مغولى - قرق .
قروقچى
(
qoruq - ci
) ا . پ . قرقچى .
قروقمشى كردن
(
qoruqmeci -
) (
kardan
) ف ل . پ . بيان چگونگى قرق نمودن را كردن .
قرول
(
qorul
) ا . پ . مرجان سرخ .
قرولى
(
qaruli
) ا . پ . مزدى كه جهة صيد و خصوصا صيد ماهى دهند .
قروم
(
qorum
) ا . پ . يك نوع سنگى هفت رنگ .
قروم
(
qorum
) ا . ع . ج . قرم (
qarm
) ،
قروم
(
qorum
) م . ع . قرم قرما و قروما . مر . قرم (
qarm
) .
قرون
(
qarun
) ا . ع . ستور زود خوى كننده و به زودى عرقكننده . و ستورى كه سم پاىبرجاى دست نهد . و شترى كه وقت فرو خفتن هر دو زانو بهم نهد . و ماده شترى كه دو پستان پيش و دو پستان سپس را بهم نزديك آرد . و آنكه در ميان دو دوشيدن در پستان شير گرد آرد . و كسى كه دو خرما را باهم جمع كند و دو لقمه را فراهم كند در خوردن . و نفس (
nafs
) . يق : ذلت قرونه اى نفسه .
قرون
(
qorun
) ا . ع . ج . قرن (
qarn
) .
و قرون السنبل : گياهى سمى .
قرونة
(
qaruna
) ا . ع . نفس (
nafs
) .
قروهه
(
qoruhe
) ا . پ . گروهه و گلوله .
قروى
(
qarv
) ا . ع . خوى و عادت و طبيعت .
قروى
(
qaraviyy
) ص . ع . شهرى و ساكن شهر و قريه ضد بدوى .
قره
(
qarah
) ا . ع . چركينى اندام . و زردى دندان .
قره
(
qarah
) م . ع . قرهقرها ( از باب سمع ) : چركين اندام و زرد دندان گرديد . و نيز قره : پوست پوست شدن بدن از بسيارى ادرفن و قوباء . و سياه شدن اندام .
و بركنده شدن پوست از بسيار زدن .
قرهاء
(
qarh '
) ص . ع . زن چركين اندام و زرد دندان .
قرهب
(
qarhab
) ا . ع . گاو كلانسال .
و گاو كلان ستبر و شگرف اندام . و بز بسيار پشم . و مهتر قوم . و بزرگ كلانسال .
قرهد
(
qorhod
) ا . ع . نازك پرگوشت شگرف اندام . و نازپروردهء خوش عيش .
قره سنقر
(
qarah - sanqar
) ا . ع . سياه .
و سياهى . و نام مرغى شكارى .
قرى
(
qary
) م . ع . قرى البلاد قريا ( از باب ضرب ) : در پى بلاد از شهرى بشهرى رفت . و قريت الصحيفة :
خواندم آن نامه را .
قرى
(
qary
) و (
qar
) م . ع . قرى الماء فى الحوض قريا و قرى ( از باب ضرب ) : گرد آورد آب را در حوض .
و قرى البعير و غيره : گرد كرد آن شتر و جز آن از هر حيوانى كه نشخوار كند لقمهء نشخوار را در كنج دهن .
قرى
(
qar
) ا . ع . پشت . و كدو .
و قرع .
قرى
(
qer
) ا . ع . آب گرد آمدهء در حوض .
و مهمانى .
قرى
(
qer
) م . ع . قرى الضيف قرى و قراء ( از باب ضرب ) : ميزبانى كرد ميهمان را و نيكوئى نمود آن را .
قرى
(
qor
) ع . ج . قرية (
qaryat
) .
قرى
(
qorr
) ا . ع . آب در بيابان . و سختى كه سپس پرهيز كردن واقع شود . يق :
وقعت بقر .
قرى
(
qariyy
) ا . ع . مجراى آب بسوى مرغزار و باغ . و آب رودى كه از پشتهها سرازير گردد . و آب راههاى كه از بالا بسوى نشيب و باغ آيد . ج : اقراء و اقرية و قريان .
و شير دفزك و خفته كه زده نشده باشد .
قرى
(
qoriyy
) ع . ج . قرو (
qarv
) .
قرياح
(
qery h
) ا . ع . زمين مخصوص زراعت و نشاندن درختان . و مزرعهاى كه در آن نه آب باشد نه درخت .
قريان
(
qary n
) ع . ج . قرى (
qariyy
) .
قريب
(
qarib
) ص . ع . نزديك ، واحد و جمع در وى يكسان است و در اين معنى نيز مذكر و مؤنث در آن يكسان است . يق : زيد قريب منك و هند قريب منك . و منه قوله تعالى :
إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ
. و نيز قوم خويش نزديكتر از جانب پدرى . ج : اقرباء ، و در اين معنى مؤنث آن قريبة است . يق : هذه المراة قريبتى اى ذات قرابتى .
قريب
(
qarib
) ا . ع . ماهى نمك نزده كه هنوز طراوتش باقى باشد . و از اعلام است .
قريب
(
qarib
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - نزديك . و پيوسته . و جاى پيوسته و نزديك .
و زمان نزديك . و عما قريب و يا عنقريب :
به زودى و در اين نزديكى و در زمان نزديك .
قريبة
(
qaribat
) ص . ع . مؤنث قريب :
خويش و خويشاوند . ج : قرائب . يقال :
هند قريبة و هما قريبتان و هن قرائب .
قرية
(
qaryat
) و (
qeryat
) ا . ع . ده .
و شهر . و هرجائى كه مسكن و مأواى مردمان باشد و داراى بناهاى چندى بود متصل و پيوسته بهم . ج : قرى (
qor
) . و قرية الانصار :
مدينهء منوره . و قرية النمل : ماواى موران و جاى فراهم آمدن خاك آن .
قرية
(
qariyyat
) ا . ع . چوبدستى و عصا .
و چوبهاى سوراخ دار كه در آن سر ستون خانه