فسيس
(
fasis
) ص . ع . سست خرد و ضعيف العقل . و سست اندام . ج : فسس .
(
fosos
) .
فسيط
(
fasit
) ا . ع . پشيزهء سر خرما . و دمچهء خرما . و چيده شدهء از ناخن .
فسيفساء
(
fosayfes '
) ا . ع . نوعى از مرواريد و يا مهرههاى رنگارنگ كه ديوار درونى خيمه را بدانها نگار كنند .
فسيق
(
fessiq
) ص . ع . مرد دائم الفسق و پيوسته تباهكار نافرمان ناراست كردار .
فسيل
(
fasil
) ع . ج . فسيلة .
فسيلة
(
fasilat
) ا . ع . خرما بن ريزه .
و جنگ يعنى بچهء خرمابن كه از پهلوى مادر برآورده و در جاى ديگر غرس كنند . ج :
فسائل و فسيل و فسلان .
فسيله
(
fasile
) ا . پ . گله و رمه . و ايلخى اسب و استر و خر . و گلهء آهو و گاو . و شاخ درخت .
فسيله
(
fasile
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - جنگ و بچهء خرمابن .
فش
(
fac
) ا . پ . هر چيز پريشان . و كاكل اسب . و شملهء دستار يعنى آنچه از سر دستار به قدر يك وجب مانند طره و علاقه گذارند . و صدا و آواز گشودن بند جامه .
و زير جامه و ازار . و پيرامون دهان عموما و پيرامون دهان اسب خصوصا .
فش
(
fac
) ص . پ . مانند و شبيه ، مرادف باوش . و ماه فش يعنى ماه وش و مانند ماه .
فش
(
foc
) ا . پ . يال و دم اسب . و دنباله و ذنب هر چيزى .
فش
(
facc
) ا . ع . بار درخت ينبوت .
و سخن چينى . و مرد گول و احمق . و فراهم - آمد نگاه آب . و گليم درشت باريك تار .
و گياهى خاردار كه خرنوب گويند .
فش
(
facc
) م . ع . فش الوطب فشا ( از باب نصر ) : بيرون كرد باد را از مشك .
و فش الرجل : آروغ زد آن مرد . و فش الناقة : دوشيد آن ماده شتر را بشتاب . و فش الباب : گشود در را با ابزارى غير از كليد بطور مكر و حيله . و نيز فش : در پى دزدى حقير و اندك رفتن .
فش
(
focc
) ا . ع . از اعلام است .
فشء
(
fac '
) ا . ع . فخر و شوكت و حشمت .
و كبر و غرور . و نازنده و لافنده .
فشء
(
fac '
) م . ع . فشا فشأ ( از باب فتح ) : تكبر كرد و فخر نمود و نازيد .
فشاء
(
fac '
) ا . ع . تناسل ستور . و كثرت و بسيارى آنها .
فشاح
(
fac he
) ا . ع . كفتار .
فشار
(
fac r
) و (
fec r
) ا . پ . پاشيدگى و افشاندگى و انتشار . و افشردگى و انضغاط .
و ريختگى . و داخل كردن و نفوذ دادن چيزى را با چيز ديگر .
فشار
(
foc r
) ا . ع . بيهودهگوئى و هذيان .
و هذا ما يستعمله العامة و ليس من كلام العرب .
فشاردن
(
fec rdan
) ف م . پ . افشردن و فشردن . و خلانيدن و فرو بردن چيزى را در چيز ديگر .
فشارش
(
fec rec
) پ . م ح . فشاردن .
ا . افشردگى و عصر و فشار .
فشاش
(
fac ce
) ا . ع . زن تباهكار نافرمان . و زنى كه هنگام جماع باد از وى خارج مىگردد . و قولهم : فشاش فشيه من استه الى فيه ، و فشيه بصيغة الامر اى افعلى به ما شئت فما به انتصار .
فشاع
(
fac '
) ا . پ . داروئى كه فاشرا نيز گويند .
فشاغ
(
fec q
) ا . ع . بهمديگر عقد شغار بستن . مر . شغار . و كاهلى و كسالت .
فشاغ
(
foc q
) ا . ع . چرم پارهاى كه بدان مشك را در پى كنند .
فشاغ
(
foc q
) و (
focc q
) ا . ع .
گياهى كه بر درخت پيچد و فرا گيرد آن را و وى را تباه سازد .
فشافاش
(
fac - f c
) ا . پ . صدا و آواز تير كه از پى هم اندازند .
فشافش
(
fac fec
) ا . پ . فشافاش و آواز تيراندازى از پى هم .
فشان
(
fac n
) ا . پ . گرز آهنين و سيمين و يا زرين .
فشان
(
fec n
) ص . پ . پاشان و افشان .
و ريزان . و افشاننده و پراكندهكننده ، و هميشه بطور تركيب استعمال مىشود مانند :
خون فشان : آنچه خون مىافشاند . و زر فشان : آنكه طلا مىپاشد . و چشم سياله فشان : چشمى كه مانند سيل اشك از آن ريزان است .
فشاندن
(
fec ndan
) ف م . پ . افشاندن و پاشيدن . و ترويح كردن و هوا دادن .
فشانده
(
fec nde
) ص . پ . افشانده و پاشيده .
فشت
(
feccet
) ا . پ . بانگ مار .
فشج
(
facj
) م . ع . فشج فشجا ( از باب ضرب ) : در وقت رفتن و يا كميز انداختن پايها را از هم دور نهاد .
فشح
(
fach
) م . ع . فشح فشحا ( از باب فتح ) : پايها را از هم دور نهاد . و فشح عن الشيئ : بازگشت از آن چيز و عدول كرد .
فشح
(
fach
) ا . ع . بازگشت و عدول .
فشخ
(
facx
) م . ع . فشخه فشخا ( از باب فتح ) : سيلى زد بر او و طپانچه زد بر سر او . و ستم كرد بر او . و فشخ فى اللعب : دروغ گفت در بازى .
فشردن
(
facordan
) ف م . پ . فشار دادن و منضغط كردن و افشردن و فشاردن و زور آوردن . و به زور دست و يا منگنه آب