قحازن
(
qah zen
) ع . ج . قحزنة .
قحاف
(
qeh f
) ا . ع . كاسه . و شراب خورى با كاسه . المثل : اليوم قحاف و غد انقاف يعنى امروز شراب خورى با كاسه است و فردا سر شكستگى .
قحاف
(
qeh f
) ع . ج . قحف .
قحاف
(
qeh f
) م . ع . سخت نوشيدن .
و هو مصدر باب المفاعلة .
قحاف
(
qoh f
) ص . ع . سيل قحاف :
توجبهاى كه همه چيز را ببرد .
قحافه
(
qoh fat
) ا . ع . هر آن چيز كه شخص مىبرد آن را . و ابو قحافة : كنيهء عثمان پدر ابو بكر رضى اللّه عنه . و بنو قحافة :
گروهى از تازيان .
قحال
(
qoh l
) ا . ع . بيمارى مر گوسپندان را .
قحام
(
qeh m
) ص . ع . ج . قحمة (
qahmat
) .
قحامة
(
qah mat
) ا . ع . كلانسالى و فرتوتى و هو فى الاصل مصدر بلافعل كالقحومة .
قحب
(
qahb
) ص . ع . كلانسال و مسن .
و سرفه زده ( وصف بالمصدر ) . ج : قحاب .
قحب
(
qahb
) م . ع . قحب قحبا و قحابا . مر . قحاب .
قحبة
(
qahbat
) ا و ص . ع . مؤنث قحب يعنى زن كلانسال . و به قحبة يعنى او سرفه دارد و سرفه مىكند . و نيز قحبة : عجوز و گنده پير . و تباه شكم از درد . و زن زنا كار تباه كردار زيرا ببهانهء سرفه و تنحنح اشاره مىكند حريف خود را ، و يا لغت مولد است . ج :
قحاب .
قحبگان
(
qahbag n
) پ . ج . قحبه .
قحبگى
(
qahbagi
) ا . پ . زنا كارى و تباه كردارى و روسپىگرى و رسوائى و جندگى .
قحبه
(
qahbe
) ا و ص . پ . روسپى و زغاو و ژغاو و زن زناكار و فاحشه و جنده و جافجاف .
قحبهخانه
(
qahbe - x ne
) ا . پ . جنده خانه و فاحشه خانه و زعار و زغاو .
قحة
(
qahat
) و (
qehat
) م . ع . وقح وقاحة و وقوحة و قحة و قحة و وقحا و وقحا . مر . وقاحة .
قحة
(
qohhat
) ص . ع . مؤنث قح . يق :
عربية قحة : زن تازى محض .
قحث
(
qahs
) م . ع . قحث الشيئ قحثا ( از باب فتح ) : آغاز كرد و گرفت آن چيز را از آخرش يعنى گرفت همهء آن را .
قحثرة
(
qahsarat
) م . ع . قحثره من يده قحثرة : پراكنده نمود آن را و پريشان كرد .
قحد
(
qahd
) م . ع . قحد الجمل قحدا ( از باب فتح ) : برآمد كوهان آن شتر و بزرگ شد .
قحدة
(
qahdat
) ص . ع . ناقة قحدة :
ماده شتر بزرگ كوهان .
قحدة
(
qahadat
) ا . ع . كوهان و بن كوهان . و ميان تهيگاه آن . ج : قحاد و اقحد .
قحر
(
qahr
) ا . ع . پير فرتوت . و شتر كلانسال كه در آن اندكى از جوانى و توانائى باقى باشد . ج : اقحر و قحور ، و در مؤنث قحرة نبايد گفت و ناب و يا شارف گويند ، و يا لغتى است ردى .
قحز
(
qahz
) م . ع . قحز قحزا ( از باب فتح ) : برجست و بىآرامى كرد . و قحز فلانا بالعصا : با چوبدستى زد فلان را .
و قحز بالرجل : بر زمين افگند آن مرد را .
و قحز السهم : انداخت تير را اما پيش رويش افتاد . و قحز الكلب ببوله قحزا و قحزانا و قحوزا : كميز انداخت آن سگ . و قحز الرجل قحوزا :
مردهوار افتاد آن مرد و قحز ( مجهولا ) : باز گردانيده شد .
قحزان
(
qahaz n
) م . ع . قحز قحزا و قحزانا و قحوزا . مر . قحز .
قحزة
(
qahzat
) ا . ع . زدن چيز خشكى را به روى چيزى ديگر .
قحزلة
(
qahzalat
) ا . ع . چوب و عصا .
قحزلة
(
qahzalat
) م . ع . قحزله قحزلة : انداخت آن را و زد آن را .
قحزمة
(
qahzamat
) م . ع . قحزمه عن الشيئ قحزمة : برگردانيد او را از آن چيز .
قحزنة
(
qahzanat
) ا . ع . چوبدستى . و چوبدستى گنده . ج : قحازن .
قحزنة
(
qahzanat
) م . ع . قحزنه قحزنة : بر زمين افگند آن را ، فتقحزن : پس بر زمين خورد . و ضربه حتى تقحزن :
زد آن را تا بر زمين خورد .
قحزى
(
qahz
) ا . ع . كمان برجهنده .
قحص
(
qahs
) ا . ع . دويدگى . يق :
سبقنى قحصا يعنى پيشى گرفت من را در دويدن .
قحص
(
qahs
) م . ع . قحص قحصا ( از باب فتح ) : بشتاب گذشت . و قحص البيت : روفت خانه را . و قحص برجله :
لگد زد .
قحط
(
qaht
) ا . ع . خشكسال . و ضرب سخت .
قحط
(
qaht
) م . ع . قحط المطر قحطا و قحوطا ( از باب فتح ) : بند آمد باران . و قحط العام : خشكسال شد .
و قحط الناس قحطا و قحوطا ( از باب سمع ) : قحط زده گرديدند مردم . و