قزز
(
qazaz
) ا . ع . ظريف و زيرك خوش طبع كه از عيوب پاك و برحذر و از معاصى بر كنار باشد .
قزط
(
qazt
) ا . پ . ريشه خارى كه آن را قرط گويند و از آن اقاقيا سازند .
قزع
(
qaza '
) ا . ع . پارههاى متفرق و تكه از ابرو و از موى . و شتران ريزه .
و پشم ستور جاى جاى فرو ريختهء در بهاران .
و سيل آورد خشك شده در وادى . و كف دهان شتر چسپيدهء بر سر بينى وى . و جاى جاى ستردن سر كودك و جاى جاى ناسترده ماندن .
قزعة
(
qaza'at
) ا . ع . واحد قزع يعنى يك پاره ابر تنگ . و نيز فرزند زنا . و ما عنده قزعة : نيست در نزد او لته پارهاى .
قزعة
(
qozza'at
) ا . ع . كاكل و زلف بناگوش كه در كودك گذارند .
قزغان
(
qazq n
) ا . پ . پاتيل بزرگ و ديگ .
قرغند
(
qozqond
) ا . پ . يك قسم بار بىمغزى از درخت پسته كه بدان پوست را پيرايند .
قزقان
(
qazq n
) ا . پ . پاتيل بزرگ و ديگ .
قزل
(
qazal
) ا . ع . لنگى زشت . و باريكى ساق از لاغرى . و لنگى و باريكى ساق با هم .
قزل
(
qazal
) م . ع . قزلقزلا ( از باب سمع ) : قزل گرديد .
قزل ارسلان
(
qazl - arsal n
) ا .
پ . مأخوذ از تركى يعنى سرخ شير . نام حاكم آذربايجان و عراق معاصر با آل سلجوق و ممدوح ظهير الدين فاريابى .
قزلان
(
qazal n
) م . ع . قزل قزلانا ( از باب ضرب ) : برجست و لنگان رفت .
قزلباش
(
qazel - b c
) ا . پ . - مأخوذ از تركى يعنى سرخ سر ، قسمى از سپاه مغول و بهترين سپاه شاه اسمعيل صفوى كه تاج دوازده ترك سرخ بر سر مىگذاشتند چرا كه پوشش اين تاج شعار سلطان حيدر پدر شاه اسمعيل بود .
قزلجه
(
qazeljeh
) ا . پ . - مأخوذ از تركى - پول طلا . و آبلهء سرخ . و ساس .
قزم
(
qazm
) م . ع . قزمه قزما :
( از باب نصر ) : عيب كرد آن را .
قزم
(
qozm
) ا و ص . ع . ج . قزم (
qazam
) و
قزم
(
qozem
) . و ج . قزم (
qazam
) .
قزم
(
qazam
) ص . ع . بد خوى و كج خلق . و زبون و خوار و فرومايه و پست و ناكس و لئيم ، واحد و جمع و مذكر و مؤنث در وى يكسان است . و گاه بر اقزام و قزم (
qozm
) و قزم (
qozom
) و قزام و قزامى جمع بسته مىشود .
قزم
(
qazam
) ا . ع . خردى جسم ستور .
و بدخوئى . و زبونى و خوار شدگى . و فرومايگى .
قزم
(
qazam
) م . ع . قزم قزما ( از باب سمع ) : قزم گرديد .
قزم
(
qazam
) و (
qazem
) ا . ع . مرد هيچكاره و ناكس بىخير . و مرد كوچك جثه و خرد اندام . ج : اقزام و قزم (
qozm
) . و قزم (
qozom
) .
قزم
(
qazam
) و (
qazem
) و (
qozom
) ا . ع . شتر هيچكاره .
قزم
(
qozom
) ا و ص . ع . ج . قزم (
qazam
) و (
qazem
) . و ج . قزم (
qazam
) .
قزمة
(
qazamat
) ص . ع . مؤنث قزم .
يق : امراة قزمة : زن بدخوى و زبون و خوار و فرومايه و ناكس و لئيم . و رجل قزمة : مرد كوتاه بالا و صغير الجثه . و امراة قزمة : زن كوتاه بالا و صغير الجثه .
قزمل
(
qazmal
) ا . ع . كوتاه قامت خوار و زشت .
قزميلة
(
qazmilat
) ا . ع . نره و ذكر .
قزو
(
qazv
) ا . ع . دورى از آلايش و پاكى از گناه و معصيت .
قزو
(
qazv
) م . ع . قزا بعصاه الارض قزوا ( از باب نصر ) : زد نوك عصاى خود را بر زمين و نشان گذاشت بر آن .
و قزا فلان : بازى قزة بازى كرد فلان .
قزوح
(
qozuh
) م . ع . قزح قزحا و قزوحا . مر . قزح (
qazh
) .
قزوع
(
qozu '
) م . ع . قزع الظبى قزوعا ( از باب فتح ) : بشتافت و چست و چالاك گرديد آن آهو . و آهسته رفت و درنگى نمود آن آهو .
قزوين
(
qazvin
) ا . پ . شهرى در ما بين طهران و رشت و زنجان كه در اوايل دولت صفويه مدتى پايتخت بود و اكنون داراى بناهاى عالى چندى است از پادشاهان صفوى و از نادر شاه و نيز مسجد جامعى دارد از فتحعلى شاه قاجار .
قزوينى
(
qazvini
) ا . پ . احمق و گول .
قزه
(
qaze
) ا . پ . جامهء تنگ خط دارى كه فقرا مىپوشند .
قزى
(
qezy
) ا . ع . لقب و پاچنامه .
قزى
(
qazziyy
) ص . ع . ساخته شدهء از ابريشم .
قزيح
(
qazih
) ص . ع . از اتباع مليح است . يق : مليح قزيح .
قزيعة
(
qazi'at
) ا . ع . زلفهاى بنا گوش و يا كاكل كه در كودك گذارند .
قزين
(
qazin
) ص . پ . هر چيز ساخته شدهء از ابريشم و ابريشمين .
قژاوه
(
qaj ? ve
) ا . پ . كجاوه و محمل .
قژله
(
qaj ? ale
) ا . پ . زاغ و كلاغ