شفلع
(
cafalla '
) ص . ع . شعلع و دراز بالاى از مردم و جز آن .
شفلقة
(
cafallaqat
) ا . ع . نوعى از بازى كه از پس كسى دست بر سرين آن زده وى را بر زمين زنند .
شفليدن
(
coflidan
) و (
ceflidan
) ف ل . پ . صفير زدن بالها مانند آنكه كبوتر بازان در وقت پرانيدن كبوتر و مهتران در وقت آب دادن اسب صفير زنند .
شفن
(
cafn
) ا . ع . چشم دارندهء ميراث .
و چشم داشت و انتظار .
شفن
(
cafn
) م . ع . شفنه شفنا و شفونا ( از باب ضرب و سمع ) : بكنج چشم نگريست آن را . و بتعجب نگريست بسوى آن . و بكراهت و اعراض ديد آن را .
شفن
(
cafn
) و (
cafen
) ا . ع . زيرك و و دانا و باهوش و داراى كياست .
شفن
(
cofan
) ا . ع . تيز نظر .
شفنتر
(
cafantar
) ا . ع . مرد رفته موى .
شفنترى
(
cafantar
) ا . ع . هر چيز پراكنده و پريشان .
شفنين
(
cefnin
) و (
cafnin
) ا . ع . كبوتر .
و قمرى . و فاخته . و بوتيمار . ج : شفانين .
شفو
(
cafv
) م . ع . شفت الشمس شفوا ( از باب نصر ) : نزديك غروب شد آفتاب . و شفا الهلال : برآمد ماه نو . و شفا الشخص : نمايان و پديدار گرديد آن شخص .
شفوات
(
cafav t
) ع . ج . شفة .
شفوان
(
cafav ne
) ا . ع . بصيغهء تثنيه دو طرف و دو انتها و دو سر هر چيزى .
شفوت
(
cefut
) ا . پ . ديو به شكل انسان .
و اهرمن . و ديوانه .
شفود
(
cafud
) ا . پ . هر چيز نهى شدهء در مذهب و نامشروع .
شفودن
(
cofudan
) ف ل . پ . شغودن و شغيدن .
شفوده
(
cofude
) ا . پ . هفته يعنى از شنبه تا آدينه .
شفور
(
cofur
) ا . پ . شفود و نامشروع و راسو و شغار .
شفوع
(
cafu '
) ص . ع . ناقة شفوع :
ماده شترى كه در يك دوشيدن دو شير دوشه را پر كند .
شفوف
(
cofuf
) ا . ع . شف و شف .
شفوف
(
cofuf
) م . ع . شف شفا و شففا و شفوفا . مر . شفف .
شفوق
(
cafuq
) ص . ع . شفيق و مهربان و رحيم .
شفون
(
cafun
) ص . ع . رشكين و حسود و غيور . و كسى كه بكوشهء چشم و يا بكراهت و اعراض بنگرد كسى را .
شفون
(
cofun
) م . ع . شفن شفنا و شفونا . مر . شفن .
شفوى
(
cafavi
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - لبى و منسوب بلب .
شفوى
(
cafaviyy
) ص . ع . منسوب بشفة يعنى لبى .
شفويه
(
cafaviyye
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - لبى و منسوب بلب .
شفه
(
cafh
) م . ع . شفهه شفها ( از باب فتح ) : زد بر لب او . و شفه فلانا :
مشغول كرد فلان را . و ستيهيد . و نحن نشفه عليك المرتع و الماء اى نشغله عنك اى هو قدرنا لا فضل فيه . و شفه زيدا :
الحاح كرد زيد را در سؤال چندانكه خرج كرد هر چه در دست داشت . و كاد العيال يشفهون مالى : نزديك شد عيال من بخورند مال مرا و كم گردانند آن را . و شفه المال ( مجهولا ) : بسيار شد خواهندگان آن مال .
و شفه الرجل : بسيار شد سائلان آن مرد .
و شفه الطعام : بسيار شد خورندگان آن طعام .
شفه
(
cefah
) ا . ع . لب . ج : شفاه .
شفهاء
(
cafh '
) ص . ع . مؤنث اشفى :
زنى كه لبهايش فراهم نيايد .
شفهات
(
cafah t
) ع . ج . شفهة .
شفهة
(
cafahat
) ا . ع . لب . ج : شفهات .
شفهى
(
cafahiyy
) و
شفهية
(
cafahiyyat
) ص . ع . لبى . و الحروف الشفهية : ب و ف و م .
شفى
(
cafiyy
) ص . ع . لبى .
شفى
(
cofiyy
) و (
cefiyy
) ع . ج . شفا .
شفير
(
cafir
) ا . ع . كرانهء نيام چشم كه به روى مژه رويد . و كرانهء وادى . و كرانهء هر چيزى . و كرانهء لب شتر . و كرانهء وادى از جانب بالائين . ج : اشفار .
شفيرة
(
cafirat
) ا . ع . زنى كه شهوت وى بر كنار فرجش باشد و زود انزال كند .
و زنى كه جماع اندك بس كند آن را .
شفيع
(
cafi '
) ص . ع . خواهشگر كه براى ديگرى شفاعت خواهد . و صاحب شفعة .
و نام كسى . و شفيع الامم و شفيع العصاة فى العرصات و شفيع الورى : از القاب آن حضرت است صلى اللّه عليه و آله .
شفيع
(
cafi '
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - درخواستكننده . و استدعاى عفو و بخشش كننده . و توسطكننده و پادرميانىكننده و پا مرد . و دستگير و حامى . و وكيل . و شفيع جار : صاحب اراضى كه در جوار ملك ديگرى باشد . و شفيع خليط : صاحب ملكى كه ملكش متصل بملك ديگرى بود و يا داخل در آن باشد .
شفيعا
(
cafi '
) ا . پ . نام يكى از خوش نويسان خط شكسته .