قارى
(
q ri
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - خواننده و قرائتكننده . و قرائتكنندهء قرآن مجيد بلحن خوش .
قارئ
(
q ri '
) ا . ع . خواننده . و خوانندهء قرآن . ج : قرأة (
q r 'at
) و قراء (
qorr ? '
) و قارئون . و مرد عابد و پارسا .
و وقت . و وقت باد .
قارية
(
q riyat
) ا . ع . بن نيزه و يا سر نيزه . و تيزى و نوك نيزه . و دم شمشير و جز آن . و مرغى كه تازيان بدان تيمن كنند و ديدن آن را بشارت باران دانند گويا مژده آور باران و پيشرو ابر است ، و مرد جوان مرد و جواد را بدان تشبيه دهند . ج : قوارى .
و نيز قارية : شهر خلاف بادية .
قارية
(
q riyyat
) ا . ع . مرغ قارية . مر . قارية .
قاريط
(
q rit
) ا . ع . دانهء تمر هندى .
قارئون
(
q re'una
) ع . ج . قارىء .
قاز
(
q z
) ا . پ . - مأخوذ از تركى - پرندهاى سپيد و بزرگ از جنس مرغابى كه جويينه و غاز نيز گويند .
قاز
(
q zz
) ا . ع . ديو . و شيطان .
قازب
(
q zeb
) ا . ع . بازرگان نيك آزمند و حريص كه گاه به راه خشكى و گاه به راه دريا تجارت كند .
قازح
(
q zeh
) ص . ع . بلند و برآمدهء از هر چيزى . و سعر قازح اى غال .
قازح
(
q zeh
) ا . ع . نرهء ستبر سخت .
قازغان
(
q zq n
) و قازقان
(
q zq n
) ا . پ . - مأخوذ از تركى - ديگ بزرگ .
قازوزة
(
q zuzat
) ا . ع . كوزهء آب .
و كاسه . و شيشهء خرد . و تشت و طاس .
قازه
(
q ze
) ا . پ . - مأخوذ از هندى - عنان دراز و بلند جهة كشيدن اسب .
قازهدار
(
q ze - d r
) ا . پ . سائيس و آنكه اسب تيمار مىكند .
قاس
(
q s
) ا . پ . غوك و قرباغه . و حاجب و ابرو . و اندازه و مقياس .
قاس
(
q s
) ا . ع . اندازه . يق : قاس رمح اى قدره .
قاسان
(
q s n
) ا . پ . نام شهرى در ماوراء النهر .
قاسب
(
q seb
) ا . ع . نرهء سست .
قاسط
(
q set
) ص . ع . باز گردندهء از حق . و جابر و ستمگار . ج : قاسطون . قوله تعالى :
وَ أَمَّا الْقاسِطُونَ فَكانُوا لِجَهَنَّمَ حَطَباً
.
و قوله عليه السلام : امرت بقتال الناكثين و القاسطين و المارقين . مر . ناكث .
قاسطون
(
q setuna
) ع . ج . قاسط .
قاسم
(
q sem
) افا . ع . بخشكننده .
قاسم
(
q sem
) ا . ع . از اعلام است .
و نام پسر آن حضرت صلى اللّه عليه و آله و لذا كنى ابا القاسم .
قاسم
(
q sem
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - قسمتكننده و بخشكننده و توزيع نماينده .
و قاسم الارزاق : خداوند عالم .
قاسى
(
q si
) ص . ع . سخت دل . و حجر قاس : سنگ سخت .
قأش
(
qa'c
) ا . ع . رسن كشتى ( لغة عراقية ) .
قاش
(
q c
) ا . پ . برش از خربزه و هندوانه و جز آن كه لاهوره نيز گويند . و يكسان و برابر .
قاش
(
q c
) ا . پ . - ماخوذ از تركى - ريزه و پاره و قطعه . و ابرو . و آن جزء بر آمدهء از جلو زين كه دست جلو دهنه را به روى آن اندازند و كوههء زين و زين كوده نيز گويند .
قاشان
(
q c n
) ا . ع . شهر كاشان .
قاشب
(
q ceb
) ا . ع . درزى و خياط .
و مرد ضعيف النفس .
قاشح
(
q ceh
) ص . ع . ثوب قاشح :
جامهء درشت .
قاشر
(
q cer
) ا . ع . اسبى كه در ميدان از پس همه آيد و اسب تك آور بعد اسبان .
و نام گشنى كه آن را بشومى مثل زدندى و گفتندى :
اشام من قاشر .
قاشر
(
q cer
) ص . ع . پوستكننده و مقشركننده .
قاشرة
(
q cerat
) ص . ع . مطرة قاشرة : باران سخت كه روى زمين را برندد .
قاشرة
(
q cerat
) ا . ع . نخستين شكستگى كه بكفاند پوست را . و زنى كه بخراشد روى را تا روشن و صاف گردد .
قاشق
(
q ceq
) و (
q coq
) ا . پ . - مأخوذ از تركى - چمچه .
قاش قاش
(
q c - q c
) م ف . پ .
مأخوذ از تركى - پاره پاره و ريزه ريزه .
قاشق تراش
(
q coq - tar c
) ا . پ .
كسى كه چمچهء چوبين مىسازد .
قاش ماش
(
q cm c
) ا . ع . رخت خانه و قماش خانه . و پارچههاى سوداگرى .
قاشور
(
q cur
) ا . ع . خشكسالى كه زيان رساند و پوست برد هر چيزى را . و بد فال و نامبارك . و بدفالى . و اسبى كه در ميدان از پس همه آيد . و اسبى كه سپس اسبان رهان در تك آن چيزى باقى باشد .
قاشورة
(
q curat
) ا . ع . خشكسالى كه زيان رساند و پوست كند هر چيزى را .
قاشى
(
q ci
) ا . ع . پشيز هيچكاره كه رايج نباشد .
قاشى
(
q ci
) ص . ع . پوست بازكننده .
قاص
(
q ss
) ا . ع . قصهگوى . و خبر دهنده . و واكنندهء احوال .
قاصب
(
q seb
) ص . ع . شتر باز ايستادهء از آب پيش از سيرى ( مذكر و مؤنث در وى