رفتن روب
(
roftan - rub
) ا . پ .
جاروب .
رفتنگاه
(
raftan - g h
) ا . پ . جاى رفتن و محل عبور كردن . و رفتنگاه آب :
نهر و جوى و مجراى آب .
رفتنى
(
raftani
) ا و ص . پ . گذشتنى .
و در گذشتنى . و هر چيز كه مىرود و مىگذرد . و معدوم شونده و فناپذير .
رفت و آمد
(
raft - o - mad
) ا . پ .
تردد و رفت آمد .
رفت و رو
(
rofto - ru
) و
رفت و روب
(
roft - o - rub
) ا . پ . جاروب . و جاروب كردن و كناسة .
رفت و گذشت
(
rafto - gozact
) ا .
پ . ماضى و رفت گذشت .
رفته
(
rafte
) ام . پ . از رفتن گذشته .
و مفقود شده . و مرده و فوت شده .
رفته
(
rofte
) ا و ص . پ . جاروب شده . و خاكروبه .
رفته رفته
(
rafte - rafte
) م ف . پ .
پا به پا و قدم بقدم و درجه بدرجه و متدرجا و كم كم و در امتداد زمان .
رفته روب
(
rofte - rub
) ا . پ .
جاروب . و كناسة و جاروب كردن .
رفتيه
(
raftiye
) ا . پ . آن مقدارى از مال كه خرج و صرف كرده باشند ضد آمديه كه در رفت نيز گويند .
رفث
(
rafas
) ا . ع . جماع . و سخن زنان در جماع . و فحش زنان . قوله تعالى :
فَلا رَفَثَ وَ لا فُسُوقَ وَ لا جِدالَ فِي الْحَجِّ
اما الرفث الجماع و اما الفسوق الكذب و اما الجدال قول الرجل لا و اللّه و بلى و اللّه و سباب الرجل الرجل .
رفث
(
rafas
) م . ع . رفث فى منطقه رفثا و رفوثا ( از باب سمع و نصر و كرم و ضرب ) : فحش گفت و تصريح كرد كنايهء ذكر نكاح را . و رفث امرأته و اليها :
جماع كرد با زن خود .
رفد
(
rafd
) م . ع . رفد فلانا رفدا
و رفادة ( از باب ضرب ) : عطا كرد فلان را و يارى نمود . و رفد على البعير :
رفاده بست بر شتر .
رفد
(
refd
) ا . ع . دهش و عطا . و هريق رفده يعنى بمرد .
رفد
(
refd
) و (
rafd
) ا . ع . كاسهء بزرگ و كاسهء بزرگ كه در آن شير دوشند .
رفراف
(
rafr f
) ا . ع . شتر مرغ نر .
و مرغى كه آن را خاطف ظله نيز گويند .
رفرف
(
rafraf
) ا . ع . جامههاى سبز كه از آن گستردنى و مجالس سازند . و دامنهاى خرگاه . و كرانههاى زره كه آونگان باشد . و شاخههاى افتاده و فروهشتهء از درخت كنار و درخت پيلو . و كنارهء محبسها و فرشها كه زايد بر آن باشد . و هر چيز كه زائد باشد و تا كرده شود . و گستردنى و افگندنى . و يك نوع ماهى دريائى . و يك نوع درختى در يمن . و روزن .
و بالشچه . و تلاق . و درخت تازهء فروهشته شاخ . و مرغزار . و پارهاى كه ما بين سراپرده و خرگاه دوزند . و زيباى تنك . و آنچه از زره به خود بسته بر پشت اندازند . و چوبى عريض كه هر دو طرف آن در ديوار گذاشته متاع شگرف خانه بر آن نهند .
رفرفة
(
rafrafat
) ا . ع . واحد رفرف يك كرانهء از زره كه آونگان باشد . و دامن خرگاه . و يك چوب پهنا كه دو سر آن را در ديوار گذاشته متاع نفيس خانه را بر آن اندارند .
رفرفة
(
rafrafat
) م . ع . بانگ كردن .
و جنبانيدن شتر مرغ نر بال را وقتى كه خواهد بر چيزى فرود آيد . و رفرف الطائر جناحيه : بال گسترد و جنبانيد آن مرغ بال را هنگامى كه خواهد فرود آيد .
رفز
(
rafz
) م . ع . رفزه رفزا ( از باب ضرب ) : زد او را . و ما يرفز منه عرق يعنى بر نمىجهد از آن رگى .
رفس
(
rafs
) م . ع . رفسه رفسا و رفاسا . مر . رفاس .
رفسة
(
rafsat
) ا . ع . صدمهء بپاى بر سينه .
رفش
(
rafc
) ا . پ . درفش .
رفش
(
rafc
) ا . ع . اكل . و الرفش و القفش يعنى اكل و نكاح .
رفش
(
rafc
) م . ع . رفش الشيئ رفشا ( از باب نصر ) : كوفت آن چيز را . و نيز رفش : نيك خوردن و نوشيدن در فراخى و نعمت .
و بر آغالانيدن .
رفش
(
rafc
) و (
rofc
) ا . ع . بيل .
المثل : من الرفش الى العرش دربارهء كسى گويند كه بجاه و عزت رسد بعد از خوارى و مذلت .
رفش
(
rofc
) ص . ع . ج . ارفش و رفشاء .
رفش
(
rafac
) م . ع . رفش رفشا ( از باب سمع ) : كلان شد گوش وى .
رفشاء
(
rafc '
) ص . ع . مونث ارفش يعنى كلان گوش . ج : رفش .
رفصة
(
rofsat
) ا . ع . مقلوب فرصة نوبت آب و يا هر نوبتى .
رفض
(
rafz
) م . ع . رفض الشيئ رفضا ( از باب نصر و ضرب ) : ماند و ترك داد آن چيز را و بينداخت . و رفض الابل رفضا فرفضت من رفوضا : بچرا گذاشت شتران را تا متفرق چرند در چراگاه پس بچرا شدند تنها در نظر راعى . رفضت النخل : پراكنده گرديد خوشهء خرما و بيفتاد پوست تنك آن . و رفض الوادى :
فراخ شد رودبار .