شفترك
(
ceftarak
) ا . پ . خاكشى و علف خاكشى .
شفترنگ
(
caftrang
) ا . پ . ميوهء سرخ و سپيد بزردى مايل ما بين شفتالو و زردالو .
شفتل
(
caftal
) ا . پ . گياهى كه سه برگه نيز گويند و سمن گل آنست .
شفتلنگ
(
caftalang
) ا . پ . شفترنگ .
شفتن
(
ceftan
) ف ل و م . پ . ديوانه شدن . و چكيدن . و خاريدن . و خراشيدن .
و چكانيدن . و خارانيدن .
شفتنة
(
caftanat
) م . ع . شفتن شفتنة :
گائيد و جماع كرد .
شفته
(
cafte
) ا . پ . گلولهاى از ريسمان كه بر دوك پيچيده شود . و ابتداى طلوع آفتاب و هر چيز نازك و لطيف . و تختخواب .
شفته
(
cafte
) و (
cofte
) ا . پ . چوبى كه بدان پنبه را پيش از حلاجى كردن زنند .
شفته
(
cefte
) ص . پ . ديوانه و مجنون و بىعقل . پريشان و آشفته از عشق و محبت و شيفته .
شفته
(
cefte
) ا . پ . دوغابى از آهك و خاك و شن و يا سنگ ريزه كه در پيهاى عمارت ريزند و روى آن جرزها بنا كنند . و گل لائى كه به روى تيرهاى عمارت گسترده و بالاى آن كاهگل اندود نمايند .
شفته
(
cofte
) ا . پ . توفار .
شفتهرنگ
(
cefte - rang
) ا . پ . شفترنگ .
شفتى
(
cafti
) ص . پ . منسوب بقريهء شفت گيلان .
شفتيدن
(
caftidan
) ف . ل و م . پ . چكيدن .
و چكانيدن و چكيدن فرمودن . و دويدن . و پوئيدن .
و خاريدن و خراشيدن . و ريش كردن و زخم كردن .
شفتين
(
cafatayn
) ا . پ . - ماخوذ از تازى - دو لب .
شفر
(
cafr
) م . ع . شفر المراة شفرا ( از باب نصر ) : بر كنارهء فرج آن زن زد در جماع .
شفر
(
cafr
) و (
cofr
) ا . ع . كرانهء نيام چشم كه مژه بر وى رويد . ج : اشفار . و كرانهء فرج زن . و كرانهء رحم . و كرانهء هر چيزى . و ما بالدار شفر : نيست در خانه كسى . و شفر السيف : تيزى تيغ .
شفر
(
cofr
) ا . ع . شفر الوادى :
كرانهء رودبار . و كرانهء رودبار از جانب بالا .
شفر
(
cafar
) م . ع . شفر شفرا ( از باب سمع ) : كم شد و ناقص گرديد .
شفرة
(
cafrat
) ا . ع . كارد بزرگ . و نشكردهء كفشگران . و هر ابزار آهنى پهن و تيز .
ج : شفار و شفرات . و كرانهء پيكان و تيزى آن . و تيزى شمشير . و خادم . المثل :
اصغر القوم شفرتهم اى خادمهم . و ما بالدار شفرة : نيست در خانه كسى .
الحديث : كان انس بن مالك شفرة اصحابه اى اصغرهم .
شفرة
(
cafrat
) و (
cofrat
) ا . ع . مؤنث كافى .
شفرة
(
caferat
) ا . ع . زنى كه او را شهوت در كرانهء فرج بود و زود انزال كند .
و زنى كه باندك جماع قناعت نمايد و زود از شهوت بيفتد .
شفردن
(
cofordan
) ف ل . پ . آزاد شدن و رها گرديدن .
شفره
(
cofre
) ا . پ . پلك چشم كه مژگان به روى رويد .
شفره
(
cafre
) و (
cofre
) ا . پ . نشكرده و ابزارى آهنين مر كفشگران را كه چرم را بدان تراشند .
شفرى
(
cofri
) ا . ع . قسمى از انار اعلا .
شفز
(
cafz
) م . ع . شفزه شفزا ( از باب ضرب ) : به كف پا زد آن را .
شفش
(
cafc
) و (
cofc
) ا . پ . شاخهء درخت و نى و يا چوبى كه ندافان پنبه را بدان زنند و گردآورى كرده جمع نمايند . و سرگين خشك . و آماسى در دستهاى اسب كه از خوردن آب زياد عارض گردد . و ناى و نى .
شفشاف
(
cafc f
) ا . ع . سرما . و باران .
و باد خنك .
شفشاف
(
cafc f
) ص . ع . ثوب شفشاف :
جامهء بد بافت .
شفشاهنج
(
cafc hanj
) ا . پ . حديده و شفتاهنج .
شفشاهنگ
(
cafc hang
) ا . پ . شفتاهنج .
و حلاج . و كمان حلاجى . و مشتهء حلاجى يعنى چوبى كه در وقت پنبه زدن بر زه كمان مىزنند . و شاخسار .
شفشف
(
cafcaf
) ا . پ . شاخهء كجواج درخت . و ريشهء درخت .
شفشفة
(
cafcafat
) م . ع . لرزيدن . و آميخته شدن . و شاشيدن بول و مانند آن . و آميخته شدن پشك گياه را چنان كه بسوزد آن را .
و پراكندن دو ابر جراحت . و خشك كردن گرما و سرما چيزى را . و نزار كردن غم تن را .
شفشليق
(
cafcafiq
) ا . ع . زن گندهء پير فروهشته گوشت سست اعضا . و مرد يا زن پر حرف و پر گو .
شفشه
(
cefce
) ا . پ . شوشهء طلا و نقره يعنى طلا و نقرهء گداختهء در ناوچهء آهنين ريخته .
و موى چندى از كاكل و زلف كه بر روى افتاده باشد . و تيرى كه نساجان بدور آن تارهاى جامه را پيچند .
شفشه
(
cefce
) و (
cafce
) ا . پ . شاخهء درخت بسيار نازك و راست و هموار . و