فغفور
(
faq - fur
) ا . پ . اسم عام پادشاهان چين . و لقب پادشاهان اشكانى . و نام جائى در چين كه ظرف چينى در آنجا مىسازند .
و فغفور چينى : پادشاه چين . و ظرف چينى .
فغفور
(
foqfur
) و (
faqfur
) ا . ع . - مأخوذ از فارسى - لقب پادشاهان چين .
فغفورى
(
faq - furi
) ص . پ . منسوب بفغفور . و ظرف چينى .
فغم
(
faqm
) ا . ع . هر آنچه با زبان از بن و ميان دندانها بدر آرند . يق : كلوا الوغم و اطرحوا الفغم : بخوريد ريزه هاى طعام را و بدور بيندازيد هر آنچه در بن دندانها بود .
فغم
(
faqm
) م . ع . فغمه الطيب فغما و فغوما ( از باب فتح ) : مسدود كرد بوى خوش سوراخ بينى آن را . و فغمت الرائحة السدة : گشاد بوى خوش سدهء سوراخ بينى را . و فغم المراة : بوسه زد آن زن را . و فغم الجدى : شير خورد آن بزغاله . و فغم الورد : شكفت آن گل .
فغم
(
foqm
) و (
foqom
) ا . ع . تمام دهن و يا زنخ باريش . و اخذه بفغمه :
در سختى و مشقت انداخت آن را .
فغم
(
faqam
) م . ع . فغم به فغما ( از باب سمع ) : شيفته گرديد به آن و آزمند وى شد . و فغم بالمكان : لازم گرفت آن جاى را و اقامت نمود در آن .
فغم
(
faqem
) ص . ع . آزمند و حريص .
و مقيم شدهء در جاى . و كلب فغم : سگ آزمند .
فغمة
(
faqmat
) ا . ع . بوى . يق :
وجدت فغمة الطيب .
فغند
(
faqand
) و (
feqand
) و (
foqand
) ا . پ . برجستگى . و رقص . و از جاى برجستگى مانند آهو .
فغنشور
(
faqancur
) و (
foqancur
) ا .
پ . نام شهرى از ملك چين كه مردم آنجا بخوب صورتى و حسن و جمال مشهوراند .
فغو
(
faqv
) ا . ع . شكوفه و گل حنا .
فغو
(
faqv
) م . ع . فغا الشيئ فغوا ( از باب نصر ) : فاش و پراكنده شد آن چيز .
و فغا الزرع : خشك گرديد آن كشت .
فغواره
(
foq - v re
) ص . پ . بت مانند ، و كسى را گويند كه از غايت دماغ و تكبر و غرور و نخوت و يا از كثرت ملال و اندوه و يا از بسيارى خجالت و شرمندگى ساكت باشد و حرف نزند .
فغوم
(
foqum
) م . ع . فغم فغما و فغوما . مر . فغم (
faqm
) .
فغياز
(
faqy z
) ا . پ . شاگردانه يعنى پولى كه علاوه بر اجرت استاد بطريق انعام بشاگرد وى دهند . و مژده و نويد . و عطا و انعام و بخشش .
فغيازى
(
faqy zi
) ا . پ . مژدگانى .
و شاگردانگى . و صدقه . و زكات . و خيرات .
فف
(
fof
) ا . پ . پف و دم و نفس . و فف زدن : پف كردن و دميدن .
فق
(
faqq
) م . ع . فققتة فقا ( از باب فتح ) : گشادم آن را .
فقء
(
faq '
) ا . ع . پوستى كه با بچه از رحم بيرون آيد . و پوست پارهء تنكى كه بر بينى بچه بود و دور ناكردنش در حال موجب هلاكت بچه گردد . و گوسبك و ياگو در زمين درشت كه در آن آب گرد آيد . و نام موضعى .
فقء
(
faq '
) م . ع . فقا العين فقأ ( از باب فتح ) : بركند آن چشم را و كور كرد آن را . و فقا البثرة و نحوها : پاره كرد آن آبله و مانند آن را و بركند آن را . و فقا ناظريه : فرونشاند خشم و غضب او را .
فقأة
(
foqa'at
) ا . ع . پوست كه با بچه از رحم بيرون آيد .
فقاح
(
feq h
) ع . ج . فقحة .
فقاح
(
foqq h
) ا . ع . شكوفهء اذخر . و شكوفهء هر گياهى . و زن نيكو روى خوب صورت .
و نام گياهى .
فقاحة
(
faq hat
) ا . ع . پنجهء دست .
فقاحى
(
foq hiyy
) ص . ع . جامهء گل رنگ . يق : ثوب فقاحى .
فقاحية
(
foq hiyyat
) ص . ع . حلة فقاحية : حلهء گل رنگ .
فقاخ
(
feq x
) م . ع . فقخة فقخا و فقاخا ( از باب فتح ) : زد او را ، و لا يكون الا على الرأس او شيئى اجوف .
فقار
(
faq r
) ا . ع . نام كوهى . و ج .
فقارة (
faq rat
) . و ذو الفقار : شمشير عاص بن منبه كه در جنگ بدر كشته شد و آن شمشير بآنحضرت صلى اللّه عليه و آله رسيد و آن حضرت بعلى بن ابي طالب مرحمت فرمود .
فقار
(
feq r
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - هر يك از مهرههاى پشت از گردن تا كمر .
فقارة
(
faq rat
) ا . ع . استخوان پشت .
ج : فقار (
faq r
) .
فقارى
(
feq ri
) ص . پ . منسوب بفقار .
فقاس
(
foq s
) ا . ع . بيمارى دربند - هاى اندام .
فقاع
(
foq '
) و (
faq '
) ص . ع . سرخ فام . يق : رجل فقاع ( بالفتح ) او فقاع ( بالضم ) .
فقاع
(
foq '
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بوزه كه از برنج سازند . و آبجو و شرابى كه از جو سازند . و شرابى كه سكر نياورد . و شيشه .
و حباب . و پياله . و كوزه . و نيز بمعنى شربت .
و فقاع گشودن : آروغ زدن . و لاف زدن و نازيدن .
فقاع
(
faqq '
) ص . ع . سخت پليد . يق :
انه لفقاع .