بىآنكه ويرا رها كرده باشند .
رغل
(
roql
) ا . ع . نوعى از علف شور و سلمه . ج : ازغال .
رغلاء
(
raql '
) ص . ع . ناقة رغلاء :
ماده شترى كه پارهاى از گوش وى بريده آونگان گذاشته باشند .
رغلة
(
raqlat
) ا . ع . ستور ريزه مانند بره و بزغاله .
رغلة
(
raqlat
) م . ع . رغل رغلا و رغلة . مر . رغل .
رغلة
(
roqlat
) ا . ع . غلاف سر نره .
رغم
(
raqm
) ا . ع . سختى . و ناپسندى .
و خاكآلودگى . و خاك . و خواى . و پوست .
و فعلت ذلك على رغمه : اين كار را بر خلاف ميل او كردم .
رغم
(
raqm
) و (
roqm
) ا . ع . فعلته على رغم انفه او على رغم انفه :
بر خلاف ميل او كردم .
رغم
(
raqm
) و (
reqm
) و (
roqm
) م .
ع . رغمه رغما و رغما و رغما و مرغمة ( از باب سمع و فتح ) : كراهت داشت آن را . و رغم انفى لله رغما و رغما و رغما ( از باب فتح و سمع و كرم ) : بكره و ناپسندى حقير و خوار گرديد . و رغم فلان : قادر بر انتصاف نشد فلان . و نيز رغم و رغم و رغم : خاكآلود شدن . و پوست از درخت باز كردن .
رغم
(
raqm
) و (
reqm
) و (
roqm
) ا . ع . كراهت و ناپسندى .
رغم
(
raqm
) و (
raqam
) م . ع . رغم انفه رغما و رغما ( از باب سمع ) : خوار و ذليل گرديد . و رغمته رغما ( از باب فتح ) : كردم آن كار را برغم او .
رغم
(
raqm
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - به خاك آلودن بينى . و كارى را بر عكس كردن .
و پوست .
رغماء
(
raqm '
) ص . ع . شاة رغماء :
گوسپندى كه بر كنار بينى آن سپيدى باشد و يا رنگى مخالف رنگ ساير بدن .
رغن
(
raqn
) م . ع . رغن الى قوله رغنا ( از باب فتح ) : گوش داد بقول او و قبول كرد آن را . و رغن الى الصلح :
ميل كرد به صلح . و رغن الرجل : خورد و نوشيد آن مرد در ناز و نعمت . و رغن فى الشيئ : طمع كرد در آن چيز .
رغن
(
raqanna
) ع . لغة فى لعل .
رغنة
(
raqnat
) ص . ع . ارض رغنة :
زمين سهل و نرم .
رغند
(
raqand
) ا . پ . بانگ جانوران درنده .
رغنگ
(
raqang
) ا . پ . كج بين و احول و آنكه يك طرف را مىبيند .
رغنى
(
raqanni
) و رغننى (
raqannani
) ع . يعنى لعلى و شايد من .
رغنين
(
raqnin
) ا . پ . شلوار و تنبان و رغين .
رغو
(
raqovv
) ص . ع . ناقة رغو :
ماده شتر بسيار بانگ و فرياد . .
رغوان
(
raqv n
) ا . ع . لقب مجاشع سمى به لفصاحته .
رغوة
(
raqvat
) ا . ع . سنگ بزرگ .
رغوة
(
raqvat
) و (
reqvat
) و (
roqvat
) ا . ع . سرشير و كفك شير . ج :
رغى .
رغوث
(
raqus
) ص . ع . هر مادهء شير دهنده . و قولهم : آكل من برذونة رغوث هى فعول بمعنى مفعولة لانها مرغوثة .
رغول
(
raqul
) ص . ع . گوسپندى كه شير دهد گوسپند را . و رم رغول : آنكه غنيمت شمرد هر چيز را و بخورد آن را .
رغوه
(
raqve
) ا . پ . گنجشكى كه سرش سرخ باشد .
رغوه
(
reqve
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - كف هر چيز خواه شير باشد و يا جز آن .
رغى
(
roq
) ع . ج . رغوة و رغوة و رغوة .
رغيب
(
raqib
) ص . ع . مرد بسيار خوار و حريص و آزمند . و شتر بسيار شير بسيار نفع . ج :
رغاب . و فراخ شكم از مردم و جز آن . و حوض رغيب : حوض فراخ . و سقاء رغيب : مشك فراخ . و فرس رغيب الشحوة : اسب گشاده گام . و واد رغيب : رودبار كلان و فراخ بسيار آب بردار . و سيف رغيب : تيع بسيار آب عريض رخسار .
رغيب
(
reqqib
) ص . ع . مرد بسيار خوار و حريص و آزمند ( شدد للمبالغة ) .
رغيبة
(
raqibat
) ا . ع . هر امر مرغوب .
و خواسته . و عطاى بسيار . ج : رغائب .
و منه ليلة الرغائب و صلوة الرغائب التى يرغب فيهما لما فيها من الثواب العظيم .
رغيبة
(
raqibat
) ص . ع . فراخ شكم از هر چيزى .
رغيد
(
raqid
) ص . ع . عيش رغيد :
زندگانى فراخ و با آسايش .
رغيدا
(
raqid
) ا . پ . - مأخوذ از سريانى - دانهاى در ميان گندم كه بشيرازى هر گويند .
رغيداء
(
roqayd '
) ا . ع . رعيداء .
مر . رعيداء .
رغيدة
(
raqidat
) ا . ع . نوعى از آش كه با شير و آرد ترتيب دهند .
رغيغة
(
raqiqat
) ا . ع . زندگانى نيكو .
و آشاميدنى از كفك شير . و آشى كه از شير و آرد جهة زن زاهو ترتيب دهند و به فارسى كاچى گويند .