ضياع
(
ziy '
) م . ع . ضاع ضيعا و ضيعا و ضيعة و ضياعا ( از باب ضرب ) : هلاك شد و تلف گرديد . و ضاع الشيئ : بىتيمار و هيچكاره گرديد آن چيز .
ضياع
(
ziy '
) ع . ج . ضايع . و ج .
ضيعة .
ضياع
(
ziy '
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - اراضى مزروع و غلهخيز .
ضياعات
(
ziya ' t
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - زمينهاى مزروع . و ج . ضياع .
ضيافة
(
ziy fat
) ا . ع . مهمانى . و دار الضيافة : مهمانخانه .
ضيافة
(
ziy fat
) م . ع . ضاف ضيفا و ضيافة . مر . ضيف .
ضيافت
(
ziy fat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - مهمانى و بگماز و ديبار و مهماندارى و پذيرائى از مهمان .
ضيافتخانه
(
ziy fat - x ne
) ا . پ .
مهمانسرا و مهمانخانه .
ضيافتگاه
(
ziy fat - g h
) ا . پ .
مهمانخانه و مهمانسرا .
ضياق
(
ziy q
) ا . ع . پارهاى از پارچه هاى خوشبو كه زنان بدان كس را تنگ نمايند .
ضياكل
(
zayakel
) و
ضياكلة
(
zay kelat
) ع . ج . ضيكل .
ضياگستر
(
ziy - gostar
) ص . پ . ضيا پاش و پرتو انداز و افشانكنندهء روشنائى .
ضئال
(
ze l
) ع . ج . ضئيل .
ضياون
(
zay ven
) ع . ج . ضيون .
ضيائى
(
ziy i
) ص . پ . منسوب بضيا :
درخشنده و تابان .
ضئب
(
ze'b
) و
ضيب
(
zayb
) ا . ع .
دانهء مرواريد . و دابهء دريائى .
ضئبل
(
ze'bel
) و (
ze'bol
) ا . ع .
سختى . و بلا .
ضيثم
(
zaysam
) ا . ع . شير بيشه .
ضيج
(
zayj
) و
ضيجان
(
zayaj n
) م . ع . ضاج ضيجا و ضيجانا و ضيوجا ( از باب ضرب ) : خميد و ميل كرد .
ضيح
(
zayh
) ا . ع . شهد و عسل . و مقل پخته . و شير تنك آب آميخته .
ضيح
(
zayh
) م . ع . ضحت اللبن ضيحا ( از باب ضرب ) : آميختم شير را با آب .
و ضاحت البلاد : خراب و خالى گرديدند شهرها .
ضيح
(
zih
) ا . ع . آفتاب و روشنى آن . و زمين هموار . و هر چه بر آن آفتاب رسيده باشد . و جاء فلان بالضيح و الريح : آورد فلان تمامى آن را كه بر آن آفتاب مىتابيد و باد مىوزيد .
ضير
(
zayr
) ا . ع . ضرر و زيان . يق :
لا ضير عليكم اى لا ضرر .
ضير
(
zayr
) م . ع . ضاره الامر ضيرا ( از باب ضرب ) : گزند رسانيد وى را آن كار و زيان كرد .
ضيراب
(
zir b
) ا . ع . مضاربت و زدن از طرفين مر همديگر را . ج : ضواريب و ضياريب .
ضيراك
(
zir k
) ا . ع . قسمى از ماهى .
ضيرم
(
zayram
) ص . ع . سوخته .
ضيز
(
zayz
) م . ع . ضاز حقه ضيزا ( از باب ضرب ) : كم كرد حق او را . و ضاز فلانا : ستم كرد بر فلان .
ضيزان
(
zayz n
) ا . ع . اسبى كه گاهى ماده را در زير خود نكشيده و هرگز بر ماده بر نجهيده باشد .
ضيزن
(
zayzan
) ا . ع . كسى كه مزاحمت كند پدر خود را دربارهء زن وى . و كسى كه بر سر چاه زحمت دهد و انبوهى كند . و نگهبان معتمد . و فرزندان و عيال مرد . و انبازان و شركاء . و آب ده جلد و چالاك . و بازرگانى كه متاع را نگاهدارد تا گران فروشد . و مس و جز آن كه ميان سوراخ بكره و يا تير بكره باشد . و چوبى كه هرگاه سوراخ بكره فراخ گردد آن را تنگ كند . و بدون الف و لام : نام بتى .
و ضيزن بن معاوية : نام ملكى از تازيان كه شاپور ذو الاكتاف وى را كشت .
ضيزى
(
ziz
) و
ضئزى
(
ze'z
) ص .
ع . قسمة ضيزى او ضئزى : قسمت نار است و جائر و ناقص .
ضيس
(
zays
) و (
zayyes
) ص . ع .
گياه پژمريدهء در خشك شدن درآمده .
ضيس
(
zays
) م . ع . ضاس النبت ضيسا ( از باب ضرب ) : خشك شدن گرفت آن گياه .
ضئضئ
(
ze'ze '
) و
ضئضى
(
ze'ziyy
) ا . ع . اصل و ريشه . و كان و معدن . و بسيارى نسل و افزونى آن .
ضيط
(
zayt
) م . ع . ضاط فى مشيته ضيطا و ضيطانا ( از باب ضرب ) : جنبانيد دوش و اندام را در رفتار با بسيارى گوشت و فروهشتگى اندام .
ضئط
(
za'et
) ص . ع . آنكه در رفتن دوش و بازوى خود را مىجنباند .
ضيطار
(
zayt r
) ا . ع . مرد كلان جثه و فربه ناكس بزرگ سرين . و شگرف بيخير .
ج : ضياطر و ضياطرة و ضيطارون . و بازرگانى كه سفر نكند و براى فروش متاع از جاى خود بجاى ديگر نرود .
ضيطارون
(
zayt runa
) ع . ج . ضيطار .
ضيطان
(
zayt n
) ص . ع . مرد پر گوشت فروهشته اندام كه در رفتن دوش و تن خود را بجنباند .
ضيطان
(
zayat n
) م . ع . ضاط ضيطا و ضيطانا . مر . ضيط .