شنذيرة : مرد غيرتناك . و مرد پليد زبان و ناكس و فرومايه . و مرد زناكار و زانى و فاسق .
شنرة
(
canrat
) ا . ع . رفتار و روش مرد صالح .
شنزب
(
canzab
) ا . ع . نيك سخت . ج :
شنازب .
شنزبه
(
canzabe
) ا . پ . نام گاوى در داستان كليله و دمنه كه شتربه نيز گويند .
شنزرة
(
canzarat
) م . ع . شنزر الرجل شنزرة : درشت گرديد آن مرد .
شنزرة
(
canzarat
) ا . ع . درشتى هر چيزى .
شنش
(
canc
) ا . پ . چوبى كه ندافان پنبه و پشم را بدان گردآورى كرده و زير و رو نمايند .
شنشنة
(
cencenat
) ا . ع . خوى و طبيعت و سيرت و سرشت . و عادت و رسم . و گوشت پاره . و پارهء از هر چيز .
شنصرة
(
cansarat
) ا . ع . ستبرى و سختى و خشونت و درشتى . و نكبت و بدبختى .
شنصرة
(
cansarat
) م . ع . شنصر شنصرة : ستبر و درشت گرديد . و شنصر الشيئ : سخت گرديد آن چيز .
شنصير
(
censir
) ا . ع . ستبرى و خشونت و درشتى و سختى و بدبختى و نكبت . و پناه جاى و ملجأ
شنط
(
conot
) ا . ع . گوشتهاى پختهء نضج يافته .
شنطوف
(
contuf
) ا . ع . سر هر چيزى .
شنظاة
(
canz t
) ا . ع . سر كوه .
شنظب
(
conzob
) ا . ع . مرد دراز بالاى نيكو صورت . و هر آب كندى كه در آن آب باشد . ج :
شناظب . و نام موضعى در باديه .
شنظرة
(
canzarat
) ا . ع . دشنام .
شنظرة
(
canzarat
) م . ع . شنظر بهم شنظرة : دشنام داد و فحش گفت ايشان را .
شنظوة
(
conzovat
) ا . ع . شنظوة الجبل : سر كوه و كرانهء آن . ج : شناظى .
شنظورة
(
conzurat
) ا . ع . سنگ بزرگ كه از كرانهء كوه شكافته برافتد .
شنظوف
(
conzuf
) ا . ع . شاخه و فرع هر چيزى .
شنظيان
(
cenziy n
) ص . ع . امراة شنظيان : زن بدخوى .
شنظير
(
cenzir
) ا . ع . سنگ بزرگ كه از سر كوه شكافته برافتد .
شنظير
(
cenzir
) و
شنظيرة
(
cenzirat
) ص . ع . رجل شنظير : مرد بدخوى پليد زبان . و كذا رجل شنظيرة .
شنظيرة
(
cenzirat
) ا . ع . كرانهء كوه .
شنع
(
can '
) م . ع . شنع الخرقة شنعا ( از باب فتح ) : متفرق و پريشان كرد پرزهء خرقه را تا زده شود . و شنع فلانا : سبك پنداشت فلان را و خوار داشت و دشنام داد و رسوا نمود او را .
شنع
(
con '
) م . ع . زشت ديدن كارى را و زشت پنداشتن ( و الفعل من سمع ) . يق :
شنع به شنعا : زشت شمرد آن را .
شنع
(
cane '
) ص . ع . زشت .
شنعاء
(
can ' '
) ص . ع . مؤنث اشنع يعنى زشت . و عيرة شنعاء : گورخر مادهء بسيار زشت .
شنعاب
(
cen ' b
) ا . ع . مرد دراز بالا .
ج : شناعيب .
شنعاف
(
cen ' f
) ا . ع . سر كوهها . و بلندى كوهها . و كوه بلند . و مرد دراز بالاى سست و عاجز . ج : شناعيف .
شنعة
(
con'at
) ا . ع . زشتى ( اسم است مصدر را ) .
شنعت
(
can'at
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - زشتى . و بدى . و طعنه . و حقارت و پستى .
و كراهت . و رسوائى . و بىرحمى . و درشتى .
شنعف
(
cenna'f
) ا . ع . مرد دراز مضطرب و باريك خلقت .
شنعفة
(
can'afat
) ا . ع . درازى .
شنعم
(
cenna'm
) ا . ع . دراز و طويل .
شنعنع
(
cana'na '
) ا . ع . لاغر مضطرب خلقت .
شنعوف
(
con'uf
) ا . ع . سر كوهها . و كوههاى بلند .
شنغ
(
conoq
) ا . پ . شاخ گاو .
شنغاب
(
cenq b
) ا . ع . رسن دراز .
و شاخهء دراز و باريك . و مرد دراز . ح :
شناغيب .
شنغار
(
conq r
) ا . پ . چرغى كه پادشاهان بدان شكار كنند .
شنغب
(
conqob
) ا . ع . رسن . و شاخهء دراز و باريك . و دراز از هر حيوانى . ج :
شناغب .
شنغرة
(
canqarat
) ا . ع . بدخوئى و بدزبانى . و شهوتپرستى . و بدعملى .
شنغف
(
cennaqf
) ا . ع . مرد مضطرب و باريك خلقت .
شنغم
(
cennaqm
) ا . ع . طويل و دراز .
شنغما
(
cennaqman
) ا . ع . رغما له شنغما : بر خلاف ميل و خواهش او .
شنغوب
(
conqub
) ا . ع . ريسمان دراز .
و شاخهء دراز و باريك . ج : شناغيب . و پشتهء دراز و باريك از زمين شور .
شنغير
(
cenqir
) ا . ع . بدخوى و پليد زبان . و شهوتپرست . و گستاخ و بىحيا .
شنغيرة
(
cenqirat
) ا . ع . بدخوئى و بد