف
(
qafas - b f
) ا . پ . شبكه ساز .
قفسساز
(
qafas - s z
) ا . پ . سازندهء قفس .
قفسه
(
qafase
) ا . پ . قفس كوچك .
و هر چيز شبيه بقفس . و قفسهء منار : سطح مشبك بالاى منار كه مؤذن در آنجا مىايستد .
قفش
(
qafc
) ا . ع . - مأخوذ از فارسى - كفش . و نوعى از سخت خوردن . و بسيار گائيدن . و شتاب دوشيدن . و گرفتن چيزى .
و فراهم آوردن . و شادمانى كردن . و بشمشير و بچوبدستى زدن . و قولهم : الرفش و القفش . مر . رفش .
قفش
(
qafac
) ا . ع . دزدان ترس و بيم دهنده .
قفشليل
(
qafcalil
) ا . ع . مأخوذ از كفچليز فارسى و بمعنى آن .
قفص
(
qafs
) م . ع . قفص الظبى قفصا ( از باب نصر ) : بست دست و پاى آهو را و گرد كرد آنها را . و قفص الشيئ :
نزديك كرد بعض آن چيز را ببعض . و قفص اليعسوب : نخ بست در خلية يعسوب را تا بيرون نيايد . و قفص فلانا : دردمند كرد فلان را . و قفص الرجل : برآمد و بلند گرديد آن مرد . و نيز قفص : در قفس كردن مرغ را .
قفص
(
qofs
) و (
qafas
) ا . ع . چيز شبكه دارى كه بعض آن در بعضى تداخل كرده باشد . الحديث : فى قفص من الملائكة او فى قفص من النور ، و روى : فى قفص من الملائكة و فى قفص من النور .
قفص
(
qafas
) ا . ع . قفس . و آلتى مر كشتكاران را كه گندم در آن كرده بخرمن آرند .
ج : اقفاص .
قفص
(
qafas
) م . ع . قفص قفصا ( از باب سمع ) : سبك و شادمان شد و داراى نشاط گرديد . و قفص الشيئ : ترنجيد آن چيز از سرما . و قفص فلان : گرمى در گلوى فلان پديد آمد . و قفص زيد :
ترش شد معدهء زيد از نوشيدن آب بر خرما .
قفص
(
qafes
) ص . ع . فرس قفص :
اسب در ترنجيده و منقبض كه تك خود را نيارد .
و جراد قفص : ملخ در گرفته و بسته بال از سردى .
قفصگر
(
qafas - gar
) ا . پ . سازندهء قفس .
قفصل
(
qofsol
) ا . ع . شير بيشه .
قفط
(
qaft
) م . ع . قفط الطائر انثاه قفطا ( از باب نصر و ضرب ) : برجست مرغ نر بر مادهء خود . او خاص بذوات الظلف .
و قفط ما بين قطريه : فراهم آورد ميان دو كرانهء او . و قفط القوم بخير : پاداش داد آن گروه را به خوبى .
قفط
(
qeft
) ا . ع . شهرى در صعيد مصر كه از زمان امير المؤمنين على بن ابي طالب عليه السلام وقف بر علويان است .
قفطلة
(
qaftalat
) م . ع . قفطله من بين يدى قفطلة : ربود آن را از پيش من .
قفطى
(
qafat
) ص . ع . رجل قفطى :
مرد بسيار نكاح .
قفع
(
qaf '
) ا . ع . سپرى چوبين كه مردم در وقت جنگ در پس آن بقلعه در آيند .
قفع
(
qaf '
) م . ع . قفعه بالمقفعة قفعا ( از باب فتح ) : زد انگشتان آن را بانگشت زنه . و قفعه عنه : باز داشت او را از آن .
قفع
(
qof '
) ع . ج . اقفع و قفعاء .
قفع
(
qafa '
) ا . ع . تنگى . و رنج .
قفع
(
qafa '
) م . ع . قفعت الاذن قفعا ( از باب سمع ) . قفعاء گرديد آن گوش . و قفع الرجل و غيره : در كشيده شد دست و پاى آن مرد و جز آن .
قفعاء
(
qaf ' '
) ص . ع . مؤنث اقفع : زنى كه انگشتان پاى او برگرديده باشد . و زن هموار سرنگون . و اذن قفعاء : گوش درهم كشيدهء از بالا به پائين و سخت درهم شده كه گويا به آتش سوخته است . و رجل قفعاء :
پائى كه انگشتانش بسوى كف برگرديده باشد .
قفعاء
(
qaf ' '
) ا . ع . گياهى كه چوب آن سست و نرم است و يا درختى كه در آن حلقههائى مانند انگشترى برميآيد بىپيوند و چون خشك گردد مىافتد .
قفعة
(
qaf'at
) ا . ع . زنبيل خرد بىگوشه كه از برگ خرما سازند . و جلت خرما . و آوندى گرد كه در آن خرماى نر و جز آن چينند . و دوارهاى كه روغن كشان در آن كنجد كوبيده روى هم نهند چندان كه روغن روان گردد . ج : قفاع .
قفعدد
(
qafa'dad
) ا . ع . پست قامت .
قفف
(
qofaf
) ع . ج . قفة (
qoffat
) .
قفقف
(
qafqaf
) ا . ع . زنخ شتر .
بال شتر مرغ .