و زمينى كه داراى علف بسيار بود .
علفوت
(
elfavt
) و (
olfut
) ا . ع . مرد گول و احمق كه بىپروا سخن گويد و ملتفت صواب و خطاى آن نبود .
علفوف
(
olfuf
) ا و ص . ع . مرد درشت اندام بدخوى كلانسان . و سپبر آكنده گوشت پرموى . و پيرهزال . و اسب نر استوار اندام ستبر . و ناقة علوف السنام : ماده شتر پيچيده كوهان كه گويا آن كوهان را بپارچهاى پيچيدهاند .
علق
(
alq
) ا . ع . درختى كه بدان پوست پيرايند . و دشنام . و انبان . و خنور . و بهترين هر چيزى . و اصاب ثوبه علق :
رسيد بجامهء او شكافى از آن چيزى كه بدان آويخته شده بود .
علق
(
alq
) م . ع . علقه بلسانه علقا ( از باب نصر ) : سقط گفت و آزرد او را به زبان . و علقت الابل العضاه علقا و علوقا ( از باب نصر و سمع ) : چريدند شتران سرهاى درختان عضاه را . و علق فلان ( مجهولا ) : چسپيد زلو در حلق فلان .
علق
(
elq
) ا . ع . گرانمايهء از هر چيزى .
ج : اعلاق و علوق . يق : صادف علقا من المال . و انبان . و خنور . و محراب .
و مى انگورى . و مى كهنه . و جامهء نيكو .
و شمشير . و سپر .
علق
(
elq
) ص . ع . پيرو . و دوست . يق :
فلان علق علم : فلان پيرو علم و دانش و دوست علم است . و كذا فلان علق شر .
علق
(
elq
) و (
alaq
) م . ع . علقه و به علقا و علقا و علوقا و علاقة ( از باب سمع ) : بدل دوست داشت آن را . و علق فلان دم فلان : كشت فلان به همان را . و علق به : خصومت كرد با وى و در آويخت بوى . و علق يفعل كذا اى طفق يعنى كردن گرفت . و علقت المراة بالولد :
باردار گرديد آن زن . و كذا كل انثى . و علقت الدابة : چسپيد زلو در دهان ستور وقت آب خوردن . و علق الظبى فى الحبالة :
در آويخت آهو در دام . و علق امره :
دريافت كار خود را . المثل : علقت معالقها و صر الجندب يعنى آمد گرما و ممكن نمىشود مرا كوچ و رحيل . مر . معالق .
علق
(
alaq
) ا . ع . خون . و خون سخت سرخ . و خون بسته . و خون ستبر و غليظ .
و كرمكى سياه آبى كه خون مىمكد و به فارسى زلو گويند . و هر چيز كه آويخته شود . و گلى كه بدست چسبد . و خصومت و دشمنى هميشگى . و عشق و محبت دائمى . و دوستى و حب . يق : نظرة من علق يعنى نگاه كرد از روى دوستى . و نيز علق : آنقدر از درخت و علف كه روز گذار باشد ستور را . و چوبى كه بدان چرخ چاه آويزند . و چرخ چاه . و ريسمان دول . و خود دول . و محور جمعيا .
و ريسمان بچرخ آويخته . و گوشهاى كه بكرهء چاه را بوى درآويزند . و ميانهء راه و معظم آن . و علق القربة : لغتى است در عرق القربة و كنايه است از سختى و خجالت و كوشش . و اصاب فى ثوبه علق : چسبيد بجامهء آن چيزى كه شكافت آن جامه را .
و ذو علق : نام كوهى مر بنى اسد را كه در آن روزى بزرگ دارند .
علق
(
olaq
) ا . ع . گروه بسيار . و گروه بزرگ . و مرگها . و كارها .
علق
(
olaq
) ا . ع . علقة .
علق
(
olaq
) ا . ع . حاء بعلق فلق ( هر دو ممنوعا ) يعنى آمد بلا و سختى .
علقاة
(
alq t
) ا . ع . استاصل الله علقاتهم : بركند خداى بيخ و بن ايشان را ( لغة فى عرقاتهم ) . مر . عرقاة .
علقة
(
alqat
) ا . ع . كشيدگى جامه .
علقة
(
elqat
) ا . ع . جامهء كودك نوزاد .
و پيراهن بىآستين . و جامهاى كه دختران پوشند تا نيفهء شلوار كه هر دو كرانهء آن نادوخته است . و بهترين و نفيسترين جامهها . و درختى كه بدان پوست پيرايند . و ما عليه علقة : جامهاى ندارد .
علقة
(
olqat
) ا . ع . آويزش . و آنقدر از درخت و علف كه خوراك يك روز شتر را كافى باشد . و قوت روزگذار . و درختى كه در زمستان باقى بود و شتر تا هنگام بهار آن را بخورد . ج : علق . و گرانمايهء از هر چيزى .
و فلان لا ياكل الا علقة : فلان نمىخورد مگر قوت لا يموت . و لم يبق عنده علقة : باقى نماند در نزد او چيزى . و كل بيع ابقى علقة فهو باطل اى شيئا يتعلق به البايع .
علقة
(
alaqat
) ا . ع . آويزش . و طور دويم از اطوار نطفه كه مانند خون غليظ شدهء منجمد مىگردد و واحد علق يعنى يك قطعه خون منجمد شده . و يك عدد زلو .
علقم
(
alqam
) ا . ع . حنظل . و هر چيز تلخ . و كنار تلخ . و هر درخت تلخ . و آب سخت تلخ .
علقمة
(
alqamat
) ا . ع . تلخى . و واحد علقم يعنى يك عدد حنظل و يك دانه كنار تلخ .
و از اعلام است .
علقمة
(
alqamat
) م . ع . علقم الشيئ علقمة : تلخ گرديد آن چيز . و علقم الطعام : انداخت چيز تلخ در طعام و تلخ كرد آن را .
علقه
(
alaqe
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - طور دويم از اطوار نطفه .
علقى
(
alq
) ا . ع . گياهى كه از آن جاروب سازند .