قرعاء
(
qar ' '
) ا . ع . مرغزارى كه ستوران گياه آن را چريده باشند . و سختى و بلا .
و صحن خانه . و بر سوى راه . و انگشت تباه .
و نام آبخورى در راه مكه .
قرعامة
(
qer ' mat
) ا . ع . ستبر تمام خلقت از خرمابن و جز آن .
قرعان
(
qor ' n
) ع . ج . اقرع و قرعاء .
قرعبل
(
qara'bal
) و قر عبلانة
(
qara'bal nat
) ا . ع . قسمى از جانوران دريائى پهن و بزرگ شكم .
قرعة
(
qar'at
) ا . ع . واحد قرع يعنى يك كدو . و نام داغى كه بر ساق شتر كنند .
قرعة
(
qor'at
) ا . ع . داغى كه بر وسط بينى شتر كنند . و آنچه بدان تفأل كنند و فال گيرند . و گزين مال . ج : قرع (
qora '
) .
و يق : كانت لك القرعة يعنى مر تور است قرعه يعنى در ميان اصحاب باسم تو درآمد قرعه .
قرعة
(
qara'at
) ا . ع . رفتگى موى . و جاى بىموى از سر .
قرعث
(
qar'as
) ا . ع . فراهم آمدگى و اجتماع .
قرعوس
(
qer'avs
) و (
qor'us
) و
قرعوش
(
qer'avc
) و (
qor'uc
) ا . ع .
شتر دو كوهانه .
قرعوش
(
qor'uc
) ا . ع . بچهء شير بيشه .
قرعون
(
qar'un
) ا . ع . نام دهى در ميان بعلبك و دمشق .
قرعه
(
qor'e
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - پسك و پشك . و مال . و فال . و نصيب و بهره .
و تفال . و تفال از كتاب و جز آن . و هر چه بدان فال گيرند و نصيب و بهرهء كسى را معين كنند .
قرعهانداز
(
qor'e - and z
) ص . پ .
كسى كه قرعه مىكشد . و در بازى نرد طاس مىاندازد .
قرعهباز
(
qor'e - b z
) ص . پ . آن كه نرد بازى مىكند و طاس اندازد .
قرعهبازى
(
qor'e - b zi
) ا . پ . نرد بازى . و قماربازى .
قرعهزن
(
qor'e - zan
) ص . پ . قرعه انداز . و فالگير .
قرعى
(
qar '
) ع . ج . قريع (
qari '
) .
قرغوى
(
qerquy
) و قرغى
(
qerqi
) ا . پ . پرندهاى شكارى از جنس باز و از آن كوچكتر .
قرف
(
qarf
) ا . ع . سخت سرخ . و لايق و سزاوار . و درختى كه بدان پوست پيرايند .
و خنورى كه از پوست پيراسته شدهء با پوست انار سازند و در آن يخنى با توابل پخته نهند .
قرف
(
qarf
) م . ع . قرف الرجل لعياله قرفا ( از باب ضرب ) : ورزيد و كسب كرد آن مرد براى عيال خود . و قرف الشيئ : درهم آميخت آن چيز را و دروغ گفت . و قرف على القوم : ستم كرد بر آن گروه و از حد در گذرانيد در ستم و بغاوت ورزيد . و قرف القرنفل : بركند پوست ميخك را پس از خشك شدن . و كذلك القرحة و غيرها . و قرف فلانا بالشيئ :
عيب كرد فلان را در آن چيز و تهمت نهاد بر وى و سرزنش نمود .
قرف
(
qerf
) ا . ع . پوست و قشر . و پوست مقل . و پوست انار . و پوست درخت . و خاكى كه با تره و ريشههاى آن كنده شود . و آنچه از نان بر تنور چسبد و كنده نشود . و آب بينى در بينى خشك شده .
قرف
(
qorf
) ع . ج . قروف (
qaruf
) .
قرف
(
qaraf
) ا . ع . آميزش ، اسم است مقارفة و قراف را . و بيمارى كه شتر را بكشد .
و نكس مرض . و آميزش و مخالطهء و با . و سرايت بيمارى . و زمين تب آور و زمين بسيار تب . و چون كسى مر كسى را تهمت كند مىگويند : هو قرف من ثوبى . و تيز قرف : لايق و سزاوار . الحديث : ان قوما شكوا اليه صلى اللّه عليه و آله و باء ارضهم ، فقال عليه السلام : تحولوا فان من القرف التلف .
قرف
(
qaraf
) م . ع . قرف المرض قرفا ( از باب سمع ) : نزديك آمد بيمارى و سرايت كرد و باز گردان شد .
قرف
(
qaref
) ص . ع . لايق و سزاوار .
يق : فلان قرف من كذا و بكذا :
سزاوار است فلان كه چنين كند .
قرفاص
(
qerf s
) ا . ع . گشن پسند كننده .
قرفة
(
qerfat
) ا . ع . تهمت . و ناكسى و فرومايگى . و كسب و حرفه و پيشه . و پوست پاره .
و پوست انار . و آب بينى در بينى خشك شده . و مرد متهم به چيزى . و نوعى از دارچينى . و هم قرفتى يعنى در نزد ايشان است خواسته و مطلوب من . و سلهم عن ناقتك فانهم قرفة : از ماده شتر خود از ايشان بپرس تا بيابى خبر آن را نزد ايشان . و ام قرفة :
نام زنى از تازيان كه در خانهء خود پنجاه شمشير آويخته بود براى پنجاه نفر كه همه محرم وى بودند . المثل : امنع او اعز من ام قرفة .
قرفصاء
(
qorfos '
) و (
qorofs '
) ا . ع .
قعد القر فصاء يعنى نشست در حالتى كه بر سرين نشسته و ران را بر شكم چسپانده و هر دو دست را حلقه كرده بر ساق گذارده بود و يا بر دو زانو سرنگون نشسته و شكم را به زانو چسپانده و دستها را در بغل نهاده بود . و كذلك :
قعد القر فصاء .
قرفصة
(
qarfasat
) م . ع . دستها را در زير پايها بستن . و نوعى از جماع كردن كه