درفش و رايت و جوج و موخ . و نشان . و نشان لشكر . و مشهور و معروف . و نام خاص يعنى نامى كه بدان شخص نامبرده مىشود .
و علم انداختن : سپر انداختن و عاجز شدن و رو گردانيدن . و غافل شدن . و علم برداشتن : ميدان گرفتن . و علم شدن :
مشهور و معروف گشتن و ظاهر شدن . و علم روز : صبح . و آفتاب . و علم صبح :
روشنائى صبح صادق و يا صبح كاذب . و علم كشيدن : از غلاف بيرون كشيدن . و علم كائنات : آسمان . و علم ماتم : علمى كه پيشاپيش تابوت برند . و علم معكوس :
رنگارنگ و صاحب رنگهاى مختلف . و علم نمودن : آماده كردن . و بر افراشتن و بادبان كشيدن . و علم همايون : درفش پادشاهى . و مير علم : حاكم ناحيهء كوچك .
علما
(
olam '
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - دانايان . و مجتهدين . و علماى محقق :
كسانى كه بىشبهه عالم و دانا باشند .
علماء
(
alam '
) ص . ع . مونث اعلم يعنى زن كفيده لب و سلنج و زنى كه مبتلا بلب شكرى بود . و شقة علما : لب كفيده .
علماء
(
alm '
) ا . ع . زره و درع .
علماء
(
alm 'e
) ع . مخفف على الماء .
علماء
(
olam '
) ع . ج . عليم .
علماد
(
elm d
) و علمادة
(
elm dat
) ا . ع . گروههء ريسمان و كلابه . ج : علامدة و علاميد .
علم بخش
(
alam - baxc
) ا . پ . حصه و بخشى از غنايم كه بسپاهيانى داده مىشود كه زير علم بودهاند .
علمة
(
olmat
) و (
alamat
) ا . ع . كفيدگى در لب بالائين و يا در طرف آن .
علم خوان
(
elm - x n
) ص . پ . درس خوان و محصل علم .
علمدار
(
alam - d r
) ا . پ . كسى كه در ميان سپاه علم و رايت در دست وى باشد .
علمدان
(
elm - d n
) ص . پ . دانا و خردمند و عاقل .
علمص
(
olames
) ا . ع . چيز شگفت كه بدان تعجب كنند .
علمها
(
alam - h
) پ . ج . علم . و علمهاى روز : صبح كاذب و صبح صادق :
و ستارهء صبح . و آفتاب .
علمى
(
elmi
) ص . پ . منسوب بعلم .
علميص
(
elmis
) ص . ع . قرب علميص :
منزل سخت كه مانده كند مسافر را .
علميه
(
elmiyye
) ص . پ . منسوب بعلم .
علن
(
alan
) م . ع . علن الامر علنا و علونا و علانية ( از باب نصر و ضرب و كرم و سمع ) : آشكار گرديد آن كار .
و علته : پيدا و آشكار كردم آن را .
علن
(
alen
) ص . ع . آشكار و هويدا .
علنا
(
alenan
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - بطور آشكار و هويدا .
علنة
(
olanat
) ص . ع . رجل علنة :
مردى كه راز خويش را ظاهر سازد . و مردى كه راز را نپوشد .
علنداة
(
aland t
) ا . ع . واحد علندى يعنى يك درخت خاردار .
علندس
(
alandas
) ا . ع . سخت و شديد . و شير سخت توانا .
علندسة
(
alandasat
) ا . ع . مؤنث علندس يعنى حيوان مادهء سخت و شديد .
علندى
(
aland
) ا . ع . نوعى از عضاه كه داراى خار است . ج : علاند .
علندى
(
aland
) و (
olandy
) و (
olond
) ص . ع . ستبر از هر چيزى .
علندى
(
oland
) ص . ع . جمل علندى : شتر قوى آكنده گوشت .
علنكد
(
alankad
) ا . ع . درشت و رست و سخت .
علنكز
(
alankaz
) ا . ع . مرد درشت اندام ستبر و سخت و پرگوشت بزرگ جثه .
علو
(
alv
) و (
olv
) و (
elv
) ا . ع .
علو الشيئ : بهترين آن چيز . و بلندتر آن . و اتيته من علو اى من عال . و كذلك : علو الشيئ و علو الشيئ و من علو و من علو .
علو
(
alv
) ا . ع . اخذه علوا : بستم و درشتى گرفت آن را . و اتيته من علو :
آمدم او را از جاى بلند .
علو
(
olv
) و (
elv
) ا . ع . علو الدار :
بالا خانه . و كذلك : علو الدار .
علو
(
olovv
) ا . ع . بلندى . و بزرگى قدر و منزلت .
علو
(
olovv
) م . ع . علا علوا و عليا ( از باب نصر ) : بلند گرديد . و علافى المكان : بلند جاى گرديد . و علافى المكارم : بلند قدر گرديد . و علا الشيئ و فيه و عليه : برآمد در آن چيز و صعود كرد بر آن . و علا النهار : بلند گرديد روز .
و علا الدابة : سوار گرديد بر آن ستور .
و علا به : بلند گردانيد آن را . و علوت الرجل : بر بروازه برآوردم آن مرد را . و علوته بالسيف : زدم آن را بشمشير . و علا فى الارض : بزرگ منشى نمود . و علا بالامر : مطلع شد بر آن كار و بلند كرد آن كار را .
علو
(
olovv
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بلندى و رفعت و ارتفاع . و علو شأن :
بلندى شأن و بزرگى قدر و ترقى .
علواء
(
alv '
) ا . ع . قصهء بزرگ و مطلب مهم . و نام اسبى . و نام زنى .