مردمان درويش و فقير و تنگدست و بىبضاعت و مسكين و مفلس .
فقراء
(
foqar '
) ع . ج . فقير . و ج .
فقيرة .
فقرات
(
feqr t
) و (
faqar t
) و (
feqar t
) و (
feqer t
) ع . ج . فقرة (
feqrat
) و فقرة (
faqrat
) .
فقرات
(
feqer t
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - مهرههاى از گردن و پشت تا كمر .
فقران
(
feqr n
) و (
feqer n
) ع .
ج . فقرة (
feqrat
) و فقرة (
faqrat
) .
فقرة
(
feqrat
) و (
faqrat
) ا . ع . استخوان پشت از مهرهء دوش تا بن دنب . ج : فقر (
feqar
) و فقرات (
feqr t
) و فقرات (
faqar t
) و فقرات (
feqar t
) و فقرات (
feqer t
) و فقران (
feqr n
) و فقران (
feqer n
) .
فقرة
(
faqrat
) ا . ع . گياهى . ج : فقر (
faqr
)
فقرة
(
feqrat
) ا . ع . نشان از كوه و يا نشان هدف و مانند آن . و سه بيت از قصيده ( تشبيها له بفقرة الظهر ) . و بهترين بيت از قصيده .
و بهترين زمين كشت .
فقرة
(
foqrat
) ا . ع . گودال . و هر جاى كنده و كاويده . و شكاف گلوى پيراهن .
و نزديك . يقال : هو منى فقرة : او نزديك من است .
فقره
(
feqere
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - هر يك از مهرههاى گردن و پشت تا كمر كه كزوغ و زوره نيز گويند . و هر بند از هر چيزى . و هر بند و فصل از كلام . و پارهاى از كلام غير منظوم كه بمنزلهء مصراع از بيت باشد .
فقره بندى
(
feqere - bandi
) ا . پ .
ترتيب و انتظام . و آرايش . و اسلوب .
فقرى
(
foqr
) ا . ع . عاريت دادن ستور براى سوارى و اذن دادن به كسى كه بر پشت آن برنشيند ( اسم است افقا را ) .
فقز
(
faqz
) م . ع . فقز فقزا ( از باب ضرب ) : بمرد .
فقش
(
faqc
) م . ع . فقش البيضة فقشا ( از باب نصر ) : شكست آن بيضه را .
و نيز فقش : شكستن بدست .
فقص
(
faqs
) م . ع . فقص البيضة فقصا ( از باب ضرب ) : شكست آن تخم مرغ را و شكافت سر آن را . و نيز فقص : شكستن هر چيزى .
فقصة
(
faqsat
) ص . ع . تخم مرغ شكسته و سركفانيده .
فقط
(
fa - qat
) ع . مر . قط .
فقط
(
faqat
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - تنها و يكتا و منفردا و نويم و وابس . و محض و خالص و بدون آميختگى و بطور ساده .
فقع
(
faq '
) م . ع . فقع فقعا ( از باب فتح ) :
دزديد . و تيز داد . و فقع فقعا و فقوعا ( از باب فتح و نصر ) : سخت زرد گرديد و يا زرد بىآميغ شد . و فقع الفواقع فلانا : فرسود فلان را سختيهاى روزگار و شكست او را . و فقع الغلام : باليد آن كودك و جنبيد . و فقع فلان : بمرد فلان از گرمى .
فقع
(
faq '
) و (
feq '
) ا . ع . نوعى از سماروغ سپيد نرم . ج . فقعة و فقوع . و هو اذل من فقع بقرقرة : او ذليلتر است از سماروغى كه در زمين پست نرم رويد زيرا كه همه كس آن را مىچيند و هميشه پايمال مىشود .
فقع
(
foq '
) ع . ج . افقع .
فقع
(
faqa '
) م . ع . فقع فقعا ( از باب سمع ) : سخت سرخ گرديد .
فقع
(
faqa '
) ا . پ . نوعى از سماروغ كه در جاهاى نمناك مانند ديوارهاى حمام و اظراف خمرهء شراب و جز آن رويد .
فقع
(
foqa '
) ا . پ . فقاع و آبجو و بوزه .
و فقع گشودن : فقاع گشودن و آروغ زدن . و نازيدن و تفاخر كردن و خودستائى نمودن و لاف زدن .
فقعاء
(
faq ' '
) ص . ع . مؤنث افقع :
چيز سخت سرخ .
فقعة
(
feqa'at
) ع . ج . فقع (
faq '
) و فقع (
feq '
) .
فقعگان
(
foqa'g n
) ا . پ . فخر و نازش و خودستائى و تفاخر و لاف و گزاف .
فقفاق
(
faqf q
) ا . ع . سخن بيهوده و هيچكاره و لا يعنى .
فقفاق
(
faqf q
) ص . ع . رجل فقفاق :
مرد گول بيهودهگوى پرحرف .
فقفاقة
(
f qf qat
) ص . ع . رجل فقفاقة : مرد گول پر حرف بيهوده گوى .
فقفقة
(
faqfaqat
) ا . ع . فقفقة الماء :
آواز آب هنگام روان شدن و قطره قطره چكيدن .
فقفقة
(
faqfaqat
) م . ع . فقفق فقفقة :
سخت درويش شد و خوار گشت . و فقفق الكلب : بانگ كرد سگ از ترس . و فقفق فى كلامه : بتك سخن رسيد و سخن او به آخر انجاميد .
فقفوق
(
faqfuq
) ا . ع . عقل و ذهن و هوش . و دانش .
فققة
(
faqaqat
) ا . ع . زن احمق و گول .
فقل
(
faql
) ا . ع . فزونى و آبادى در كشت . يق : ارض كثيرة الفقل : زمين بسيار ريع و بسيار غله .
فقل
(
faql
) م . ع . فقل الزرع المحصود فقلا ( از باب نصر ) : برباد داد كشت درو كردهء كوبيده را تا دانه را از كاه جدا سازد .