رفض
(
rafz
) و (
rafaz
) ا . ع . آب اندك .
رفض
(
rafz
) و (
rafaz
) ص . ع . ابل رفض : شتران بچرا گذاشته شدهء باراعى .
و كذلك ابل رفض .
رفض
(
rafaz
) ص . ع . نعام رفض :
شتر مرغان پراكنده و متفرق .
رفضة
(
rofazat
) ص . ع . رجل قبضة رفضة : مردى كه مىگيرد چيزى را و مىماند .
رفع
(
raf '
) م . ع . رفعه رفعا ( از باب فتح ) : برداشت آن را و بلند كرد خلاف وضعه . و رفع البعير فى سيره رفعا و مرفوعا : مبالغه نمود آن شتر در رفتن .
و رفعت البعير : مبالغه نمودم در راندن شتر ( لازم و متعدى ) . و رفع القوم : رفتند آن قوم در شهرها . و نيز رفع : برداشتن غلهء دروده و بخرمنگاه آوردن آن . و مرفوع كردن كلمه را و آن در اعراب مثل ضم است در بنا . و قصه برداشتن بروالى . يق : رفعت على العامل رفيعة . و نزديك گردانيدن چيزى به چيزى . و منه قولهم : رفعته الى السلطان رفعانا اى قربته . و قبول كردن . يق :
رفع الله عمله .
رفع
(
raf '
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - برداشت . و افراشتگى . و رهائى و آزادى . و بند بست . و پرداخت و انجام و ختم . و معزولى .
و رفع دادن : مرفوع كردن كلمه . و رفع شر : رهائى و آزادى از بدى . و رفع شر كردن : دور كردن بدى و بر طرف كردن فتنه و آشوب . و رستن از منازعه و مناقشه و آزاد گشتن از آن . و رفع كردن : بلند كردن و افراشتن و برداشتن . و رفع گفتگو كردن : قطع نزاع و جدال نمودن . و رفع نقاب كردن : برداشتن حجاب و پرده و رو باز كردن . و دفع و رفع كردن : حركت دادن و بيك طرف بردن .
رفعان
(
rof ' n
) م . ع . رفعت الامر الى السلطان رفعانا اى قربته . مر . رفع .
رفعة
(
ref'at
) ا . ع . بلندى قدر و مرتبه .
رفعة
(
ref'at
) م . ع . رفع زيد رفعة ( از باب كرم ) : بلند گرديد زيد در حسب و نسب خود . و رفع الثوب : نرم و تنگ گرديد آن جامه .
رفعت
(
raf'at
) و (
ref'at
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بلندى و ارتفاع و افراشتگى . و برترى و سرافرازى . و ترقى . و بزرگى و جاه و جلال و بزرگوارى و علو .
رفعية
(
raf'iyyat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بلند شدگى .
رفغ
(
rafq
) ا . ع . نكوهيدهترين وادى و بدترين آن از جهة خاك و ناحيه . ج : ارفغ .
و زمين نرم . ج : رفاغ . و مشك رقيق تنگ پوست متوسط ميان جيد وردى . و زمين بسيار خاك . و جاى خشك بىگياه . و فراخى عيش و ارزانى . و بنران .
رفغ
(
rafq
) ص . ع . طعام رفغ :
طعام نرم و لين . و كذلك تراب رفغ و كلس رفغ .
رفغ
(
rafq
) و (
rofq
) ا . ع . ريم ناخن و ريم بنهاى ران . و هر فراهم آمد نگاه ريم از بدن . ج : ارفاغ و رفوغ . و مردم ناكس و فرومايه . ج : ارفاغ .
رفغ
(
rofq
) ا . ع . زيست فراخ . و تن آسائى . و گودى زير بغل . و گرداگرد فرج و خود فرج . ج : ارفاغ .
رفغاء
(
rafq '
) ا . ع . زن باريك ران خرد فرج . و زنى كه بن هر دو ران وى خرد باشد .
رفغنية
(
rofaqniat
) ا . ع . زيست فراخ .
و تن آسائى .
رفف
(
rafaf
) ا . ع . رقت و باريكى و تنكى و نازكى .
رفق
(
rafq
) م . ع . رفق فلانا رفقا ( از باب نصر ) : سود رسانيد فلان را . و رفق فلان العمل : استوار كرد فلان آن كار را .
و رفق الناقة : بست بازوى ماده شتر را تا آهسته رود و كذلك اذا خيف ان تنزع الى وطنها . و رفق فى السير : اقتصاد كرد در سير . و رفق زيدا : زد بر بازوى زيد .
رفق
(
refq
) ا . ع . چيزى كه بدان يارى خواهند . و سود و نفع . و نرمى خلاف عنف و نرمى در كار . و نيكو كردارى و نيكوئى .
رفق
(
refq
) م . ع . رفق به و عليه رفقا و مرفقا و مرفقا و مرفقا ( از باب سمع و نصر و كرم ) : نرمى نمود با وى .
رفق
(
refq
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - نرمى و ملاطفت و مهربانى و مدارا . و آرامى .
و فرصت . و برفق : بطور آرامى و مهربانى و آسانى . و بدون زحمت و رنج .
رفق
(
rafaq
) م . ع . رفق رفقا ( از باب سمع ) : برتافته آرنج گرديد و ببيمارى رفق مبتلا گرديد .
رفق
(
rafaq
) ا و ص . ع . برتافتگى آرنج .
و ماء رفق : آب سهل حصول و نزديك .
و مرتع رفق : چراگاه زود حاصل . و حاجة رفق : مطلوب سهل و آسان . و نيز رفق با الف لام و يا بدون آن : علتى در سوراخ پستان ماده شتر كه از بد دوشيدن و يا ندوشيدن عارض گردد و شير در پستان برگشته منعقد شود و يا مبدل به خون گردد .
رفق
(
rafaq
) و (
refaq
) ع . ج .
رفقة .
رفق
(
rofaq
) ع . ج . رفقة و رفقة و رفقة .
رفقا
(
rofaq
) ا . پ . - مأخوذ از تازى -