از چيزى گرفتن . و پاى را محكم و استوار كردن .
فشرده
(
facorde
) ص . پ . منضغط و فشار داده شده و افشرده شده .
فشرده قدم
(
facorde - qadam
) ص .
پ . ثابت قدم و پايدار و استوار و برقرار .
فشرده قدمى
(
facorde - qadami
) ا . پ . پايدارى و ثابت قدمى و استوارى و برقرارى .
فشع
(
fac '
) م . ع . فشعت الذرة فشعا ( از باب فتح ) : خشك شد اطراف ارزن .
فشغ
(
facq
) م . ع . فشغته فشغا ( از باب فتح ) : برآمدم از بالاى آن چندانكه پوشيدم و فرو گرفتم آن را . و فشغت فلانا بالسوط :
بلند كردم فلان را بتازيانه . و نيز فشغ : به زير تازيانه آوردن كسى را .
فشغاء
(
facq '
) ص . پ . ناصية فشغاء :
پيشانى پراكنده موى كه مويهاى آن فرو گرفته باشند ابرو را .
فشغة
(
facqat
) ا . ع . گياه پيچك . و پنبه مانندى در اندرون نى . و آنچه از جوف گياه صاصل پرد و پراكنده گردد .
فشفاش
(
facf c
) ا . ع . گليم درشت باريك تار .
فشفش
(
fec - fec
) ا . پ . آواز تير هنگامى كه از چلهء كمان برآيد .
فشفش
(
fecfec
) ا . ع . شراب بىمزه .
فشفشة
(
facfacat
) م . ع . فشفش فشفشة : سست گرديد عقل او . و از حد در گذشت در دروغ . و فشفش ببوله : پاشيد كميز را .
فشفشه
(
fec - fece
) ا . پ . نوعى از آتش بازى كه تير هوا نيز گويند .
فشق
(
facq
) ا . ع . نوعى از سخت خوردن .
فشق
(
facq
) م . ع . فشق فشقا ( از باب نصر و ضرب ) : خورد خوردنى سخت .
و فشق القوم الدنيا : روى آورد دنيا بر آن قوم پس بازى كردن به آن و بلهو و لعب برخاستند . و فشق فلانا : زد فلان را .
و فشق الشيىء : شكست آن چيز را .
فشق
(
facaq
) ا . ع . شادمانى . و آزمندى . و خوشدلى . و دورى ميان دو سرون و ميان دو سر پستان پيشين شتر .
فشق
(
facaq
) م . ع . فشق فشقا ( از باب سمع ) : دويد . و گريخت .
فشك
(
fecak
) ا . پ . سايبان و چترى كه براى محافظت از آفتاب بسر گيرند .
فشل
(
facl
) ص . ع . رجل فشل : مرد بد دل ترسنده و سست . ج : افشال و فشل (
focl
) .
فشل
(
fecl
) ا . ع . هودج و آنچه در وى گسترند و زنان بر آن نشينند . ج : فشول .
فشل
(
focl
) ع . ج . فشل (
facl
) .
فشل
(
facel
) م . ع . فشل فشلا ( از باب سمع ) : كاهلى كرد و سست گرديد . و درنگى كرد . و بد دل شد .
فشل
(
facel
) ص . ع . رجل خشل فشل : مرد كاهل و سست .
فشن
(
focn
) ا . ع . نام قريهاى در مصر .
فشنگ
(
fecang
) ا . پ . - مأخوذ از تركى - لولهء مقوائى و يا فلزى كه در جوف آن باروت و گلوله و جز آن گذارند و در انداختن اسلحهء آتشى به كار برند .
فشو
(
facv
) و (
focovv
) م : ع . فشا خبره فشوا و فشوا و فشيا ( از باب نصر ) : آشكار شد و پراكنده گرديد خبر او .
و كذا : فشافضله . و فشت امور الناس :
پراكنده شد كارهاى مردم . و فشت الماشية :
بچرا گذاشته شد آن ستور .
فشوش
(
facuc
) ا و ص . ع . خرنوب . و گليم درشت باريك تار . و ماده شترى كه شير پستانش وقت دوشيدن پراكنده افتد . و مشكى كه آب از وى بريزد . و زن فريبنده . و مرد بباطل نازنده . و زنى كه در وقت جماع فرجش آواز دهد و يا باد برآرد .
فشول
(
focul
) ع . ج . فشل (
fecl
) .
فشى
(
fociyy
) م . ع . فشا فشوا و فشوا و فشيا . مر . فشو (
facv
) .
فشيان
(
facy n
) و (
facay n
) ا ع .
رنج دل و دلگيرى و تاسا .
فشيدن
(
facidan
) و (
fecidan
) ف ل .
پ . الحاح كردن . و تقاضا نمودن . و تاختن و دويدن . و يدك كشيدن اسب بالگام .
فص
(
fass
) م . ع . فص فصا و فصيصا .
مر . فصيص (
fasis
) .
فص
(
fass
) و (
fess
) و (
foss
) ا . ع . نگينه . و پيوند استخوان . و پيوندگاه همهء استخوانهاى انگشت . و پيوند كار . يق :
ياتيك بالامر من فصه اى من مفصله .
و سياهى چشم . و دندانهء سير . ج : فصوص .
فصا
(
fas
) و فصاة
(
fas t
) ا . ع .
هستهء مويز .
فصاح
(
fes h
) ع . ج . فصح . و ج .
فصيح . و ج . فصيحة .
فصاحة
(
fas hat
) ا . ع . طلاقت لسان و اداى حروف و كلمات بر نيكوترين حالتى .
فصاحة
(
fas hat
) م . ع . فصح فصحا و فصاحة ( از باب كرم ) : گشاده سخن و درست مخارج گرديد و زبانآور شد .
و فصح الاعجمى : به زبان عربى سخن گفت آن اعجمى و نيكو شد زبان او در تكلم به عربى و غلط نگفت و دريافت شد معنى آن و يا عربى بود و زبان آور گرديد .
فصاحت
(
fas hat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تيز زبانى و خوشگوئى و زبانآورى و