چاره و انديشه . و فكرى به حال فلان كردن : چاره در كار آن كردن .
فكز
(
fakz
) و (
fakaz
) ا . پ . دودكش بخارى و حمام و آتشدان و ديگدان و جز آن .
فكع
(
fak '
) م . ع . فكع فكعا ( از باب فتح ) :
بامداد كرد . و ذهب فما يدرى اين فكع يعنى رفت و معلوم نشد كجا رفت و كجا بامداد كرد . و فكع فكعا و فكوعا ( از باب سمع ) : خاموش گرديد و سر فروافگند از اندوه و يا از خشم و غضب .
فكك
(
fakak
) ا . ع . فراخى قدم . و شكستگى يكى از دو فك . و گشادگى پيوند دوش از استرخا .
و فروهشتگى . و سستى و ضعف .
فكك
(
fakak
) م . ع . ما كنت افك و لقد فككت فككا ( از باب سمع ) : پيوند بازوى من گشاده و سست نبود از ضعف و سستى گشاده شد . و ما كنت فاكا و لقد فككت ( از باب سمع و كرم ) يعنى پير كلانسال نبودم ولى پير شده .
فككة
(
fakakat
) ع . ج . فاك .
فكن
(
fakn
) م . ع . فكن فى الكذب فكنا ( از باب نصر ) : ستيهيد در دروغ و در گذشت در آن و باز نايستاد از آن .
فكن
(
fekan
) ص . پ . كسى كه چيزى را بر مىافگند و برمياندازد و بر باد مىدهد ، و هميشه بطور تركيب استعمال مىشود .
فكنة
(
foknat
) ا . ع . پشيمانى برگذشته .
فكندن
(
fakandan
) و (
fekandan
) ف م . پ . انداختن و برانداختن . و دور انداختن .
و به زير انداختن . و گستردن .
فكندنى
(
fakandani
) و (
fekandani
) ا . پ . فرش و گليم . و هر چيز گستردنى .
فكنده سر
(
fekande - sar
) ص . پ .
خجل و منفعل و شرمنده . و كسى كه در حال مراقبه باشد .
فكنده سرين
(
fekande - sorin
) ص .
پ . كسى كه چار زانو و مربع نشيند .
فكور
(
fakur
) ص . ع . بسيار انديشه و بسيار در خاطر آورنده .
فكوع
(
foku '
) م . ع . فكع فكعا و فكوعا . مر . فكع .
فكوك
(
fokuk
) م . ع . فك فكا و فكوكا . مر . فك .
فكه
(
fakah
) م . ع . فكه فكها و فكاهة . مر . فكاهة .
فكه
(
fakeh
) ص . ع . مرد ميوه خوار . و خوش طبع و خوش منش و بسيار خنده و خنده زنان سخنگوى با ياران . و فيرنده و نازنده .
و كسى كه غيبت مردم خوش آيند وى باشد .
يقال : هو فكه باعراض الناس : او خوش دارد غيبت مردم را . ج : فكهين ( در همهء معانى ) .
فكهانى
(
fakh niyy
) ا . ع . ميوه فروش .
فكهين
(
fakehin
) ع . ج . فكه . و قرىء قوله تعالى :
وَ نَعْمَةٍ كانُوا فِيها فاكِهِينَ
يعنى بازندگان و فيرندگان .
فكير
(
fekkir
) ص . ع . بسيار انديشه .
فكيف
(
fakayfa
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - يعنى پس چگونه و پس چرا و چه قدر و تا چه اندازه بيشتر و يا كمتر . و دليل اقوى .
فكيهة
(
fakihat
) ا . ع . خوش منشى و خوش طبعى .
فگار
(
feg r
) ا . پ . جراحت پشت چاروا از سوارى و از باركشيدن بسيار .
فگار
(
feg r
) و فگال
(
feg l
) ص .
پ . لنگ و چلاغ و زمينگير و بجا مانده .
و مجروح و زخم دار . و آزرده و رنجور و غمناك . و شوريده و پريشان و سرگشته و آشفته . و دلفگار : آزرده .
فگامه
(
fag me
) و فگانه
(
fag ne
) و (
feg ne
) ا . پ . بچهء سقط شده خواه از انسان باشد و يا حيوان ديگر . و بچهء در شكم مادر مرده .
فگندن
(
fagandan
) و (
fegandan
) ف م . پ . افگندن . و بكنار گذاشتن .
فل
(
fol
) ا . پ . نيلوفر . و بيخ نيلوفر . و چوب درخت سفرجل و آبى .
فل
(
fol
) ع . مخفف فلان . يق : يا فل يعنى اى فلان . و گاه در مؤنث گويند : يا فل (
fola
) . مر . فلان .
فل
(
fall
) ا و ص . ع . رخنهء روى شمشير .
ج : فلول . و گروه مردم . و مرد هزيمت يافته . يق : جاء فل القوم يعنى آمدند مردمان هزيمت يافتهء فرار كرده ، و در اين معنى اخير واحد و جمع در وى يكسان است . يق :
رجل فل و قوم فل ، و گاه بر فلول و افلال و فلال جمع بسته شود .
فل
(
fall
) م . ع . فله فلا ( از باب نصر ) :
رخنه كرد در وى و شكست آن را . يق : فللته فانفل : شكستم آن را پس شكسته شد . و فل القوم : هزيمت داد قوم را و گريزاند . و فل عقله : رفت از وى دانش او و باز آمد .
فل
(
fell
) ا . ع . ترى . و زمين بىگياه .
و موى تنك .
فل
(
foll
) ا . ع . زمينى كه باريده شود و گياه نروياند . و زمينى كه چند سال باران به آن نرسيده . و زمين باران نرسيدهء ميان دو زمين باران رسيده . و زمين بىآب و گياه . و هر آنچه برافتد از چيزى مانند برادهء طلا و برادهء آهن و شرارهء آتش و واحد و جمع در وى يكسان است ، و گاه بر افلال جمع بسته شود .
فل
(
foll
) و (
fell
) ا . ع . زمين خشك بىباران و بىگياه . و زمين كوير .
فلا
(
fal
) ا . ع . ج . فلاة .