فقل
(
foql
) ا . ع . ماهى زهردارى بدرازى يك انگشت . ج : فقلة (
faqelat
) .
فقلة
(
faqelat
) ع . ج . فقل (
foql
) .
فقم
(
faqm
) م . ع . فقمه فقما ( از باب نصر ) : بسر بينى خود گرفت او را . و فقم المراة : گائيد آن زن را .
فقم
(
faqm
) و (
foqm
) ا . ع . زنخ و يا يكى از دو جانب زنح . و نوك بينى سگ .
فقم
(
faqm
) و (
faqam
) م . ع . فقم الامر فقما و فقما و فقوما ( از باب سمع ) : دشوار شد آن كار و سترگ گشت . و فقم الرجل فقما و فقما :
پيش برآمد دندان پيشين بالائين آن مرد چندانكه بر زيرين برابر نشست و يا بر عكس .
و فقم الرجل فقما : فيريد آن مرد و تكبر نمود و خراميد . و فقم ماله : كم شد مال او و يا افزون گشت . و اكل حتى فقم :
خورد چندانكه ناگوار گرديد . و فقم الاناء :
پر شد آن خنور .
فقم
(
faqam
) ا . ع . پرى و پيش آمدگى ثناياى زيرين به نحوى كه ثناياى بالائين به روى آنها ننشيند .
فقم
(
faqam
) ص . ع . رجل فقم :
مرد زيرك كه بر خصم غالب گردد .
فقم
(
foqom
) ا . ع . دهان .
فقمان
(
faqm ne
) ا . ع . بصيغهء تثنيه : دو جانب زنخ . الحديث : من حفظ ما بين فقميه .
فقو
(
faqv
) م . ع . فقوت اثره فقوا ( از باب نصر ) : در پى او رفتم .
فقوء
(
foqu '
) م . ع . فقا البهمى فقوء ( از باب فتح ) : خاك آلود كرد توجبه و باران گياه بهمى را و ستور نچريد آن را .
فقوة
(
faqvat
) و (
foqvat
) ا . ع .
فقوة السهم : سوفار تير . و كذا فقوة السهم . ج : فقى (
foq
) .
فقود
(
foqud
) م . ع . فقد فقدا و فقودا . مر . فقد .
فقور
(
foqur
) ع . ج . فقر (
faqr
) .
فقوس
(
foqus
) م . ع . فقس فقوسا ( از باب ضرب ) : بمرد . و فقس الطائر بيضه : تباه كرد آن مرغ تخم خود را و يا شكست و بچه برآورد از آن . و فقس الحيوان : كشت آن جانور را . و فقس عن الامر : باز داشت از كار ببدترين باز داشتى . و فقس فلانا : گرفت موى فلان را و به زير كشد .
فقوس
(
faqqus
) ا . ع . خربزهء شامى .
فقوص
(
faqqus
) ا . ع . خربزهء نارس ( لغة مصرية ) .
فقوع
(
foqu '
) ا . ع . ج . فقع (
faq '
) و فقع (
feq '
) .
فقوع
(
foqu '
) م . ع . فقع فقعا و فقوعا . مر . فقع (
faq '
) .
فقوم
(
foqum
) م . ع . فقم فقما و فقما و فقوما . مر . فقم (
faqm
) و فقم (
faqam
) .
فقه
(
faqh
) م . ع . فقهه فقها ( از باب نصر ) : چيره شد به روى در وى در نبرد علم فقه .
فقه
(
feqh
) ا . ع . فهم و فطانت . و دانش .
و دريافت و زيركى . و دانش بهر چيزى . و دانش علم دين .
فقه
(
feqh
) م . ع . فقهه فقها ( از باب سمع ) : دريافت آن را و دانست .
فقه
(
feqh
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - علم بمعرفت احكام دين .
فقه
(
faqeh
) و (
faqoh
) ص . ع . رجل فقه : مرد داناى علم دين . و مرد دانا و زيرك .
و كذلك : رجل فقه .
فقها
(
foqah
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - علماى علم دين و دانشمندان علم شريعت .
فقهاء
(
foqah '
) ع . ج . فقيه . و ج .
فقيهة .
فقهة
(
faqehat
) و (
faqohat
) ص . ع .
امراة فقهة : زن دانا و زيرك . و زن داناى علم دين . و كذلك : امراة فقهة .
فقهى
(
feqhi
) ص . پ . منسوب بفقه .
فقى
(
foq
) ع . ج . فقوة (
faqvat
) و فقوة (
foqvat
) .
فقئ
(
faqi '
) ا . ع . بيمارى در شتران كه نه سرگين مىاندازند و نه كميز . و مغاكچهء در سنگ و يا در زمين درشت كه آب در آن گرد آيد .
فقئ
(
faqi '
) ص . ع . جمل فقئ :
شتر مبتلا ببيمارى فقئ .
فقيد
(
faqid
) ص . ع . گم كرده شده .
و مات غير فقيد و لا حميد يعنى بمرد و كسى پرواى آن نكرد .
فقير
(
faqir
) ا و ص . ع . درويش . و كسى كه باندازهء عيال مال دارد و زياده بر آن ندارد .
ج : فقراء . و گفتهاند : فقر : آنكه قوت روزانه دارد ، و مسكين : آنكه هيچ ندارد . و نيز فقير :
آنكه ندارد و سؤال نمىكند ، و مسكين : آنكه ندارد و سؤال مىكند . و نيز فقير : شكسته استخوان پشت . و كسى كه شكايت كند از شكستگى مهرههاى پشت ( فعيل بمعنى مفعول ) . و شتر بينى بريده جهة رام شدن . و گودالى كه در آن نهال خرما نشانند . ج : فقر (
foqor
) .
و جوى گرداگرد نهال خرما . و چاههائى كه يكى بسوى ديگرى روان باشد . و زمين نرمى كه در آن چاههاى برابر و مقابل هم كنند . و دهانهء كاريز . و آب راههء كاريز . و نام چاهى .
فقير
(
faqir
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - درويش و مفلس و گدا و بىچيز . و كسى كه جز قوت چند روزهء عيال خود چيزى نداشته باشد . و مردم فروتن و حقير و ناتوان . و فقير