رسول اللّه ما نهر الغوطة ؟ قال : نهر يجرى من فروج المومنات يوذى اهل النار ريحهن .
غوطة
(
qutat
) ا . ع . نام شهر دمشق و يا شهرستانى از آن .
غوطمغاته
(
qutam - q te
) ا . پ . يك نوع بازى مر شناگران را كه يكديگر را در آب فرو برند .
غوطه
(
qute
) ا . پ . فرو رفتگى در آب و يا غوش و غرق شدگى . و فرورفتگى سر در آب . و غوطه خوردن : فرو رفتن در آب . و غرق شدن . و غوطه دادن :
غرق كردن و فرو كردن در آب .
غوطه باز
(
qute - b z
) ا . پ . غواص و فروشوندهء در آب .
غوطهخور
(
qute - xor
) ص . پ .
غواص . و هر چيزى كه در زير آب فرو شده باشد .
غوطهخورى
(
qute - xori
) ا . پ .
غرق شدگى و فرورفتگى در آب .
غوطهگاه
(
qute - g h
) ا . پ . جاى غوص و فرو رفتن در آب .
غوطهور
(
qute - var
) ا . پ . غواص .
غوغا
(
qavq
) ا . پ . بانگ و فرياد و شور و فغان و هنگامه . و ستيزه و مناقشه و منازعه . و انجمن و جمعيت مردمان . و غوغاى هراسندگان : توبه و استغفار مجرمان . و آه پشيمانان و ترسندگان .
غوغاء
(
qavq '
) ا . ع . ملخ چون پر بر آرد و يا وقتى كه رنگش مايل بسرخى گردد . و جانوركى شبيه بپشه كه گزيدن نتواند . و مگس ريزه . و جمعيت مختلط از مردم . و جمعيت بهمريخته . و بانگ و فرياد بهمآميختهء در جنگ .
غوغائى
(
qavq 'i
) ص . پ . هنگامهساز و فتنهانگيز .
غوغو
(
ququ
) ا . پ . كبوتر . و فاخته .
غوفر
(
qavfar
) ا . ع . خربزهء پائيزى و يا نوعى از آن .
غوق
(
quq
) ا . پ . غوك .
غوك
(
quk
) ا . پ . حيوان كوچكى ذو الحيوتين كه وزع و پغر و چغز و غنجرش و غنجموش و كلا و كلا او و كلار و كلاو و كلوا و مگل و كلاوه و كلاور و وك نيز گويند و بتازى ضفدع و بتركى قرباغه نامند . و نيز غوك : نشانهء تيراندازان .
غوكان
(
quk n
) ا . پ . وزغ . و ج .
غوك يعنى وزغان .
غوكچوب
(
quk - cub
) ا . پ . دو چوب يكى كوتاه و ديگرى بلندتر كه كودكان بدان بازى الكدولك كنند . و نيز بمعنى دو دله و بيوفا و بوالهوس و هر جائى .
غول
(
qavl
) ا . ع . سستى . و دردسر .
و دورى بيابان . و كشيدگى . و سختى و دشوارى .
و زمين نشيب . و پارهاى از درختان طلح .
و خار بسيار . و اتى غولا غائلة يعنى رسيد كار سخت و منكرى . قوله تعالى :
لا فِيها غَوْلٌ
اى ليس فيها غائلة الصداع .
غول
(
qavl
) م . ع . غاله غولا و مغالا ( از باب نصر ) : هلاك كرد او را .
و غالته عول : هلال كرد آن را هلاك كردنى و يا در افتاد در مهلكه و جاى جانكاه . و غال فلانا : گرفت فلان را به نحوى كه ندانست .
و ربود آن را بناگاه و هلاك كرد آن را بناگاه .
غول
(
qavl
) و (
qul
) ا . ع . هر چيز كه عقل را زايل كند .
غول
(
qul
) ا . ع . هلاك . و بلا و سختى .
و ديو بيابانى كه از راه فريبد . و هرچه بناگاه فرو گيرد و هلاك كند . ج : اغوال و غيلان .
و مار . ج : اغوال . و جن مادهء ساحر و فسونگر و فريبنده . و مرگ . و ديوى مردمحوار و يا جانورى كه تازيان آن را بديدند و شناختند و تابط شرا وى را كشت . و آنكه هر ساعت برنگى نمودار گردد از افسونگران و ديوان . و غول الحلم : غضب زيرا كه بناگاه مىبرد برد بارى را .
غول
(
qul
) ا . پ . جائى كه در دامن كوه و يا در صحرا كنند و در آن گاو و گوسپند و ديگر چارپايان در شب زيست نمايند و غار نيز نامند . و دو كودك توأم كه با هم از يك شكم زائيده شده باشند . و حرامزاده . و گوش و اذن . و تخم گياهى كه آن را اسپغول نيز نامند .
غول
(
qul
) ا . پ . جن . و ديوى كه در شعاب كوهها و جاهاى دور از آبادى مىباشد و بهر شكل كه مىخواهد برميايد و مردم را از راه مىبرد . و غول بيابان : مردم وحشى بيابانى آدم خوار . و اژدهاى بيابانى . و غول سياه :
شب تاريك .
غول
(
qovval
) ص . ع . عيش غول :
زيست خوش و تعيش نيكو .
غولان
(
qavl n
) ا . ع . گياهى ترش شبيه باشنان .
غولان
(
qul n
) ا . پ . ج . غول . و غولان روزگار : طالبان دنيا و مردمان بدسيرت .
غولانيدن
(
qnl nidan
) ف م . پ .
گريزانيدن و هزيمت فرمودن و گريزانيدن كنانيدن .
غولتاش
(
qult c
) ا . پ . خود و كلاه آهنين .
غولدنگ
(
quladang
) ا . پ . غوله دنگ .
غولك
(
qulak
) ا . پ . غلك و كوزهاى كه سر آن را چرم گيرند و سوراخى در آن چرم كنند و تمغاچيان و راه داران و قمار بازان پولى كه از مردم گيرند در آن ريزند . و راز و رمز و هر چيز پنهانى .
غولو
(
qulu
) ا . پ . شفتالو .
غوله
(
qavle
) ا . پ . مردم بىعقل و خام و كودن .
غوله
(
qule
) ا . پ . غولك .
غوله دنگ
(
qule - dang
) ص . پ .